mały Lejkówka chlorowonna (Clitocybe subspadicea (J.E. Lange) Bon & Chevassut) – gatunek grzybów z rzędu pieczarkowców (Agaricales).
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Clitocybe, Clitocybaceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Po raz pierwszy takson ten opisał w 1863 r. Jakob Emanuel Lange jako odmianę lejkówki pępkowatej, nadając mu nazwę Clitocybe umbilicata var. subspadicea. W 1973 r. Marcel Bon i Georges Chevassut podnieśli go do rangi odrębnego gatunku. Pozostałe synonimy: Clitocybe umbilicata f. subspadicea (J.E. Lange) Kühner & Romagn. 1953 Gerronema subspadiceum (J.E. Lange) Bon 1996 Omphalia umbilicata f. subspadicea J.E. Lange 1936.
Morfologia Kapelusz Średnica 3–6 (8) cm, silnie higrofaniczny z zapadniętym, pępkowatym środkiem, potem lejkowaty. Brzeg długo podwinięty, powierzchnia szarobrązowa, orzechowobrązowa, oliwkowobrązowa, białawobeżowa z przeważnie ciemnobrązowawym środkiem. Blaszki Zbiegające na trzon, gęste, początkowo białawe, potem szarobrązowe, szarobeżowe. Trzon Biały, szarobrązowy, szarobeżowy, rzadko także ochrowobrązowy, pokryty białymi włókienkami. Miąższ Białawo-szary, włóknisty o przyjemnym zapachu lub bez zapachu, w smaku łagodny. Cechy mikroskopowe Zarodniki białe, 5–8 × 3–5 µm. Gatunki podobne Tzw. lejkówka szaroblaszkowa (Atractosporocybe inornata), lejkówka rdzawa (Clitocybe diatreta), lejkówka dwubarwna (Clitocybe metachroa).
Występowanie i siedlisko Znane jest występowanie Clitocybe subspadicea tylko w Europie. Brak go w opracowanym w 2003 r. przez Władysława Wojewodę wykazie wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski, ale został znaleziony w późniejszych latach.
Naziemny grzyb saprotroficzny.
Przypisy
Kategoria:Clitocybaceae Kategoria:Mykobiota Polski