Kazimierz Gęba (ur. 21 lutego 1933 w Rudniku n. Sanem, zm. 6 sierpnia 2026 w Gdańsku) – polski matematyk specjalizujący się w topologii, w szczególności w topologii algebraicznej i jej zastosowaniach w analizie nieliniowej, profesor zwyczajny nauk matematycznych.
Życiorys Urodził się w rodzinie Wacława i Mieczysławy, którzy byli nauczycielami w Trawnikachhttp://www.trawniki.hg.pl/traw/kr1945.html, http://www.trawniki.hg.pl/traw/kr1947.html, http://www.trawniki.hg.pl/traw/kr1948.html, http://www.trawniki.hg.pl/traw/kr1950.html. Przez 5 lat uczęszczał do gimnazjum i liceum im. Hetmana Jana Zamoyskiego w Lublinie. Maturę zdał w Gorzowie Wielkopolskim. W latach 1951–1955 studiował matematykę na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Po studiach przez dwa lata pracował w Katedrze Matematyki Politechniki Szczecińskiej, a od 1957 w Katedrze Matematyki Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. W 1959 obronił pracę doktorską Metody topologii algebraicznej w teorii pól zwartych w przestrzeniach Banacha napisaną pod kierunkiem Andrzeja Granasa. Był stypendystą w Institute for Advanced Study w Princeton, USA (1965–1966). Habilitował się (1968) w Instytucie Matematycznym Polskiej Akademii Nauk. Od roku 1968 był docentem w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Gdańsku, przekształconej (1970) w Uniwersytet Gdański. W 1974 dostał tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego, a następnie tytuł profesora zwyczajnego. W latach 1971–1987 był dyrektorem Instytutu Matematyki UG, a w latach 1990–1993 dziekanem Wydziału Matematyki i Fizyki UG. W latach 1993–1997 pracował (urlopowany z UG) w Instytucie Matematycznym PAN. W 1998 został profesorem na Wydziale Fizyki Technicznej i Matematyki Stosowanej Politechniki GdańskiejStrona Wydziału Matematyki, Fizyki i Informatyki UG, https://mfi.ug.edu.pl/strona/99532/prof_dr_hab_kazimierz_geba,M. Izydorek, J. Janczewska, Rozmowa z Kazimierzem Gębą, Roczniki Polskiego Towarzystwa Matematycznego, Seria II, Wiadomości Matematyczne 56 (2020), 337–348.Skład osobowy Wydziału Fizyki Technicznej i Matematyki Stosowanej PG https://ftims.pg.edu.pl/zaklad-analizy-nieliniowej/sklad-osobowy.
Rozwijał topologię algebraiczną i stosował jej metody do analizy nieliniowej i teorii bifurkacji. Badał indeks Leray-Schaudera. Wraz z Andrzejem Granasem zbudował nieskończenie wymiarową teorię kohomologii i kohomotopii. Był opiekunem ponad 50 prac magisterskich oraz wypromował dwunastu doktorów, w tym Lecha Górniewicza, Wacława Marzantowicza i Marka IzydorkaAMS Mathematics Genealogy Project https://www.genealogy.math.ndsu.nodak.edu/id.php?id=13832.
Odznaczenia i wyróżnienia Nagroda Polskiego Towarzystwa Matematycznego im. Stefana Mazurkiewicza (1968) Nagroda Specjalna Roku Nauki Polskiej (1973) Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Nagroda Naukowa Miasta Gdańska im. Jana Heweliusza (1989)
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Wydziału Matematyki i Informatyki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu Kategoria:Laureaci Nagrody Naukowej Miasta Gdańska im. Jana Heweliusza Kategoria:Ludzie urodzeni w Rudniku nad Sanem Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski Kategoria:Polscy matematycy XX wieku Kategoria:Polscy matematycy XXI wieku Kategoria:Urodzeni w 1933 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wydziału Matematyki, Fizyki i Informatyki Uniwersytetu Gdańskiego Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wydziału Matematyki i Informatyki Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Gdańsku Kategoria:Nauczyciele akademiccy Politechniki Gdańskiej Kategoria:Zmarli w 2026