Torpedowce typu Năluca – rumuńskie torpedowce z lat 80. XIX wieku. W 1888 roku we francuskiej stoczni Normand w Hawrze zbudowano trzy okręty tego typu, które w tym samym roku wcielono w skład Marina Regală Română. Z wyjątkiem utraconego podczas I wojny światowej „Smeula” pozostałe jednostki zostały wycofane ze służby w 1919 roku.
Projekt i budowa Torpedowce 1. klasy typu Năluca zostały zamówione przez Królestwo Rumunii we Francji i wszystkie powstały w stoczni Normand w Hawrze. Nieznane są daty położenia stępek okrętów, a zwodowane zostały w 1888 roku.
Okręt Stocznia Wodowanie Wejście do służby Los „Năluca” Normand 1888 1888 wycofany w 1919 „Sborul” wycofany w 1919 „Smeul” zatonął 16 kwietnia 1917
Dane taktyczno-techniczne Okręty były niewielkimi torpedowcami o długości całkowitej 36,78 metra, szerokości 3,45 metra i zanurzeniu 0,9 metra. Wyporność normalna wynosiła 56 ton. Jednostki napędzane były przez silniki sprzężone o mocy 540 KM, do których parę dostarczał jeden kocioł lokomotywowy. Prędkość maksymalna napędzanych jedną śrubą okrętów wynosiła 16 węzłów. Okręty zabierały zapas 7 ton węgla.
Na uzbrojenie artyleryjskie jednostek składały się dwa pięciolufowe działka rotacyjne Hotchkiss M1873 kalibru 37 mm L/17. Okręty wyposażone były w dwie dziobowe wyrzutnie torped kalibru 356 mm i minę wytykową.
Załoga pojedynczego okrętu składała się z 20 oficerów, podoficerów i marynarzy.
Służba Wszystkie torpedowce typu Năluca zostały wcielone do składu Marina Regală Română w 1888 roku. W 1907 roku na dwóch z nich (NMS „Năluca” i NMS „Sborul”) zdemontowano jedno z działek rotacyjnych kalibru 37 mm, instalując w zamian karabin maszynowy kalibru 8,8 mm. Podczas I wojny światowej NMS „Smeul” zatonął u ujścia Dunaju po wejściu na minę 16 kwietnia 1917 roku. Pozostałe okręty zostały wycofane ze służby w 1919 roku.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia