Frontoklipeus (, l.mn. frontoclypei) – skleryt puszki głowowej stawonogów z gromady owadów, powstający w wyniku zrośnięcia się czoła z nadustkiem.
W podstawowym planie budowy owadów czoło i nadustek stanowią osobne części twarzy, oddzielone od siebie szwem epistomalnym (czołowo-nadustkowym). Tworzony przez nie region określa się powierzchnią frontoklipealną (). Szew czołowo-nadustkowy jest szwem rzekomym, a zlanie się czoła i nadustka polega na jego zaniku. Frontoklipeus może być w częściach górno-bocznych oddzielony od przedniej części ciemienia szwem czołowym (ramionami szwu epikranialnego), czasem z poziomym odcinkiem zwanym szwem transfrontalnym () lub z odcinkami przednimi zwanymi szwami nadustkowo-ciemieniowymi (). Typowo frontoklipeus ma krawędź nasadową (), krawędzie boczne () i wierzchołkową (). Boczne części frontoklipeusa wykształcone mogą być w blaszkowate płytki (, ).
Na powierzchni frontoklipeusa znajdować się może podłużny kil zwany listewką frontoklipealną (). W dolnej części frontoklipeusa leży niekiedy kilowata, zwykle półokrągła wyniosłość zwana koroną frontoklipealną (). Na powierzchni frontoklipeusa może znajdować się szeroka i płytka bruzda frontoklipealna () o przebiegu podłużnym () lub poprzecznym () lub dwie bruzdy – nasadowa () i wierzchołkowa (). Powierzchnia frontoklipeusa dawać może również wypustki w formie wyrostków frontoklipealnych () lub płatów frontoklipealnych ().
Za unerwienie rejonu frontoklipealnego odpowiada nerw frontoklipealny () wychodzący z górnowargowego pnia nerwowego.
Przypisy
Kategoria:Anatomia stawonogów