Glenea (Stiroglenea) cantor – gatunek chrząszcza z rodziny kózkowatych (Cerambycidae).
Taksonomia Gatunek ten został opisany w 1787 roku przez Johana Christiana Fabriciusa. Zaliczane są do niego trzy podgatunki: Glenea cantor cantor (Fabricius, 1787) Glenea cantor luzonica Aurivillius, 1926 Glenea cantor obesa (Thomson, 1857)
Zasięg występowania Zasięg tego gatunku obejmuje płd.-wsch. Azję. Podgatunek G. c. cantor występuje w płd. Chinach i w Wietnamie, podgatunek G. c. obesa w Indiach, Bangladeszu, Mjanmie, Tajlandii, Kambodży, Laosie oraz Wietnamie, zaś G. c. luzonica znany jest z Filipin.
Budowa ciała Osiąga około 20 mm długości. Przednie krawędzie pokryw kanciaste w zarysie, tylne zaś ścięte z wyraźnymi ostrogami po brzegach.
Ubarwienie głowy żółte z czarnym rysunkiem. Na przedpleczu podwójny rząd czarnych plam, jego przednia część jest żółta, tylna zaś brudnobiała. Odwłok bladożółty, z czarnymi obrączkami na poszczególnych segmentach. Pokrywy ubarwione pomarańczowo lub żółtobrązowo, ich wierzchołki brudnobiałe z czarnymi, poprzecznymi prążkami.
Biologia i ekologia Występuje w lasach, ogrodach oraz na plantacjach kapoku. Aktywny przez cały rok, w tym czasie występuje zwykle 5 pokoleń.
Larwy żerują w drewnie drzew z rodzaju puchowiec, oraz w wełniaku azjatyckim. Imago żywią się młodą korą oraz liśćmi.
Przypisy
Kategoria:Zgrzypikowe Kategoria:Chrząszcze Bangladeszu Kategoria:Chrząszcze Chin Kategoria:Chrząszcze Filipin Kategoria:Chrząszcze Indii Kategoria:Chrząszcze Kambodży Kategoria:Chrząszcze Laosu Kategoria:Chrząszcze Mjanmy Kategoria:Chrząszcze Tajlandii Kategoria:Chrząszcze Wietnamu Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1787 roku