Étourdi – francuskie awizo (kanonierka do zwalczania okrętów podwodnych) z okresu I wojny światowej i dwudziestolecia międzywojennego, jeden z 23 zbudowanych okrętów typu Ardent. Jednostka została zwodowana 21 marca 1916 roku w stoczni Arsenal de Lorient w Lorient i w tym samym roku wcielono ją do służby w Marine nationale. Okręt został samozatopiony 19 czerwca 1940 roku, by uniknąć zdobycia przez Niemców, a w roku następnym został złomowany.
Projekt i budowa Awiza typu Ardent (klasyfikowane też jako kanonierki do zwalczania okrętów podwodnych) zostały zamówione na podstawie wojennego programu rozbudowy floty francuskiej z 1916 i 1917 roku. Okręty były w zasadzie identyczne z awizami typu Friponne, różniąc się głównie rodzajem siłowni: jednostki typu Ardent wyposażono w maszyny parowe (w wielu przypadkach zdemontowanych z wycofanych ze służby torpedowców), a na kanonierkach typu Friponne zastosowano silniki wysokoprężne. Wszystkie miały kliprowe dzioby, różniąc się kształtem nadbudówek i wyposażeniem.
„Étourdi” zbudowany został w stoczni Arsenal de Lorient. Stępkę okrętu położono w 1916 roku, a zwodowany został 21 marca 1916 roku.
Dane taktyczno-techniczne Okręt był kanonierką przeznaczoną do zwalczania okrętów podwodnych (we Francji klasyfikowaną jako awizo 2. klasy). Długość całkowita kadłuba wynosiła 60,2 metra, szerokość 7,2 metra i zanurzenie 2,9 metra. Wyporność normalna wynosiła 266 ton, a pełna 400 ton. Okręt napędzany był przez pionową maszynę parową potrójnego rozprężania o mocy 1200–1500 KM, poruszająca jedną śrubą. Parę dostarczały dwa opalane węglem kotły systemu lub Normand. Maksymalna prędkość okrętu wynosiła od 14 do 17 węzłów. Okręt zabierał 85 ton paliwa, co pozwalało osiągnąć zasięg wynoszący 2000 Mm przy prędkości 10 węzłów.
Uzbrojenie kanonierki składało się z dwóch pojedynczych dział kalibru 145 mm M1910 L/45 i dwóch zrzutni bomb głębinowych.
Załoga okrętu liczyła 55 oficerów, podoficerów i marynarzy.
Służba „Étourdi” został wcielony do służby w Marine nationale w 1916 roku. Kanonierka służyła podczas wojny w Zatoce Biskajskiej i na Morzu Śródziemnym. Między 1918 a 1920 rokiem jednostkę przebudowano na trałowiec, dodając do wyposażenia trał mechaniczny. Funkcję tę okręt pełnił w okresie międzywojennym do ataku Niemiec na Francję. 19 czerwca 1940 roku okręt został samozatopiony w porcie w Breście, by uniknąć zdobycia przez Niemców. Podniesiony, został złomowany w czerwcu 1941 roku.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Francuskie okręty zatopione w czasie II wojny światowej Kategoria:Francuskie trałowce Kategoria:Kanonierki typu Ardent Kategoria:Okręty zbudowane w stoczni Arsenal de Lorient Kategoria:Samozatopione francuskie okręty Kategoria:Statki i okręty zatopione na Oceanie Atlantyckim