– japoński kompozytor.
Życiorys Ukończył studia w zakresie botaniki (1939) i estetyki (1943) na Uniwersytecie Tokijskim. Jednocześnie w latach 1941–1943 pobierał prywatnie lekcje kompozycji u Saburō Moroi. Od 1939 do 1941 roku występował jako wiolonczelista w Tokijskiej Orkiestrze Smyczkowej. W 1946 roku wspólnie z kompozytorami Yoshirō Irino i Kunio Todą założył grupę Shinsei-kai (Stowarzyszenie Nowego Głosu). Należał do pionierów muzyki współczesnej w Japonii, w latach 1941–1951 publikował na łamach „Ongaku Geijutsu” (Sztuka Muzyki) cykl artykułów poświęconych twórczości Béli Bartóka, w latach 50. i 60. udzielał się aktywnie jako komentator w muzycznych audycjach radiowych i organizator koncertów. Od 1959 do 1969 roku wykładał na Tokijskim Uniwersytecie Sztuki.
Był autorem licznych publikacji, w tym m.in. historii współczesnej muzyki zachodniej (1967), monografii poświęconej Gustavowi Mahlerowi (1984) i rozprawy teoretycznej o strukturze muzyki (1978). Opublikował autobiografię Moja muzyka, moje życie (1995). Był współredaktorem japońskiej edycji New Grove Dictionary (1993–1995).
Twórczość Po początkowych zainteresowaniach klasyczną muzyką europejską, na początku lat 50. XX wieku zwrócił się w kierunku dodekafonii i eksperymentów z muzyką konkretną. Posługiwał się awangardowymi technikami takimi jak aleatoryzm, notacja graficzna i formy otwarte. W późniejszym okresie, nie rezygnując z awangardowego języka muzycznego, zaczął wykorzystywać w swoich kompozycjach elementy tradycyjnej muzyki japońskiej.
Wybrane kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)
Przypisy
Kategoria:Japońscy kompozytorzy Kategoria:Urodzeni w 1916 Kategoria:Zmarli w 1996 Kategoria:Ludzie urodzeni w Tokio Kategoria:Estetycy Kategoria:Wiolonczeliści Kategoria:Redaktorzy Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Tokijskiego