thumb|W.W. Phelps, pierwszy redaktor „The Evening and the Morning Star” thumb|Oliver Cowdery, drugi redaktor „The Evening and the Morning Star” thumb|Strona tytułowa Nauk i Przymierzy, w uznawanej przez Kościół Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich wersji, w wydaniu z 1921. Kilkadziesiąt objawień ujętych w tej świętej księdze ukazało się drukiem po raz pierwszy właśnie na łamach „The Evening and the Morning Star”. thumb|Joseph Smith junior, twórca ruchu świętych w dniach ostatnich. Na łamach „The Evening and the Morning Star” ukazywały się otrzymywane przez niego objawienia. thumb|Edward Partridge, pierwszy przewodniczący biskup Kościoła Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich i jednocześnie jedna z ofiar wydarzeń powiązanych ze zniszczeniem redakcji „The Evening and the Morning Star” The Evening and the Morning Star – amerykański miesięcznik, pierwsza gazeta wydawana przez Kościół Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich.
Ukazywał się od czerwca 1832 do września 1834, doczekał się łącznie 24 numerów. Początkowo redagowany w Independence w stanie Missouri przez W.W. Phelpsa, później przez Olivera Cowdery'ego w Kirtland w stanie Ohio. Skupiał się na tematach związanych z mormonizmem, często posługując się apokaliptyczną retoryką. Chętnie czytany przez wiernych Kościoła Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich, w praktyce funkcjonował jako oficjalny organ tej wspólnoty religijnej. Odegrał istotną rolę w formowaniu się mormońskiego kanonu pism świętych. Zapisał się w szerszej mormońskiej kulturze, jego zachowane egzemplarze przechowuje się między innymi w Muzeum Historii Kościoła w Salt Lake City.
Tło historyczne Powstanie i funkcjonowanie „The Evening and the Morning Star” należy rozpatrywać w kontekście sytuacji na amerykańskim rynku prasowym w latach 30. XIX wieku. Jak zauważył w swoich badaniach Frank L. Mott, gazety o tematyce religijnej cieszyły się wówczas znaczącą popularnością. W Stanach Zjednoczonych ukazywało się w tamtym czasie około stu pism powiązanych z rozmaitymi Kościołami. Richard Bushman wskazał z kolei, że między 1790 a 1830 pojawiło się w USA blisko 600 czasopism religijnych. Miały one wszelako niewielki nakład oraz równie niewielką liczbę stałych czytelników.
Największa ówcześnie amerykańska gazeta o świeckiej tematyce, „New York Courier and Enquirer”, wychodziła w nakładzie 4500 egzemplarzy. Zaledwie kilka innych miało nakład przewyższający 2000 egzemplarzy. Średni nakład świeckiego amerykańskiego pisma wynosił wówczas około 1000 kopii. Na tym tle średni nakład „The Evening and the Morning Star” zdecydowanie się wyróżnia i jest zaskakująco wysoki.
Nakład pisma nigdy nie został upubliczniony. Można wszelako założyć z dużą dozą pewności, że jeszcze w okresie, w którym ukazywało się ono w Missouri, osiągnął on 1000 egzemplarzy. Wskazano, iż wielu z ówczesnych członków Kościoła było jednocześnie stałymi subskrybentami „The Evening and the Morning Star”.
Tło doktrynalne Podobnie jak w przypadku innych elementów wczesnej historii Kościoła Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich, pierwszej mormońskiej gazety nie można w pełni zrozumieć bez zestawienia jej z i wpisania jej w rozmaite elementy mormońskiej doktryny. Dotyczy to tak miejsc mających w tej doktrynie szczególne znaczenie, wypływających z tej doktryny założeń organizacyjnych, jak i stanowiących jej kluczowe elementy pojęć. Należy przy tym pamiętać, że słownictwo używane przez świętych w dniach ostatnich, mimo swoich oczywistych korzeni żydowskich i chrześcijańskich jest odrębne i hermetyczne, a także wyraźnie odróżnia się od języka używanego przez kościoły chrześcijańskie głównego nurtu.
Funkcjonowania „The Evening and the Morning Star” nie można w pełni zrozumieć również bez zaznajomienia się z koncepcją objawienia w mormonizmie. W ramach tej tradycji religijnej jest to pojęcie bardzo pojemne i wielopoziomowe. Jak wyjaśnił członek Kworum Dwunastu Apostołów i specjalista w zakresie mormońskiej doktryny starszy Bruce R. McConkie, każdy prawy, pobożny i posłuszny człowiek ma prawo do osobistych objawień od Boga. Joseph Fielding McConkie dodał, że otrzymywanie osobistych objawień stanowi duchowe prawo każdego świętego w dniach ostatnich. Argumentował dodatkowo, że zabieganie o takowe objawienia jest obowiązkiem wiernego.
Osobiste objawienia należy wyraźnie odróżnić od objawień dla Kościoła, ściśle powiązanych z miejscem proroka w doktrynie. Celem powołanego przez Boga proroka jest wspomaganie wiernych w otrzymywaniu osobistych objawień. Często musi on jednak występować w charakterze pośrednika między wierzącym a Bogiem. Uprawniony jest tym samym do otrzymywania objawień dla pożytku tych, którym przewodniczy. Poprzez objawienia otrzymane dla Kościoła miała być, zgodnie z doktryną, przetłumaczona Księga Mormona. Poprzez objawienia dla Kościoła miały zostać przekazane objawienia w Naukach i Przymierzach, w tym publikowane w „The Evening and the Morning Star”. Dzięki pośredniczącej roli proroka praktykujący i pobożny święty w dniach ostatnich zbliża się do Chrystusa i doświadcza Boga. Dzięki tej roli poznaje Bożą wolę i rozpoznaje swoje w tej woli miejsce. Dzięki prorokowi może mieć pewność, że przynależy do jedynego i niebiańskiego Kościoła Bożego.
Nie należy też zapominać o jeszcze jednym aspekcie tego w jaki sposób w mormońskiej teologii rozpatruje się tak proroctwo jak i wynikające z niego Boże natchnienie. Nie są jedynie bowiem sposobami ekspresji mormońskich odczuć religijnych. Stanowią także elementy spajające złożoną strukturę organizacyjną Kościoła. Artykuł piąty wchodzący w skład Artykułów wiary stwierdza jednoznacznie wierzymy, że człowiek musi być powołany przez Boga, przez proroctwo. Między innymi z tego też względu sposób, w jaki Kościół jest zorganizowany uznaje się za Boski i mający niebiańskie korzenie. Zasoby materialne pozostające w dyspozycji Kościoła natomiast nierzadko określa się mianem świętych, nie tylko ogólnie w mormońskiej kulturze, ale również w obowiązującym ogólnym podręczniku regulującym funkcjonowanie wspólnoty.
Specyficznej sakralizacji struktur i zasobów Kościoła nie można z kolei rozpatrywać bez zapoznania się z jeszcze jednym aspektem mormońskiego systemu wierzeń, mianowicie z przenikającym ów system filozoficznym materializmem. Joseph Smith nauczał, że nawet duch jest ostatecznie jedynie formą materii. Inny wczesny mormoński przywódca i jednocześnie prominentny specjalista w zakresie doktryny, starszy Orson Pratt stwierdził, że jakakolwiek teologia, która nie odwołuje się do materializmu jest absurdem. Werset trzydziesty czwarty dwudziestego dziewiątego rozdziału Nauk i Przymierzy zakorzenia zresztą materializm bezpośrednio w mormońskich pismach świętych. Stwierdza się w nim „Przeto, zaprawdę, powiadam wam, że wszystkie rzeczy są dla mnie duchowe i w żadnym momencie nie dałem wam prawa, które było doczesne (...)”.
Wszystkie omówione wyżej elementy są częścią mormońskiej doktryny, także tej jej części, która ukształtowała się w pełni dopiero w okresie od „The Evening and the Morning Star” późniejszym. Wskazanie i omówienie pewnych stale obecnych w mormońskiej myśli trendów pozwala niemniej zrozumieć szczególną gorliwość redaktorów „The Evening and the Morning Star” oraz ich konfrontacyjne stosunki z niebędącym częścią Kościoła otoczeniem.
Historia W Independence (1832-1833) Założony został zaledwie siedemnaście miesięcy po formalnym zorganizowaniu swej macierzystej wspólnoty religijnej jako najdalej wysunięte na zachód pismo ukazujące się w ówczesnych granicach Stanów Zjednoczonych oraz pierwsza gazeta publikowana na zachód od rzeki Missisipi. Przez swych czytelników określany był zazwyczaj przy użyciu skróconej wersji swego tytułu, „The Star”.
Redaktor początkowo opracowujący „The Evening and the Morning Star”, starszy W.W. Phelps, był członkiem Kościoła od niedawna, został ochrzczony w 1831. Ceniony dziennikarz, miał też powody, by swoje zadanie rozpatrywać w kategoriach obowiązku religijnego. Objawienie, które stało się później częścią rozdziału pięćdziesiątego piątego Nauk i Przymierzy, czyniło go współodpowiedzialnym za druk, wybór i tworzenie książek na użytek kościelnych szkół niedzielnych. Inne objawienie, tym bardziej zawarte w pięćdziesiątym siódmym rozdziale Nauk i Przymierzy, powoływało go wprost na kościelnego drukarza i nakazywało mu osiąść w Syjonie, przez co we wczesnym mormonizmie rozumiano hrabstwo Jackson. Phelps poczytywał powierzone sobie obowiązki za ogromny zaszczyt, w tym za część służby Bogu oraz jego żyjącemu prorokowi. Wyjaśnia to w dużej mierze specyficzny ton pisma oraz pozwala lepiej zrozumieć, dlaczego szybko zaczęło być ono uznawane za kontrowersyjne.
Pierwotnie miesięcznik wydawany był w Independence w stanie Missouri. Między czerwcem 1832 a lipcem 1833 ukazało się jego czternaście numerów. Każdy z nich zawierał osiem stron drukowanego w dwóch kolumnach tekstu. Roczna subskrypcja kosztowała czytelnika jednego ówczesnego dolara amerykańskiego. Każdy, kto nakłonił dziesięciu czytelników do zakupu subskrypcji, otrzymywał darmową roczną prenumeratę.
Siedziba redakcji mieściła się w dwupiętrowym, ceglanym budynku przy ulicy Liberty, na południe od Lexington. Pod tym samym adresem funkcjonował jednocześnie „The Upper Missouri Advertiser”, tygodnik wydawany przez należącą do Phelpsa spółkę. Oba tytuły obsługiwane były łącznie przez siedmiu stałych pracowników. Phelps, jako osoba odpowiedzialna za pismo, mieszkał w pomieszczeniach znajdujących się nad redakcją i drukarnią. Dzielił je ze swą żoną i dziećmi.
Atak na redakcję i jej zniszczenie (1833) Nasilające się nastroje antymormońskie w Missouri doprowadziły w końcu do ataku na redakcję pisma i kradzieży wykorzystywanej do jego publikacji prasy drukarskiej (20 lipca 1833). Ocenia się, że za atakiem stała grupa od trzystu do pięciuset mężczyzn. W jej szeregach znaleźli się przedstawiciele władz i służb porządkowych hrabstwa, w tym miejscowy sędzia, lokalni sędziowie pokoju czy policjanci.
Poza zniszczeniem samej redakcji doszło wówczas także do ataku na starszych Kościoła przebywających w Independence. Postawiono im ultimatum, zgodnie z którym mieli wyrzec się swojego świadectwa odnośnie do prawdziwości Księgi Mormona albo opuścić hrabstwo. Odmowa spowodowała wymazanie smołą i wytarzanie w pierzu przewodniczącego biskupa Edwarda Partridge'a oraz Charlesa Allena, również będącego członkiem Kościoła. Wymazywanie smołą swych wrogów oraz oblepianie ich smołą było praktyką częstą na ówczesnym amerykańskim pograniczu. Było również wykorzystane już wcześniej przeciwko świętym w dniach ostatnich. 24 marca 1832 agresywny tłum wtargnął do mieszkania zajmowanego przez Josepha Smitha w Kirtland, wymazał go smołą i wytarzał w pierzu. Towarzyszył mu wówczas Partridge, ofiara ataku z Independence.
Opisane wyżej wydarzenia nie były niemniej końcem skierowanej przeciwko świętym w dniach ostatnich przemocy w mieście. Sprowokowały trwający kilka dzień pogrom, podczas którego zniszczeniu uległy także siedziby firm należących do zamieszkałych w okolicy mormonów. Zniszczono także niektóre należące do świętych domy. Sprawcy pozostali bezkarni.
„The Evening and the Morning Star” nie było ani pierwszym, ani też ostatnim pismem zniszczonym przez agresywny tłum w Missouri. Między 1833 a 1865 w podobny sposób zlikwidowano w ten sposób w stanie 11 różnych gazet. We wszystkich przypadkach poza zniszczeniem „The Evening and the Morning Star” motywem ataku były jednoznacznie napięcia rasowe, które ostatecznie zakończyły się wybuchem wojny secesyjnej.
W Kirtland (1833-1834) Po migracji świętych w dniach ostatnich do Ohio i przeniesieniu siedziby Kościoła do Kirtland wydawanie miesięcznika wznowiono w tym właśnie mieście. Między grudniem 1833 a wrześniem 1834 ukazało się dziesięć dodatkowych jego numerów. Redakcję przejął wówczas Oliver Cowdery.