Francesco Massimiliano Laboureur (ur. 11 listopada 1767 w Rzymie, zm. 6 marca 1831 tamże) – włoski rzeźbiarz.
Biografia Francesco Massimiliano Laboureur urodził się w Rzymie 11 listopada 1767. Jego ojciec Maximilien Laboureur pochodził z Brukseli i był rzeźbiarzem, matka Paola Salomoni była Włoszką. Podstaw rzeźbiarstwa uczył się w domu rodzinnym. Potem uczęszczał do rzymskiej Akademii Świętego Łukasza.
W 1797 Laboureur wykonał zlecenie na podwójny pomnik nagrobny Zofii z Sieniawskich i Augusta Czartoryskich, ustawiony w 1801 w puławskim parku. Inne wczesne prace Laboureura powstały na zamówienie François Cacaulta, ambasadora Francji przy Stolicy Apostolskiej. W 1801 Cacault pisał do Talleyranda o marmurowym popiersiu portretowym Napoleona, które wykonał dla niego Laboureur. W latach 1803–1806 rzeźbiarz wyrzeźbił duży posąg cesarza, zakupiony przez wuja Napoleona kard. Josepha Fescha. Purpurat podarował posąg rodzinnemu Ajaccio na Korsyce.
Spod dłuta rzeźbiarza wyszedł pomnik nagrobny kardynała François-Joachima de Pierre de Bernisa dla kościoła św. Ludwika Króla Francji w Rzymie. Pośród różnych prac w 1816 przyjął zlecenie na popiersie portretowe kardynała Bartolomea PakkiObecnie w Akademii Świętego Łukasza w Rzymie, nr inw. 121.. W latach 1817–1822 Laboureur wykonał 32 płaskorzeźby w stiuku dla Museo Chiaramonti (imperialne triumfy, sceny ofiarne i sceny bachiczne). Inspiracji szukał w scenach z kolumn Trajana i Antonina Piusa. W 1823 roku Laboureur wyrzeźbił pomnik nagrobny kardynała Jana van Goes (Goessen) dla kościoła Santa Maria della Concezione. W 1829 roku rozpoczął pracę nad posągiem św. Franciszka Caracciola dla bazyliki watykańskiej, dokończonym w 1834 roku przez . Spod dłuta Laboureura wyszedł też pomnik nagrobny Stanisława Małachowskiego dla archikatedry warszawskiej, według projektu Bertela Thorvaldsena, wyrzeźbiony w latach 1819–1823. Francesco Massimiliano Laboureur zmarł w Rzymie 6 marca 1831 roku.
W 1802 Laboureur został członkiem papieskiej Akademii Świętego Łukasza. W 1812 otrzymał tytuł profesora rzeźby. W latach 1821–1822 przewodniczył akademii. Jako jej prezydent, odznaczony z urzędu orderem papieskim zwanym potocznie , był tytułowany kawalerem.
Jego syn Alessandro Massimiliano (1796–1861) również był rzeźbiarzem, uczniem Thorvaldsena.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Członkowie Akademii Świętego Łukasza w Rzymie Kategoria:Ludzie urodzeni w Rzymie Kategoria:Rzeźbiarze związani z Rzymem Kategoria:Włoscy rzeźbiarze Kategoria:Urodzeni w 1767 Kategoria:Zmarli w 1831