Anna Modrzejewska – wieloletnia nauczycielka polskiego w VI Liceum Ogólnokształcącym im. Tadeusza Reytana w Warszawie.
Życiorys Ukończyła .
Od 1961 uczyła języka polskiego w VI Liceum Ogólnokształcącym im. Tadeusza Reytana w Warszawie. Jej uczniowie wydawali czasopisma szkolne, w tym „Płaskostopie” (1962–1966) i „Dwutygodnik Niezależny” (1970–1972).
Pod koniec stycznia 1977 podpisała wraz z sześcioma innymi nauczycielami swojej szkoły (m.in. Ireneuszem Gugulskim, Stefanią Światłowską i Wojciechem Fałkowskim) list do posłów na Sejm PRL z apelem o powołanie komisji sejmowej mającej na celu zbadanie przypadków łamania praw człowieka w Radomiu i Ursusie w czasie wydarzeń czerwcowych 1976 roku, w konsekwencji czego została objęta rozpracowaniem przez Służbę Bezpieczeństwa, a władze oświatowe podjęły decyzję o jej przeniesieniu z dniem 1 września 1977 do XLIX Liceum Ogólnokształcącego im. Zygmunta Modzelewskiego w Warszawie (początkowo planowano nawet całkowite usunięcie jej ze szkolnictwa). W jej obronie (jako jednej z członkiń grupy nauczycieli Liceum im. T. Reytana poddanych represjom) stanął m.in. Komitet Obrony Robotników, a ponad 400 byłych i aktualnych uczniów szkoły podpisało listy protestacyjne. W konsekwencji przeniesienie Anny Modrzejewskiej zostało anulowane, jednak w dalszym ciągu była inwigilowana przez SB (Sprawa Operacyjnego Rozpracowania kryptonim „Plastyk”). M.in. w czerwcu 1979 SB ustaliła, że wszyscy uczniowie jej klasy wychowawczej opuścili lekcje w czasie pielgrzymki Jana Pawła II do Polski. Wobec nękania przez dyrektora szkoły, od początku roku szkolnego 1980/1981 przeniosła się do XLIX Liceum Ogólnokształcącego w Warszawie. Powróciła do pracy w liceum im. T. Reytana w 1981, po apelu ponad 250 uczniów i absolwentów szkoły (który dotyczył także Ireneusza Gugulskiego) zainicjowanego przez Ewę Engelking i Andrzeja Horubałę. W Olimpiadzie Literatury i Języka Polskiego jej uczennice zajęły odpowiednio: Katarzyna Bieńkowska III lokatę w 1991, a Olga Dawidowicz II w 1994.
thumb|Anna Modrzejewska w 2022 roku W 2022 roku otrzymała nagrodę im. prof. Stefanii Światłowskiej za piękne dzieło wychowania do prawdy i odwagi oraz potwierdzania osobistym świadectwem tych wyborów. Laudację wygłosił Janusz Zaorski. Powiedziała wówczas:
Bycie nauczycielem to jest najpiękniejszy zawód świata, co do tego nie mam wątpliwości. Trzeba tylko interesować się uczniem, trzeba go lubić i trzeba się od niego też uczyć.
Wspomnienia uczniów We wspomnieniach uczniów uznawana była za jedną z najwybitniejszych nauczycieli polonistyki w Warszawie.
Przypisy [Praca magisterska napisana pod kierunkiem dr. Jakuba Karpińskiego]. . . Nagrodę może otrzymać nauczyciel, uczeń lub inna osoba za twórczą pracę dydaktyczną i wychowawczą, bądź za inne wybitne osiągnięcia w dziedzinie edukacji.
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Nauczyciele i dyrektorzy szkoły im. Tadeusza Reytana w Warszawie Kategoria:Polscy nauczyciele języka polskiego Kategoria:Ofiary represji komunistycznych w Polsce 1939–1989 Kategoria:Urodzeni w XX wieku Kategoria:Laureaci Nagrody imienia Stefanii Światłowskiej