thumb|160px|Grób św. Idziego w kościele w Saint-Gilles. mały|Obraz św. Idziego z kościoła parafialnego w Choceniu mały|Figura św. Idziego przed kościołem św. Idziego w Choceniu Idzi z Saint-Gilles (, ; ur. pomiędzy 640 a 650 w Atenach, zm. 1 września pomiędzy 720 a 725 w Saint-Gilles) – francuski opat, eremita z Gallii Narbonensis, święty Kościoła katolickiego i prawosławnegoParafia św. Idziego w Zrębicach Św. Idzi. oficjalna strona [dostęp 2020-08-21]., jeden z Czternastu Świętych Wspomożycieli.

Życiorys Dane biograficzne dotyczące Idziego są bardzo skąpe. Podstawowym źródłem dotyczącym jego losów jest list papieża Jana VIII z 878 roku. Późniejszy życiorys św. Idziego z X wieku uchodzi za zbiór zapożyczeń z innych utworów hagiograficznych.

Pochodzący z królewskiego rodu Św. Idzi urodził się w Atenach. Był synem Teodora i Pelagii. Po śmierci rodziców rozdał majątek ubogim i już w młodym wieku zasłynął cudami. Bojąc się sławy wśród ludzi, przybył drogą morską do Marsylii, gdzie przebywał św. Cezary, biskup Arles.

Chęć prowadzenia pustelniczego życia skierowała go do pustelnika Werdoniusza, z którym zamieszkał w dolinie rzeki Gardo. Ponieważ i tam przybyła za nim sława cudów, przed którą uciekał, opuścił Werdoniusza i udał się nad ujście Rodanu. Tam podczas polowania, w pogoni za łanią, jego towarzyszką i żywicielką, odnalazł go król Gotów Flavius, który obiecał na tym miejscu ufundować klasztor, o ile zgodzi się On być jego pierwszym opatem. Św. Idzi najpierw się opierał, ale ostatecznie przystał na tę propozycję i zbudował klasztor. Następnie przyjął święcenia kapłańskie i został jego pierwszym opatem. Sława i cuda św. Idziego dotarła do króla Franków Karola, który zaprosił go na spotkanie. Święty spotkał się z nim w Orleanie. Po powrocie do swego klasztoru wybrał się w podróż do Rzymu, gdzie ofiarował swój klasztor papieżowi i uzyskał od niego przywilej egzempcji. Ostatnie lata swego życia spędził w swym klasztorze gdzie zmarł w dniu 1 września.

Kult W średniowiecznej Europie był jednym z najpopularniejszych świętych (obok świętego Marcina). Ku jego czci wystawiono wiele kościołów we Francji, w Belgii, w Niemczech, w Austrii, na Węgrzech (wraz z dzisiejszą Słowacją), a także w Polsce.

Relikwie Relikwie św. Idziego znajdują się od XVI wieku w krakowskiej Katedrze i inowłodzkim kościele, od XVIII/XIX wieku w Złotym Potoku (Cz) i Zrębicach.

2 września 2021 relikwie I stopnia, pochodzące z grobu w Saint Gilles, zostały wprowadzone do parafii św. Idziego w Choceniu (diecezja włocławska).

Dzień obchodów Jego wspomnienie liturgiczne w kościele katolickim obchodzone jest 1 września.

W prawosławiu kult św. Idziego nie jest tak rozpowszechniony. Wspominany jest 1 września, tj. 14 września według kalendarza gregoriańskiego.

Patronat Wzywany jest w razie bezpłodności i przeciw chorobom psychicznym. Jest patronem karmiących matek, rybaków, myśliwych, pasterzy, handlarzy końmi, rozbitków, epileptyków, chorych, rannych, grzeszników, łuczników, żebraków, zbłąkanych, dobrej spowiedzi, Styrii i Karyntii, Edynburga, Norymbergi, Osnabrücku, Brunszwiku, Tuluzy i Popradu.

Ikonografia W ikonografii przedstawia się świętego w habicie zakonnym, często w jaskini lub na jej tle, z łanią i z ręką przebitą strzałą, czasem też z książką i laską pasterską w dłoni.

Kościoły i sanktuaria

W Polsce, według Galla Anonima, kult św. Idziego rozpowszechnił się od drugiej połowy XI wieku, za sprawą Władysława Hermana i jego żony Judyty (księżniczki czeskiej).

Romańskie kościoły pod jego wezwaniem zachowały się m.in. w Krakowie, we Wrocławiu, w Krobi, w Inowłodzu, w Tarczku, a także nowsze m.in. w Wyszkowie (parafia w 1378, kościół w 1793, sanktuarium 1 września 2014 roku), w Zrębicach (sanktuarium), podkrakowskim Giebułtowie, Zakliczynie, wielkopolskim Mikorzynie (sanktuarium), w Bałdrzychowie (powiat poddębicki) i w Choceniu (diecezja włocławska).

W Rzymie powstał ekumeniczny ruch młodzieżowy pod patronatem św. Idziego – Wspólnota Sant’Egidio („Wspólnota św. Idziego”, ).

W Pradze w kościele św. Idziego znajduje się parafia polska.

Zobacz też Idzi – inne postaci o tym imieniu kult świętych modlitwa za wstawiennictwem świętego święci i błogosławieni Kościoła katolickiego

Uwagi

Przypisy na pravoslavie.ru . Ägidius (Gilles) – Ökumenisches Heiligenlexikon . H. Fros (SJ), F. Sowa, Księga imion i świętych, t. 3, kolumna 113. – oficjalna strona (pol.). Sanktuarium Świętego Idziego w Mokorzynie. oficjalna strona. na visitpoprad.sk .

Bibliografia Fros Henryk, Sowa Franciszek, Księga imion i świętych, t. 3, Kraków 1998, kolumna 113-114. patron parafii św. Idziego w Wyszkowie Idzi – Święci w Polsce i ich kult w świetle historii, Kraków 2008 (oprac. Jacek i Maria Łempiccy)

Linki zewnętrzne Sanktuarium św. Idziego w Wyszkowie Modlitwy do św. Idziego

Kategoria:Czternastu Świętych Wspomożycieli Kategoria:Ludzie związani z Saint-Gilles Kategoria:Urodzeni w VII wieku Kategoria:Zmarli w VIII wieku Kategoria:Ludzie urodzeni w Atenach Kategoria:Francuscy święci katoliccy