Centralny Urząd Szkolenia Zawodowego – obejmował sprawy szkolenia i przysposobienia zawodowego dla potrzeb gospodarki narodowej. Urząd istniał w latach 1949–1956.
Historia Na podstawie ustawy z 1949 r. o zmianie organizacji naczelnych władz gospodarki narodowej utworzono Centralny Urząd Szkolenia ZawodowegoUstawa z dnia 10 lutego 1949 r. o zmianie organizacji naczelnych władz gospodarki narodowej. .. Na czele Centralnego Urzędu Szkolenia Zawodowego stał prezes, którego mianował i odwoływał prezes Rady Ministrów na wniosek przewodniczego Komitetu Ekonomicznego Rady Ministrów. Z kompetencji Centralnego Urzędu wyłączono sprawy rolnictwa. W latach 1949-1956 prezesem był Janusz Zarzycki, a od czerwca 1956 do 15 marca 1957 roku Michał Godlewski. Uchwałą Rady Ministrów z 10 września 1956 r. w sprawie przejęcia szkolnictwa zawodowego przez Ministra Oświaty zniesiono Centralny Urząd Szkolenia ZawodowegoUchwała nr 519 Rady Ministrów z dnia 10 września 1956 r. w sprawie przejęcia szkolnictwa zawodowego przez Ministra Oświaty. ..
Podstawowe zadanie Zadaniem Centralnego Urzędu Szkolenia Zawodowego było przygotowanie kadr dla podstawowych gałęzi gospodarki narodowej, niezbędnych do wykonania zadań określonych przez narodowe plany gospodarcze i zabezpieczenie prawidłowego podziału tych kadr pomiędzy poszczególne gałęzie gospodarki narodowej.
Zakres działania Do zakresu działania Centralnego Urzędu Szkolenia Zawodowego należały sprawy szkolenia i przysposobienia zawodowego dla potrzeb przemysłu, rękodzieła i handluRozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 czerwca 1949 r. w sprawie zakresu działania Centralnego Urzędu Szkolenia Zawodowego. ..
Centralny Urząd Szkolenia Zawodowego spełniał swoje zadania poprzez: opracowywanie w oparciu o narodowe plany gospodarcze planów: przygotowania kadr dla podstawowych gałęzi gospodarki narodowej i kierowania absolwentów szkół i kursów zawodowych do pracy w poszczególnych gałęziach gospodarki oraz kontrolę nad wykonaniem tych planów; opracowywanie projektów aktów prawodawczych i zarządzeń, niezbędnych dla zapewnienia podstawowym gałęziom gospodarki narodowej dopływu i doskonalenia kadr oraz prawidłowego ich rozdziału; kierowanie sprawami szkolenia i przysposobienia zawodowego dla potrzeb podstawowych gałęzi gospodarki narodowej, a w szczególności w drodze: opracowywania planu sieci szkół i kursów zawodowych; kształcenia kadr w szkołach i kursach zawodowych; określania zasad organizacji szkół i kursów zawodowych w porozumieniu z Ministrem Oświaty; wykonywania nadzoru państwowego nad niepaństwowymi szkołami i kursami zawodowymi; ustalania planów i programów nauczania oraz zatwierdzania podręczników dla szkół i kursów zawodowych; organizowanie w porozumieniu z właściwymi resortami praktycznego szkolenia zawodowego w zakładach pracy; prowadzenie kształcenia i doskonalenia zawodowego nauczycieli szkół i kursów zawodowych i określanie ich kwalifikacji do nauczania w dziedzinie przedmiotów zawodowych; organizowanie w porozumieniu z właściwymi resortami lub prowadzenie bezpośrednio poradnictwa zawodowego dla młodzieży i dorosłych; czuwanie nad wykonaniem obowiązku dokształcenia zawodowego; organizowanie prac naukowo-badawczych oraz publikacje i wydawnictwa szkolne.
Nadzór społeczny nad szkołami i kursami zawodowymi sprawowały w granicach swojej właściwości terytorialnej rady narodowe drogą roztaczania poprzez swoje komisje oświatowe kontroli nad szkołami i kursami tudzież opieki nad internatami oraz miejscami zajęć i wypoczynku uczniów.
Utworzono dyrekcje okręgowe szkolenia zawodowego jako terenowe organa Centralnego Urzędu Szkolenia Zawodowego, obejmujące jedno lub więcej województw.
Przypisy
Kategoria:Edukacja zawodowa Kategoria:Oświata PRL