Roman Ignacy Marian Cieszyński (ur. 13 października 1891 w Białej, zm. 4 sierpnia 1925 w Warszawie) – rotmistrz Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, doktor praw.

Życiorys thumb|Grób dr Romana Cieszyńskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie. Urodził się 13 października 1891 w Białej, ówczesnym mieście powiatowym Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Jana.. W 1909 ukończył Gimnazjum św. Jacka w Krakowie i rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. W roku akademickim 1913/1914 studiował w Wiedniu.

27 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Służył w II Dywizjonie Kawalerii. 14 lipca 1915 w Wiedniu został zwolniony ze służby. 25 lipca uzyskał absolutorium, a 5 września 1915 zaliczył egzamin sądowy na Uniwersytecie Jagiellońskim. W styczniu 1917 był odnotowany w 5. szwadronie 2 Pułku Ułanów z adnotacją „dobry komendant plutonu”. 28 lipca 1917 został wymieniony we wniosku o odznaczenie austriackim Krzyżem Wojskowym Karola. Po bitwie pod Rarańczą (15–16 lutego 1918) został internowany w Synowódzku, w powiecie stryjskim. 27 lipca 1918 uzyskał doktorat obojga praw.

W czasie wojny z Ukraińcami walczył w grupie gen. Bolesława Roji, a następnie w sztabie gen. Józefa Leśniewskiego. 18 marca 1919 jako podoficer byłych Legionów Polskich, pełniący służbę w 2 Pułku Szwoleżerów Rokitniańskich, został mianowany z dniem 1 marca 1919 podporucznikiem kawaleriiDz. Rozk. Wojsk. Nr 36 z 1 kwietnia 1919, poz. 1148.. 15 września 1919 został przydzielony na stanowisko 2 adiutanta ministra spraw wojskowych gen. LeśniewskiegoDz. Rozk. Wojsk. Nr 93 z 25 października 1919, poz. 3562.. 1 grudnia 1919 został mianowany porucznikiemDz. Rozk. Wojsk. Nr 100 z 31 grudnia 1919, poz. 4413.. Obowiązki adiutanta pełnił do śmierci generała Leśniewskiego (3 października 1921).

27 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu rotmistrza, w kawalerii, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. Pełnił wówczas służbę w Biurze Prezydialnym Ministerstwa Spraw Wojskowych. W 1921 pełnił służbę w Inspektoracie Armii Nr IV w Krakowie, a jego oddziałem macierzystym był 2 Pułk Szwoleżerów. Przysługiwał mu wówczas, obok stopnia wojskowego, tytuł „adiutant sztabowy”. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu rotmistrza ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 106. lokatą w korpusie oficerów jazdy. 1 listopada 1922 został „powołany do służby Sztabu Generalnego z prawem jednorocznego doszkolenia w Wyższej Szkole Wojennej”. W listopadzie 1923 został odkomenderowany do Wyższa Szkoła Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza jednorocznego kursu doszkolenia 1923/24. Z dniem 15 października 1924, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do Oddziału III Sztabu Generalnego w Warszawie. 4 sierpnia 1925 w Warszawie popełnił samobójstwo w następstwie depresji wywołanej dłuższą chorobą.. Trzy dni później został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach..

Ordery i odznaczenia Krzyż Niepodległości – pośmiertnie 16 marca 1937 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Walecznych czterokrotnie

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne

Kategoria:Absolwenci Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego Kategoria:Ludzie urodzeni w Białej (Bielsko-Biała) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (czterokrotnie) Kategoria:Oficerowie dyplomowani II Rzeczypospolitej Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Podoficerowie kawalerii Legionów Polskich Kategoria:Polscy samobójcy Kategoria:Rotmistrzowie II Rzeczypospolitej Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-ukraińskiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1891 Kategoria:Zmarli w 1925 Kategoria:Żołnierze II Brygady Legionów Polskich