Tadeusz Pszczołowski (ur. 6 sierpnia 1922 w Wilnie, zm. 17 grudnia 1999 w Warszawie) – polski filozof i prakseolog, profesor Instytutu Filozofii i Socjologii PAN.
Życiorys Studia wyższe na Uniwersytecie Warszawskim ukończył w 1949 r. Pracę magisterską, a później również prace: doktorską i habilitacyjną, napisał z zakresu prakseologii. Był uczniem Tadeusza Kotarbińskiego. Jako filozof interesował się prakseologią i teorią organizacji. Pracował w Instytucie Organizacji i Kierowania, kierował Zakładem Prakseologii i Naukoznawstwa Instytutu Filozofii i Socjologii PAN. Otrzymał tytuł profesora nauk humanistycznych. Był redaktorem naczelnym kwartalnika „Prakseologia” i rocznika „Praxiology”.
Interesował się również zagadnieniami radia i telewizji, pracował w Polskim Radiu i Telewizji Polskiej.
Książki profesora Pszczołowskiego zostały przetłumaczone na języki obce, m.in. bułgarski, litewski, niemiecki, węgierski.
Twórczość W świecie radiotechniki (współautor St. Edward Bury), Wiedza Powszechna, Warszawa 1955 Jak mówić przed kamerą, Seria: Redakcja Studiów i Oceny Programu nr 3, Warszawa 1959 Radio mówi, gra i śpiewa, Nasza Księgarnia, Warszawa 1960 Umiejętność przekonywania i dyskusji, seria Sygnały, Wiedza Powszechna, Warszawa 1962 Zaklęty dźwięk, Nasza Księgarnia, Warszawa 1964 Praca człowieka, Wiedza Powszechna, Warszawa, 1966 Klucze do celu, Nasza Księgarnia, Warszawa 1967 Zasady sprawnego działania, Wiedza Powszechna, Warszawa, 1967 Mała encyklopedia prakseologii i teorii organizacji, Zakład Narodowy im. Ossolińskich. Wydawnictwo, 1978 Dylematy sprawnego działania, Wiedza Powszechna, Warszawa, 1982 .
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Polscy pisarze XX wieku Kategoria:Polscy prakseolodzy Kategoria:Pisarze związani z Warszawą Kategoria:Ludzie urodzeni w Wilnie Kategoria:Urodzeni w 1922 Kategoria:Zmarli w 1999