Ewa Łużyniecka (ur. 1958) – polska architekt i urbanistka, prof. dr hab. inż. arch.
Życiorys Od 1977 r. studiowała na Wydziale Architektury Politechniki Wrocławskiej, indywidualny tok studiów, zajęcia z zakresu archeologii, historii oraz historii sztuki na Uniwersytecie Wrocławskim. W 1982 r. ukończyła studia uzyskując tytuł magistra inżyniera architekta. W 1989 r. otrzymała stopień doktora nauk technicznych (architektura i urbanistyka), w 1996 r. - doktora habilitowanego nauk technicznych w zakresie architektury i urbanistyki-historii architektury przedstawiając pracę pt. Architektura średniowiecznych klasztorów cysterskich filiacji lubiąskiej. W 1999 r. otrzymała tytuł naukowy profesora nauk technicznych.
Po studiach, w latach 1982–1991, pracowała w Wojewódzkim Ośrodku Archeologiczno-Konserwatorskim we Wrocławiu, następnie w Biurze Architektoniczno-Konserwatorskim „Arkon” Autorskie Pracownie Architektury, Studiu Ar5 i Przedsiębiorstwie Konserwacji Zabytków „Retropol” (1991–1993), Dolnośląskim Biurze Projektowym „PRYMAT” (1993–1995). Od 1993 r. zatrudniona na Wydziale Architektury Politechniki Wrocławskiej, w Katedrze Konserwacji Architektury i Rewaloryzacji Krajobrazu Kulturowego, od 2008 r. na stanowisku profesora zwyczajnego.
Współpracowała z Polską Akademią Nauk jako: sekretarz Sekcji Historycznej KAU PAN (1994–1996), członek Komitetu Architektury i Urbanistyki PAN (1996–1998, 2016–2020), członek rady redakcyjnej „Kwartalnika Architektury i Urbanistyki” KAU PAN (1997–2005). Współpracowała z Polskim Komitetem Narodowym ICOMOS. W latach 1997–2007 była Rzeczoznawcą Ministra Kultury i Sztuki w dziedzinie zabytków nieruchomych w specjalności: rewaloryzacja zespołów urbanistycznych i zabytkowej architektury, badań architektoniczno-archeologicznych.
Od 1981 r. prowadzi badania architektury średniowiecznej, głównie sakralnej w Polsce (Lubiąż, Trzebnica, Henryków, Wąchock, Jemielnica, Pelplin, Paradyż, Ląd, Gdańsk, Frombork), w Niemczech (Doberan, Lehnin, Pforta) i we Francji (Angoulême, Grosbot). Uczestniczyła w misjach konserwatorskich (Egipt, Krym) oraz wyprawach kulturoznawczych (Indie, Nepal, Izrael, Etiopia, Meksyk, Honduras, Gwatemala, USA).
Autorka ok. 200 opracowań, w tym 10 książek, redaktor serii wydawniczej „Dziedzictwo architektoniczne” (od 2017), redaktor naczelny pisma naukowego „Architectus” (od 1996), redaktor tomów „Forum scientiae cisterciense”, z Anną Galar (2011, 2014), uczestniczyła w pracach Rady Wydawniczej Rektora Politechniki Wrocławskiej i była jurorką konkursu wydawnictw w czasie Wrocławskich Targów Książki Naukowej (1997–2010), członkini rady redakcyjnej wydawanej w Poznaniu serii pt. „Szlakiem Polskiego Milenium” (1998–2001).
Odznaczenia i nagrody
Srebrny Krzyż Zasługi (2000) Medal Komisji Edukacji Narodowej (2010) Złota Odznaka Politechniki Wrocławskiej z Brylantem (2015) Nagroda indywidualna Rektora PWr (1996, 2003, 2005, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2016, 2017, 2018) Nagroda Dziekana Wydziału Architektury PWr (2000, 2004)
Źródło:.
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Politechniki Wrocławskiej Kategoria:Nauczyciele akademiccy Politechniki Wrocławskiej Kategoria:Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (III Rzeczpospolita) Kategoria:Polscy inżynierowie architekci Kategoria:Urodzeni w 1958