Neopectinimura – rodzaj motyli z rodziny Lecithoceridae. Występuje endemicznie na Nowej Gwinei. Obejmuje 8 opisanych gatunków.
Morfologia Motyle te osiągają od 10 do 13 mm rozpiętości skrzydeł, co stanowi rozmiary mniejsze niż u pokrewnej Pectinimura. W ubarwieniu wierzchu głowy, tułowia i teguli dominuje kolor żółtawobiały do żółtawobrązowego. Czułki cechują się dość długim, często rozszerzonym u szczytu trzonkiem oraz zaopatrzonym w wyspecjalizowane włoski biczykiem. Głaszczki wargowe mają pierwszy człon krótki i niezmodyfikowany, drugi pogrubiony lub wyposażony w kępkę łusek w części brzuszno-wierzchołkowej, trzeci zaś ostro zakończony i o zmiennym rozmiarze.
Skrzydło przednie ma zaokrąglony wierzchołek oraz wypukłą i nieco ukośną krawędź zewnętrzną. Barwa tła jest żółtawobiała do ciemnobrązowej. Na nim występują czarniawe plamki dyskalne pośrodku i na końcu komórki, czarniawe kropki przed wierzchołkiem i wzdłuż zewnętrznego brzegu skrzydła, a czasem też ciemnobrązowa kropka poniżej komórki. Jego użyłkowanie odznacza się pierwszą żyłką radialną (R1) wychodzącą za środkiem komórki, żyłkami drugą i trzecią radialną ze wspólną szypułką (R3+4), brakiem piątej żyłki radialnej (R5), pierwszą żyłką medialną (M1) odsuniętą od nasady trzeciej żyłki radialnej (R3) i prawie równoległą do trzeciej żyłki medialnej (M3), która to z kolei jest oddzielona od wspólnego trzonka żyłek kubitalnych przednich pierwszej i drugiej (CuA1+2), dobrze rozwiniętymi żyłkami analnymi oraz zamkniętą komórką. Skrzydło tylne ma spiczasty wierzchołek, ukośną krawędź zewnętrzną i pomarańczowoszare ubarwienie. Jego użyłkowanie cechuje się wychodzącymi z krótkiego wspólnego trzonka sektorem radialnym (Rs) i pierwszą żyłką medialną (M1), dobrze wykształconą drugą żyłką medialną (M2) biorącą początek na wysokości ⅓ długości komórki, wspólnym odcinkiem trzeciej żyłki medialnej (M3) i pierwszej żyłki kubitalnej przedniej (CuA1) oraz otwartą komórką.
Odwłok ma na siódmym segmencie pędzelek z wyspecjalizowanych włosków co najmniej tak długich jak cały segment. Samiec ma genitalia o jajowatych z pośrodku wyciętym brzegiem doogonowym płatach nasadowych unkusa, trójkątnej jukście ze słabo zesklerotyzowanymi płatami bocznymi o długości mniejszej niż ⅓ długości winkulum oraz przysadzisty i na szczycie rozwidlony edeagus z cierniami wykształconymi w formie słabo zesklerotyzowanych płytek. Połączona delikatnie zakrzywioną rozpórką z tegmenem walwa jest tak długa jak edeagus, u nasady szersza, a dalej wydłużona ku zaokrąglonemu wierzchołkowi, zaopatrzona we wklęśniętą przed środkiem kostę oraz wąski i silnie zesklerotyzowany sakulus, sięgający do połowy jej długości. Pośrodku brzusznego brzegu walwy, podobnie jak u rodzajów Pectinimura, Onnuria i Hamatina, wyrasta grzebykowata płytka.
Rozprzestrzenienie Rodzaj ten jest endemitem Nowej Gwinei na północy krainy australijskiej. Znany jest zarówno z Papui-Nowej Gwinei (z prowincji Madang i Morobe), jak i indonezyjskiej Papui.
Taksonomia Takson ten wprowadzony został w 2010 roku przez Park Kyuteka w publikacji współautorstwa Byun Bongkyu na łamach Florida Entomologist. Gatunkiem typowym wyznaczył on opisanego w tej samej pracy N. beckeri. Nazwa rodzajowa pochodzi z łaciny i oznacza „nowa Pectinimura”, nawiązując do pokrewnego rodzaju.
Do rodzaju tego zalicza się 8 opisanych gatunków: Neopectinimura beckeri Park, 2010 Neopectinimura calligina Park et Byun, 2010 Neopectinimura devosi Park, 2014 Neopectinimura madangensis Park et Byun, 2010 Neopectinimura morobeensis Park et Byun, 2010 Neopectinimura setiola Park et Byun, 2010 Neopectinimura trichodes Park, 2014 Neopectinimura walmakensis Park, 2014
Przypisy
Kategoria:Lecithoceridae Kategoria:Rodzaje i podrodzaje zwierząt nazwane w 2010 roku