Krążowniki ciężkie typu New Orleans – typ amerykańskich krążowników ciężkich z okresu międzywojennego i II wojny światowej, składający się z siedmiu okrętów, budowanych w latach 1930–1937. Stanowiły trzeci typ amerykańskich krążowników ciężkich zaprojektowanych w ramach ograniczeń narzuconych traktatem waszyngtońskim z 1922 roku.
Były oryginalnie następcami jednostek typu Northampton, powstałymi jako część planowanego programu dużej rozbudowy floty. W reakcji jednak na przeszacowanie wyporności swoich poprzedników, jednostki New Orleans chronione były silniejszym opancerzeniem. Odpowiadając ograniczeniom narzuconym umowami międzynarodowymi, krążowniki traktatowe tego typu miały wyporność standardową 9950 ton, uzbrojone zaś były w dziewięć dział artylerii głównej kalibru 203 mm. Przy projektowaniu tych okrętów w zakresie ochrony biernej po raz pierwszy wprowadzono koncepcję stref odporności. Konstrukcja tych jednostek stała się projektem bazowym dla wszystkich późniejszych przedwojennych i większości wojennych konstrukcji amerykańskich ciężkich krążowników.
Wszystkie jednostki tego typu wzięły udział w działaniach wojennych podczas II wojny światowej, uczestnicząc we wszystkich większych bitwach morskich wojny na Pacyfiku, prowadziły także operacje na obszarze Atlantyku. USS „Astoria”, „Quincy” oraz „Vincennes” zostały zatopione 9 sierpnia 1942 roku w bitwie koło wyspy Savo w trakcie kampanii na wyspach Salomona, pozostałe okręty zakończyły służbę w United States Navy wkrótce po wojnie.
Geneza Po wejściu w życie postanowień traktatu waszyngtońskiego z 1922 roku, większość sygnatariuszy umowy rozpoczęła budowę okrętów maksymalnie wykorzystujących traktatowy limit wyporności 10 000 ton standardowych uzbrojonych w działa o największym dozwolonym kalibrze 203 mm, określanych jako krążowniki traktatowe lub waszyngtońskieLeo Marriott: Treaty Cruisers, s. 11. Pierwszy amerykański okręt traktatowy miał jednak wejść do służby dopiero na koniec 1929 roku, podczas gdy Wielka Brytania ukończyła już 11 krążowników waszyngtońskich i miała kolejne cztery w budowie, zaś Japonia miała osiem krążowników traktatowych (w tym typów Furutaka i Aoba) i cztery w budowieJohn Jordan: Warships After Washington, s. 148-149.
W tym samym roku, Stany Zjednoczone miały siedem kolejnych jednostek na różnych etapach budowy przed wodowaniem. W Stanach Zjednoczonych powstawały w tym czasie krążowniki typu Pensacola (9100 ton), następnie stanowiące ich ulepszoną wersję jednostki typu Northampton (9006 ton). Podobnie jak konstrukcje innych krajów, jednostki te wyposażone zostały w maksymalnie dopuszczalny kaliber dział artylerii głównej, jednak przez bardzo konserwatywne wyliczenia na etapie projektowym, w obu przypadkach przeszacowano wyporność tych okrętówNorman Friedman: U.S. Cruisers, s. 125.. W rezultacie, zarówno typ Pensacola jak i Northampton miały zbyt niską wyporność kosztem wytrzymałości konstrukcji i jakości ochrony biernej okrętów – w tym grubości opancerzeniaLeo Marriott: Treaty Cruisers, s. 77.
Po uświadomieniu sobie wynikających z tego słabych stron tych konstrukcji, stało się oczywiste, że wynosząca niemal 1000 ton rezerwa wyporności może zostać wykorzystana celem ulepszenia opancerzenia kolejnych okrętów, zwłaszcza wprowadzenia pewnej limitowanej ochrony przeciw pociskom dział 203 mmNorman Friedman: U.S. Cruisers, s. 139.. Po nieudanej konferencji genewskiej 1927 roku, w zamiarze dorównania Wielkiej Brytanii, prezydent Calvin Coolidge dążył do uruchomienia wielkiego programu budowy okrętów – nie mniej niż 25 krążowników, 5 lotniskowców oraz 41 innych okrętów. Nie znalazł jednak poparcia społecznego dla tak dużego programu zbrojeniowego, w konsekwencji nie uzyskał jego autoryzacji przez Kongres. Ostatecznie w 1928 roku Kongres uchwalił Cruiser Bill, ustawę autoryzującą program budowy okrętów w znacznie mniejszej skali, która autoryzowała budowę siedmiu krążowników w kilku następnych latach, z kolejnymi przewidzianymi na rok budżetowy 1934. thumb|Sylwetka USS „New Orleans” (CA-26) w konfiguracji z 1945 roku + Okręty typu New OrleansNorman Friedman: U.S. Cruisers, s. 451 Nr kadłuba Stocznia Położenie stępki Wodowanie Ukończenie Koniec służby „New Orleans” CA-32 New York Navy Yard 14 marca 1931 12 kwietnia 1933 15 lutego 1934 10 lutego 1947 „Astoria” CA-34 Puget Sound 1 września 1930 16 grudnia 1932 28 kwietnia 1934 9 sierpnia 1942 † „Minneapolis” CA-36 Philadelphia Naval Shipyard 27 stycznia 1931 06 września 1933 19 maja 1934 10 lutego 1947 CA-37 New York Shipbuilding 3 września 1931 15 listopada 1933 17 sierpnia 1934 13 lutego 1946 „San Francisco” CA-38 Mare Island 9 września 1931 9 marca 1933 10 lutego 1934 10 lutego 1946 „Quincy” CA-39 Fore River 15 listopada 1933 19 czerwca 1935 9 czerwca 1936 9 sierpnia 1942 † „Vincennes” CA-44 Fore River 2 stycznia 1934 21 maja 1936 24 lutego 1937 9 sierpnia 1942 † W związku z faktem, że wyporność jednostek typów Pensacola i Northampton została znacznie przeszacowana, konieczne było wprowadzenie istotnych modyfikacji do projektu nowych okrętów – niemożliwe okazało się jednak wprowadzenie istotnych zmian do dwóch okrętów budowanych w stoczniach prywatnych, toteż projekty tych jednostek poddano jedynie relatywnie niewielkim modyfikacjom, skutkiem których powstały dwa krążowniki „przejściowego” typu Portland. Projekty okrętów budowanych w stoczniach państwowych uległy natomiast znacznej modyfikacji, i w latach 1930/31 położono stępki pod budowę pięciu pierwszych okrętów nowego typu, które ukończono w roku 1934, budowę pozostałych dwóch rozpoczęto w latach 1933 i 1934, ukończono zaś odpowiednio w roku 1936 i 1937Leo Marriott: Treaty Cruisers, s. 81-82.
Zawarty w 1930 roku traktat londyński spowodował przeciągnięcie budowy okrętów tego typu. W natychmiastowym efekcie tej umowy, budowa wszystkich amerykańskich jednostek traktatowych została tymczasowo wstrzymana, a wynikłe stąd opóźnienie spowodowało, że stępka pod ostatni okręt tego typu, USS „Vincennes” (CA-44), nie została położona aż do roku 1934Leo Marriott: Treaty Cruisers, s. 83. Pierwotnie planowana była budowa kolejnych jednostek, jednak w efekcie traktatu londyńskiego budowa krążowników ciężkich została ograniczona, a kolejne okręty były odtąd krążownikami „lekkimi” o wyporności 10 000 ton z 12 lub 15 działami kalibru 155 mm.
Konstrukcja Okręty nowego typu miały wyporność pełną 13 500 ton, wyporność zaś standardową 9950 ton, przy długości całkowitej (LOA) 179 metrów i 176 metrów długości na linii wodnej (LWL)Leo Marriott: Treaty Cruisers, s. 158-159.. Maksymalna szerokość sięgała 18,82 metra, zanurzenie zaś wynosiło 762 cm. Zewnętrznie okręty typu New Orleans różniły się od wcześniejszych amerykańskich ciężkich krążowników mniejszą odległością między dwoma umieszczonymi za pomostem kominami. Było to rezultatem zmienionej aranżacji systemu napędowego, w której wyeliminowano system sekcji, a wszystkie kotły zostały zgrupowane w śródokręciu, zaś pozostałe urządzenia napędowe umieszczono za nimi w kierunku rufy. Zmniejszyło to odporność okrętów na ataki torpedowe, ryzyko z tym związane uznano jednak za akceptowalne i równoważone umożliwieniem dzięki temu skrócenia okrętów na linii wodnej o 4,2 metra oraz zmniejszenia szerokości o 1,2 metra. Mniejsza długość maszynowni oznaczała, że okręty nowego typu mogą zostać silniej opancerzone, bez wiążącego się z tym zwykle wzrostu masy. Poza ogólną zmianą aranżacji maszynowni, siłownia okrętów pozostała niezmieniona. Wyposażona była w osiem kotłów wodnorurkowych, z których para napędzała cztery turbiny Westinghouse o mocy wyjściowej 107 000 shp, za pośrednictwem przekładni i czterech wałów przekazujące energię dla czterech śrub okrętowych. Mniej pożądanym efektem tych zmian było ograniczenie pojemności zbiorników paliwa nowych jednostek, wahającej się od 2100 do 2200 ton w zależności od okrętu, w porównaniu do 3000 ton poprzednich typów. Po raz pierwszy w amerykańskich krążownikach, awaryjna energia elektryczna zapewniana była za pomocą specjalnych generatorów Diesla, nie zaś za pomocą energii zgromadzonej w akumulatorachNorman Friedman: U.S. Cruisers, s. 148. Konstrukcyjna prędkość maksymalna tych okrętów wynosiła 32,7 węzła, podczas testów jednak jednostki tego typu osiągały maksymalnie 32,36 węzła. Mimo zmniejszonej pojemności zbiorników paliwa, podobnie jak wcześniejsze jednostki tej klasy, krążowniki typu New Orleans miały zasięg 10 000 mil morskich przy prędkości 15 węzłówNorman Friedman: U.S. Cruisers, s. 473. Według różnych źródeł i w różnych okresach, załogi tych okrętów liczyły od 751 do 1100 oficerów i marynarzy.
Ochrona bierna thumb|USS „San Francisco” (CA-38) w nowym malowaniu maskującym Measure 33/13D w 1944 roku. Zbliżone do siebie dwa kominy nad umieszczoną w śródokręciu siłownią okrętu, co spowodowało przesunięcie katapult wodnosamolotów z przestrzeni między dwoma kominami za drugi komin. Brak też charakterystycznego dla dużych amerykańskich okrętów okresu przedwojennego trójnogiego masztu ze stanowiskiem dowodzenia na jego szczycie. Zamiast tego, okręty tego typu otrzymały masywny i opancerzony pomost bojowy. Magazyny amunicji zostały przeniesione poniżej linii wodnej, co chronić miało je przed uderzeniami pocisków artyleryjskich. Wcześniejsze typy ciężkich krążowników miały zbyt małą w stosunku do traktatowego limitu wyporność, przy jednocześnie relatywnie kruchej konstrukcji i słabym opancerzeniu. W przypadku projektu jednostek typu New Orleans, zrodziło to możliwość wykorzystania niemal 1000-tonowego zapasu wyporności dla zwiększenia opancerzenia okrętów. Toteż grubość pasa pancernego nowych jednostek została zwiększona do 5 cali (127 mm) w jego górnej części, podczas gdy w części dolnej pozostała niezmieniona i wynosiła 3 cale (76 mm). Grodzie miały grubość 5 cali zaś magazyny amunicji otrzymały osobną ochronę w postaci klatek ze stali pancernej STS o grubości 3 do 4 cali (76–102 mm). Opancerzenie poziome natomiast stanowiły płyty pancerne o grubości 3 mm na głównym pokładzie oraz 2 cale (51 mm) na pokładach niższych. Opancerzenie tych ostatnich zmniejszało się jednak do 1 (25 mm) lub 0,5 cala (12,7 mm) poza strefą magazynów. Wieże dział artylerii głównej zostały ciężko opancerzone pancerzem o grubości 5 cali w części czołowej oraz 3 cali po bokach i na szczycie wieży. Również barbety otrzymały opancerzenie o grubości 5 cali. Ciężko opancerzone były także okrętów, chronione stalą pancerną o grubości 8 cali (203 mm). Ogółem masa opancerzenia nowych okrętów wynosiła 15% ich wyporności standardowej, ponad dwukrotnie więcej niż w okrętach typu Pensacola – pierwszych amerykańskich jednostkach traktatowych. Ostatnie cztery jednostki tego typu, „Tuscaloosa”, „San Francisco”, „Quincy” i „Vincennes”, zostały uzbrojone w działa kalibru 203 mm o mniejszej masie, w konsekwencji czego ogólna waga ich trzydziałowych wież była o około 40 ton mniejsza. W dwóch pierwszych z nich, zmniejszenie wagi wież zostało wykorzystane do wzmocnienia opancerzenia barbet, które otrzymały pancerz o grubości 6,5 cala (165 mm).
Strefy odporności thumb|Działa artylerii pomocniczej 127 mm L/25 w jakie wyposażone były jednostki typu New Orleans, na zbliżonym konstrukcyjnie krążowniku ciężkim USS „Northampton” (CA-26)