Alfons Antoni Wojewski (ur. 19 maja 1912 w Gościcinie koło Wejherowa, zm. 3 listopada 1992 w Warszawie) – polski lekarz urolog, doktor habilitowany nauk medycznych, profesor zwyczajny i prorektor Pomorskiej Akademii Medycznej.

Życiorys Dzieciństwo i edukacja Alfons Wojewski urodził się 19 maja 1912 roku w Gościcinie, w rodzinie posiadacza ziemskiego Józefa i Marii z domu Willa. Miał ośmioro rodzeństwa, w tym Grzegorza (późniejszego komendanta naczelnego Tajnej Organizacji Wojskowej „Gryf Pomorski”). W 1932 ukończył Gimnazjum Klasyczne w Wejherowie (dzisiejsze I Liceum Ogólnokształcące im. Króla Jana III Sobieskiego w Wejherowie). Po ukończeniu obowiązkowej służby wojskowej w 1933 zapisał się na Wydział Lekarski Uniwersytetu Poznańskiego. Na uczelni był członkiem orkiestry studenckiej i korporacji studenckiej Baltia. Dyplom lekarza uzyskał w 1939.

II wojna światowa Podczas kampanii wrześniowej został wcielony do wojska. Udało mu się przeżyć bombardowanie pociągu wiozącego go do punktu zbiorczego. Był lekarzem w szpitalu wojskowym w Parczewie, a po jego ewakuacji przeniósł się do Gdyni. Tam do grudnia 1939 pracował jako asystent oddziału chirurgicznego w Szpitalu Miejskim, a następnie na tym samym stanowisku w szpitalu w Wejherowie. W tym okresie rozpoczął także działalność konspiracyjną – najpierw w organizacji Polska Żyje, a następnie, jako szef wydziału sanitarnego, w Tajnej Organizacji Wojskowej „Gryf Pomorski”. W 1943 przeniesiony do szpitala w Iławie, w maju tego samego roku aresztowany. Po brutalnym śledztwie w więzieniu gdańskim, został przewieziony do KL Stutthof. W obozie otrzymał numer 24077. Pracował w szpitalu obozowym jako chirurg, później został kierownikiem szpitalu obozowego. Uczestniczył w marszu śmierci, w pobliżu Wejherowa zbiegł. W tym mieście ukrywał się do zakończenia wojny.

Okres powojenny thumb|200px|Spotkanie byłych więźniów KL Stutthof z udziałem Alfonsa Wojewskiego W 1945 rozpoczął pracę w szpitalu w Wejherowie, jednocześnie uruchamiał zniszczone szpitale w Gdyni i Pucku. Następnie pracował w szpitalach w Pucku (1945) i Kwidzynie (1946–1949). W tym okresie, na podstawie pracy „Stan sanitarny i organizacja pracy lekarskiej w obozie koncentracyjnym Stutthof w latach 1943 do 1945”, uzyskał tytuł doktora medycyny. Jego promotorem był prof. Adam Wrzosek. W 1949, za działalność w „Gryfie Pomorskim” został aresztowany przez Urząd Bezpieczeństwa na ponad rok i poddany śledztwu. Dzięki interwencji adwokata udało mu się ocalić życie. W 1950 rozpoczął karierę naukową na Akademii Medycznej w Gdańsku. Od 1950 pracował w I Klinice Chirurgicznej, a od 1953 w III Oddziale Chirurgicznym, u boku Zdzisława Kieturakisa. W tym okresie uzyskał tytuły specjalisty w dziedzinach: chirurgii (1953) i urologii (1954).

Praca w Szczecinie W 1955 Ministerstwo Zdrowia oddelegowało go do pracy w Szczecinie, na Pomorskiej Akademii Medycznej. Miał tam utworzyć Klinikę Urologiczną i zorganizować lecznictwo urologiczne w regionie. Pierwszy oddział otwarto na Pomorzanach już w sierpniu 1955. W następnych latach utworzył także kliniki urologiczne w szczecińskim Zdunowie i Nowym Czarnowie. W Szczecinie zdobył tytuły: docenta (1961) i profesora (1966 – profesor nadzwyczajny, 1972 – profesor zwyczajny). W 1962 został wybrany dziekanem Wydziału Lekarskiego, a w 1968 – prorektorem ds. medycznych Pomorskiej Akademii Medycznej. Brał także udział w pracach towarzystw naukowych. Był członkiem Szczecińskiego Towarzystwa Naukowego, Polskiego Towarzystwa Urologicznego (w latach 1964–1966 był jego prezesem), a także przewodniczącym sekcji polskiej Societe Internationale d’Urologie.

Dalsze lata 1 października 1978 przeszedł na własną prośbę w stan spoczynku. Po przejściu na emeryturę w 1979 zamieszkał w Warszawie. Tam przez jeszcze 11 lat pracował w Spółdzielni Ordynatorsko-Profesorskiej. Zmarł 3 listopada 1992, został pochowany w grobie żony na cmentarzu w Warszawie–Ursusie.

Życie prywatne W czasie wojny, 25 października 1941 ożenił się z Hildegardą z domu Tutkowska. Mieli dwie córki – Elżbietę (1942–2021), która wyszła za Tadeusza Zajączkowskiego i Janinę (1947–).

Nagrody i odznaczenia Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 Medal Komisji Edukacji Narodowej Medal Za Zasługi dla Pomorskiej Akademii Medycznej Medal 25-lecia PAM Odznaka Honorowa Gryfa Pomorskiego Medal Za Zasługi w Rozwoju Województwa Koszalińskiego Medal za wzorową pracę w Służbie Zdrowia Złota Odznaka Norweskiego Czerwonego Krzyża

Prace naukowe thumb|right|150px|Strona tytułowa pracy doktorskiej Dorobek prof. Wojewskiego obejmuje od 129 do 136 prac, dotyczących głównie dziedziny urologii.

Wybrane prace:

Stan sanitarny i organizacja pracy lekarskiej w obozie Koncentracyjnym Stutthof w latach 1943 do 1945 (praca doktorska) Choroba szyi pęcherza moczowego u dzieci. [w:] Przegląd Lekarski (1960) Trudności i błędy w rozpoznawaniu raka stercza. [w:] Rocznik PAM (1963) Rak gruczołu krokowego (monografia, 1968) Wpływ operacji na jednej nerce, ze wskazań urologicznych, na nadciśnienie tętnicze krwi. [w:] Polski Przegląd Chirurgiczny (1968) Trudności i błędy w rozpoznawaniu uszkodzeń urazowych układu moczowo-płciowego. [w:] Polski Przegląd Chirurgiczny (1972)

Przypisy

Bibliografia Tadeusz Zajączkowski, Elżbieta Wojewska–Zajączkowska The development of the municipal hospital in Stettin (since 1945 Szczecin). The development of the Department of Urology in Stettin (part 2) – Prof. Alfons Wojewski (1912-1992) Tadeusz Zajączkowski, Elżbieta Wojewska–Zajączkowska Urology in Stettin (Szczecin). The impact of political changes on progress in urology and medicine

Kategoria:Urodzeni w 1912 Kategoria:Zmarli w 1992 Kategoria:Więźniowie KL Stutthof Kategoria:Uczestnicy marszów śmierci Kategoria:Żołnierze Tajnej Organizacji Wojskowej Gryf Pomorski Kategoria:Ludzie związani z Wejherowem Kategoria:Polscy urolodzy Kategoria:Prorektorzy Pomorskiego Uniwersytetu Medycznego w Szczecinie Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Pochowani na Cmentarzu w Ursusie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem Zwycięstwa i Wolności 1945 Kategoria:Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej