Dominik Sienieński herbu Dębno (ur. 1668rok niepewny w Wilnie, zm. 1743) – polski duchowny rzymskokatolicki, biskup pomocniczy gnieźnieński, dziekan gnieźnieński, kanonik kilku kapituł, oficjał gdański, prezydent Trybunału Głównego Koronnego.
Życiorys Syn Aleksandra Sienieńskiego i Eufrozyny zd. Połubińskiej.
W latach 1718 i 1721 prezydent Trybunału Głównego Koronnego.
Był kanonikiem tarnowskim (od końca XVII w.), krakowskim (od 1723) i warmińskim. Zajmował urzędy dziekana gnieźnieńskiego (1719), a następnie oficjała gdańskiego i pomorskiego oraz plebana gdańskiego (1720–1738). W 1724 był członkiem komisji sądu asesorskiego w Warszawie ds. przeprowadzenia śledztwa w sprawie tumultu toruńskiego.
15 listopada 1728 papież Benedykt XIII prekonizował go biskupem pomocniczym gnieźnieńskim oraz biskupem in partibus infidelium maroneńskim. Brak informacji kiedy i od kogo przyjął sakrę biskupią.
Uwagi
Bibliografia
Kategoria:Biskupi gnieźnieńscy Kategoria:Biskupi koadiutorzy i pomocniczy I Rzeczypospolitej Kategoria:Prezydenci Trybunału Głównego Koronnego Kategoria:Duchowni archidiecezji gnieźnieńskiej (I Rzeczpospolita) Kategoria:Kanonicy krakowskiej kapituły katedralnej Kategoria:Kanonicy tarnowskiej kapituły kolegiackiej Kategoria:Kanonicy warmińscy Kategoria:Ludzie związani z Gdańskiem w I Rzeczypospolitej Kategoria:Ludzie związani z Gnieznem (I Rzeczpospolita) Kategoria:Ludzie urodzeni w Wilnie Dominik Sienieński Kategoria:Urodzeni w 1668 Kategoria:Zmarli w 1743