AK-725 – radziecka podwójnie sprzężona uniwersalna armata morska kalibru 57 mm, stosowana na licznych okrętach od lat 60. XX wieku, przede wszystkim marynarki ZSRR.
Historia Armata AK-725 była pierwszym całkowicie zautomatyzowanym morskim systemem artyleryjskim nowego pokolenia w ZSRR, służącym do obrony przeciwlotniczej i przeciwokrętowej. Warunki taktyczno-techniczne na jej zaprojektowanie zatwierdzono przez dowództwo marynarki ZSRR 30 listopada 1956 roku. Prace projektowe rozpoczęto w biurze konstrukcyjnym CKB-7 pod kierunkiem głównego konstruktora I. Ariefjewa. Główną częścią systemu stała się dwulufowa wieża artyleryjska o oznaczeniu fabrycznym ZIF-72, obejmująca armaty automatyczne ZIF-74, ponadto obejmował on system kierowania ogniem. Projekt techniczny opracowano 14 kwietnia 1958 roku i pod koniec 1959 roku skonstruowano prototyp wieży. System został przyjęty na uzbrojenie postanowieniem Rady Ministrów ZSRR z 23 maja 1964 roku oraz rozkazem ministra obrony z 24 lipca 1964 roku.
Z wieżą ZIF-72 współpracuje system kierowania ogniem, otrzymujący dane z radaru kierowania ogniem MR-103 Bars. Awaryjnie wieża jest kierowana z zewnętrznego punktu kierowania ogniem z celownikiem pierścieniowym.
Zastosowanie System AK-725 używany był na okrętach radzieckich typów m.in.: krążowniki śmigłowcowe projektu 1123 (w kodzie NATO: Moskva) krążowniki rakietowe projektu 1134 (Kresta I) krążowniki rakietowe projektu 1134A (Kresta II) okręty desantowe projektu 775 (Ropucha) okręty desantowe projektu 1171 (Tapir) korwety rakietowe projektu 1234 typu Owod (Nanuchka) korwety projektu 1124 (Grisha – niektóre typy) (Poti)
i niektórych innych okrętach, w tym pomocniczych.
System używany był przede wszystkim w marynarce wojennej ZSRR (później Rosji i Ukrainy), a ponadto na eksportowanych okrętach. W Polsce nie był używany.
Opis Część artyleryjska składa się z dwóch armat automatycznych kalibru 57 mm na wspólnej lawecie. Dosyłanie amunicji jest taśmowe. Automatyka działa na zasadzie krótkiego odrzutu lufy. Lufy mają system ciągłego chłodzenia wodą zaburtową. Można oddać z armaty serię 100 strzałów. Zamek jest klinowy, pionowy. Załadowanie pierwszego naboju i przeładowanie następuje hydraulicznie. Obsadę wieży stanowi dwóch ludzi, którzy podczas strzelania znajdują się poza wieżą.
Wieża wykonana jest ze stopu aluminium o grubości 6 mm i chroni mechanizmy jedynie przed warunkami atmosferycznymi i wodą. Kompletna wieża bez amunicji waży 14,5 tony. Zapas amunicji składowany jest w obrotowej części wieży pod pokładem, taśma ma 550 nabojów.
Używane są naboje zespolone z pociskiem odłamkowo-smugowym. Masa naboju wynosi 6,35 kg, pocisku 2,8 kg, a ładunku wybuchowego 153 g. Długość naboju wynosi 536 mm. Pociski mają zapalnik uderzeniowy MGZ-57 ze zwłoką i samolikwidatorem (po 15–20 sekundach lotu).
Donośność według tabel strzelniczych wynosi 8420 m, a maksymalna ponad 11 000 m, natomiast donośność w pionie do 7400 m.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Radzieckie działa okrętowe