Polska służba poczty polowej w wojnie polsko-bolszewickiej – organizacja i działania poczty polowej w okresie wojny polsko-bolszewickiej.
Służba poczty polowej powołana została 4 lutego 1919 i składała się z Centralnego Zarządu Poczt Polowych w Warszawie, Głównej Poczty Polowej w Warszawie i ekspozytur w Przemyślu, Lwowie i Lublinie. Funkcjonowała w strukturach wojsk frontowych i etapowych. Zapewniała między innymi możliwość kontaktu listowego żołnierzy na froncie z rodzinami i znajomymi w głębi kraju i tym samym utrzymywała pożądany stopień morale żołnierzy.
Struktura poczty polowej Służba poczty polowej powołana została rozkazem Ministerstwa Spraw Wojskowych z 4 lutego 1919.
Skład służby: Centralny Zarząd Poczt Polowych w Warszawie – szef: Jan Moszczyński Główna Poczta Polowa w Warszawie Ekspozytura w Przemyślu – szef: Stanisław Biegański Ekspozytura we Lwowie – szef: Franciszek Kulma Ekspozytura w Lublinie – szef: Antoni Milli Organy wykonawcze umocowane były na szczeblu związków operacyjnych i taktycznych. W etacie dywizji piechoty i jazdy znajdowała się poczta polowa o odpowiedniej numeracji podległa bezpośrednio dowódcy.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Wojna polsko-bolszewicka Kategoria:Łączność Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej