mały|303x303px|Rozlokowanie ludności posługującej się językami lechickimi w IX i X wieku na planie współczesnych granic. Plemiona lechickie (też: Ludy lechickie, Ludność lechicka lub Lechici) – grupa północnej ludności zachodniosłowiańskiej posługującej się językami lechickimi. Trzecia obok innych grup użytkowników języków zachodniosłowiańskich, takich jak czesko-słowackich zamieszkujących tereny na południe od linii Sudetów i Karpat (tzw. plemiona czesko-słowackie), oraz łużyckich zamieszkujących tereny na południe od linii rzek Haweli, Sprewy, Odry i Bobru (tzw. plemiona łużyckie).
Termin nawiązuje do ruskiej nazwy plemion zachodniosłowańskich lub polskich (Lachy), i być może do legendy o Lechu.
Do grupy plemion lechickich należą: m.in. Polanie, Wiślanie, Mazowszanie, Pomorzanie, Ślężanie i Połabianie.
Pod koniec X wieku państwo pierwszych Piastów objęło swym zasięgiem obszar niemal wszystkich plemion lechickich, poza tymi osiadłymi w dorzeczu Łaby.
Według Powieści minionych lat Nestora, ludność lechicka (lędzińska) miała być masowo wysiedlona z terenów Grodów Czerwieńskich i przesiedlona nad rzekę Roś po ponownym zajęciu tych ziem przez Ruś Kijowską w 1031 roku.
Zobacz też
Lech (imię) Lechia
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Plemiona lechickie Kategoria:Plemiona zachodniosłowiańskie