Samodzielna Dywizja Kawalerii – wielka jednostka kawalerii Armii Ukraińskiej Republiki Ludowej.
Formowanie i walki Samodzielna Dywizja Kawalerii powstała formalnie w połowie lipca 1920 z oddziałów kawalerii walczących w składzie ukraińskich dywizji piechoty. W momencie powołania liczyła około sześciuset żołnierzy. Walczyła w obronie Zbrucza i pod Husiatynem. W sierpniu 1920 biła się pod Monasterzyskami. Podczas polskiej ofensywy w Galicji Wschodniej, 15 września przerwała front sowiecki i we współdziałaniu z polską 8 Dywizją Piechoty dokonała oskrzydlenia sowieckich oddziałów. Pod Tarnopolem dokonała obejścia i wyszła na tyły nieprzyjaciela tym samym uniemożliwiając mu zajęcie obrony na linii Seretu. Od 25 do 28 września walczyła o Płoskirów i Starokonstantynów.
Struktura organizacyjna Skład w lipcu 1920: dowództwo dywizji pułk Czarnych Zaporożców (z 1 Zaporoskiej Dywizji Strzelców) pułk im. Żeleźnieka (z 2 Wołyńskiej Dywizji Strzelców) 3 pułk konny (z 4 Kijowskiej Dywizji Strzelców) bateria artylerii 23 lipca liczebność dywizji wynosiła: 111 oficerów, 4 lekarzy, 14 urzędników wojskowych, 628 szeregowych liniowych, 201 nieliniowych; 480 koni wierzchowych, 24 zaprzęgowe i 216 taborowych; 100 wozów; 467 karabinów, 9 pistoletów, 433 szable, 70 lanc, 54 karabiny maszynowe, 5 lekkich dział polowych
Żołnierze oddziału thumb|200 px| Iwan Omelianowicz-Pawlenko Dowództwo jednostki Stopień, imię i nazwisko Okres pełnienia służby UwagiDowódcy dywizjigen. chor. Iwan Omelianowicz-PawlenkoSzefowie sztabusot. Iwan Capko1 – 6 VIIsot. Porfiryj Sylenko-Kraweć6 VII – 5 VIIIsot. Jurij Ordanowskyj5 VII – 2 IXsot. Porfiryj Sylenko-Kraweć2 IX – koniec wojny
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Dywizje Armii Ukraińskiej Republiki Ludowej Kategoria:Ukraińskie jednostki kawalerii utworzone w 1920 Kategoria:Ukraińskie jednostki kawalerii rozwiązane w 1920