Piotr Lucjan Kijewski (ur. 19 maja 1937 w Łomży) – polski geolog, specjalista geologii złożowej, górnictwa rud miedzi i ochrony środowiska. Długoletni kierownik Zakładu Geologii Stosowanej KGHM Cuprum.
Życiorys Urodził się w Łomży w 1937. Maturę uzyskał w 1956 w Liceum Ogólnokształcącym w Zgorzelcu. Studia z zakresu geologii ukończył w 1965 na Wydziale Nauk Przyrodniczych Uniwersytetu Wrocławskiego. W 1970 odbył studia podyplomowe z zakresu mineralogii i petrografii na Wydziale Geologiczno-Poszukiwawczym AGH w Krakowie. Stopień doktora nauk technicznych otrzymał w 1987 w Instytucie Górnictwa Politechniki Wrocławskiej na podstawie rozprawy Budowa i właściwości soli kamiennej najstarszej w cechsztynie monokliny przedsudeckiej. Promotorem doktoratu był prof. Jan B. Tomaszewski.
W 1995 na Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie ukończył studia podyplomowe z zakresu ochrony środowiska przyrodniczego i zasobów mineralnych, które zakończył pracą (pod kierunkiem prof. Jakuba Siemka) Głębinowe zatłaczanie solanek kopalnianych jako metoda ochrony środowiska wodnego.
W okresie 1965–1968 pracował w Zakładach Przemysłowych R-1 w Kowarach poszukujących rud uranu. Był pracownikiem Zakładu Geologii Stosowanej KGHM Cuprum od jego utworzenia przez Jana Tomaszewskiego w 1968. W latach 1982–2002 był kierownikiem tego Zakładu. Pracował także w Zakładzie Mechaniki Górotworu. Z ośrodkiem badawczym KGHM Cuprum był związany do 2015.
Działalność naukowa thumb |240px|Budynek „Cuprum” w 2012, plac Jana Pawła II we Wrocławiu thumb|240px|Szyb Jan Wyżykowski, Polska Miedź S.A., Zakłady Górnicze Polkowice-Sieroszowice thumb|240px|Wysokiej czystości (99,999 % = N5.0) monokryształ renu uzyskany metodą topienia strefowego, sztabka renu uzyskana za pomocą topienia wiązką elektronów (99,995 % = N4.5) oraz, dla porównania, sześcian czystego renu (99,99% = N4.0) o pojemności 1 cm³ Prowadził prace badawcze z zakresu geologii złożowej, geologii kopalnianej, mechaniki górotworu i hydrogeologii w obszarze złoża rud miedzi Lubin-Sieroszowice. W szczególności zajmował się:
problemami geologicznymi masywów skalnych, występowaniem i rozmieszczeniem pierwiastków towarzyszących (jak ren, arsen, rtęć, ołów i inne) oraz ich znaczeniem w procesach technologicznych, możliwości wykorzystania i oddziaływania na środowisko przyrodnicze, występowaniem złóż soli w kopalniach rud miedzi, badaniami wytrzymałościowymi skał, w tym skał modelowych i ich wykorzystanie w praktyce górniczej, ochroną środowiska gospodarki surowcowej, badaniami zagrożenia gazowego związanego z obecnością siarkowodoru w warstwach stropowych kopalni rud miedzi.
Za udział w opracowaniu teorii na temat: „Pochodzenie lubińskich złóż miedzi w świetle analizy sedymentologicznej” otrzymał w 1974 Nagrodę Sekretarza Naukowego PAN. W 1980 został nominowany przez Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa na członka Rady Geologicznej. W latach 1993–2001 był członkiem Sekcji Wiertnictwa i Górnictwa Otworowego Komitetu Górnictwa PAN. Prezes Wyższego Urzędu Górniczego powołał go w 2010 na członka Komisji do spraw Zagrożenia Wyrzutami Gazów i Skał w Podziemnych Zakładach Górniczych Wydobywających Rudy Metali. W latach 2007–2014 był członkiem Sekcji Rud Metali Komitetu Górnictwa PAN w Krakowie. W latach 2006–2010 był członkiem Rady Naukowej KGHM Cuprum – Centrum Badawczo-Rozwojowego.
Jest współautorem patentu związanego z usytuowaniem filarów podporowych w eksploatacji kopalń.
W 2023 przedstawił analizę światowego rynku renu i udziału w nim KGHM. W 2024 opisał możliwości pozyskiwania renu z polskich złóż miedzi.
Publikacje książkowe
(wydanie 1:1997) (wydanie 1:1999, wydanie 2: 2001)
Odznaczenia mały|240x240px|Jaskinia Czarna w Tatrach Zachodnich. Partie pod „Kominem Węgierskim” eksplorowane w 1964 Został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi (2002), Odznaką Zasłużony dla Polskiej Geologii, Odznaką Zasłużony dla Górnictwa RP (srebrna i złota), Medalem 50-lecia Polskiej Miedzi. Posiada Honorową Szpadę Górniczą. Jest Dyrektorem Górniczym I stopnia.
Inne informacje Uprawiał lekkoatletykę. W 1956 na zawodach Szkolnych Zespołów Sportowych w Łodzi w biegu na 100 metrów uzyskał wynik 10,9 s.
Jest długoletnim członkiem i uczestnikiem wypraw jaskiniowych Sekcji Grotołazów Wrocław. W 1964 był kierownikiem wyprawy eksploracyjnej w Jaskini Czarnej. W środowisku górskim i jaskiniowym jest nazywany „Cjano”.
W 2008 wydał zbiór własnych pieśni gwareckich z lat 1973–2008.
W latach 2015–2016 podjął inicjatywę renowacji wczesnobarokowych empor i malowideł w kościele parafialnym pod wezwaniem Matki Boskiej Szkaplerznej w Starym Węglińcu. W 2019 wykonano renowację następnych trzech malowideł.
Uwagi
Przypisy
Linki zewnętrzne
Piotr Kijewski w katalogu Biblioteki Narodowej [dostęp 2021-10-20]
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Wrocławskiego Kategoria:Członkowie Sekcji Grotołazów Wrocław Kategoria:Ludzie urodzeni w Łomży Kategoria:Odznaczeni odznaką honorową „Zasłużony dla Górnictwa RP” Kategoria:Odznaczeni odznaką honorową „Zasłużony dla polskiej geologii” Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi Kategoria:Polscy geolodzy Kategoria:Pracownicy KGHM Polska Miedź Kategoria:Urodzeni w 1937