thumb|Maksymilian Huber wygłaszający przemówienie na placu Piłsudskiego w Warszawie (1933) Maksymilian Tytus Huber (ur. 4 stycznia 1872 w Krościenku nad Dunajcem, zm. 9 grudnia 1950 w Krakowie) – polski naukowiec, inżynier mechanik.
Życiorys Syn Maksymiliana i Marii z Rzesińskich. W 1889 ukończył gimnazjum klasyczne we Lwowie, następnie podjął studia na Wydziale Inżynierii Lwowskiej Szkoły Politechnicznej, ukończone w 1895. Jako wybitny inżynier został asystentem w Katedrze Budowy Dróg i Tuneli macierzystej uczelni. Odbył roczne studia uzupełniające (studiował matematykę) na Uniwersytecie w Berlinie (1895–1896). Po powrocie obronił pracę doktorską z teorii sprężystości ciał stałych. Od 1908 był profesorem Politechniki Lwowskiej. W czasie I wojny światowej służył w wojsku austriackim – bronił twierdzy Przemyśl. Lata 1915–1917 spędził w niewoli rosyjskiej. W Rosji pozostał do 1918, ucząc fizyki w polskim gimnazjum w Kazaniu i przewodnicząc Związkowi Pracowników Polskiej Sekcji Kazańskiej Rady Wygnańczej. Po wojnie wrócił do pracy na Politechnice Lwowskiej. Był jej rektorem dwukrotnie: w roku akademickim 1914/15 i 1921/22. W 1920 brał udział w obronie Lwowa przed bolszewikami. W 1928 opuścił Lwów i zamieszkał w Warszawie. Pracował jako kierownik Katedry Mechaniki Politechniki Warszawskiej. W roku 1933 został członkiem Tymczasowego Komitetu Doradczo-Naukowego.
Pracował społecznie w Zarządzie Kasy im. Józefa Mianowskiego. Był prezesem Akademii Nauk Technicznych.
Po przeżyciach w okupowanej Warszawie (powstanie warszawskie) znalazł się w obozie przejściowym dla ludności Warszawy w Pruszkowie, a później w Zakopanem. W 1945 zamieszkał w Gdańsku i organizował Politechnikę Gdańską. Podjął się kierowania dwiema katedrami oraz urządzenia laboratorium wytrzymałości i mechaniki. W 1949 zamieszkał w Krakowie i przyjął funkcję kierownika specjalnie dla niego utworzonej Katedry Wyższych Zagadnień Mechaniki w AGH.
Prowadził teoretyczne prace badawcze z zakresu mechaniki klasycznej i wytrzymałości materiałów. Sformułował hipotezę wytężenia materiału, będącą obecnie jednym z podstawowych wzorów we wszelkich obliczeniach wytrzymałościowych.
Był doktorem honoris causa Akademii Górniczej w Krakowie (1945), Politechniki Warszawskiej (1947) i Gdańskiej (1950). Za osiągnięcia naukowe otrzymał Nagrodę Państwową I Stopnia (1949).
Materiały archiwalne Maksymiliana Tytusa Hubera znajdują się w PAN Archiwum w Warszawie pod sygnaturą III-30Spis inwentarzy, Polska Akademia Nauk Archiwum w Warszawie, [dostęp 2024-01-03]..
Zmarł w Krakowie. Pochowany na cmentarzu Rakowickim (kwatera X-płd-po prawej Piwockich).
Życie prywatne Był ojcem Marii Rzepińskiej, historyka i krytyka sztuki.
Ordery i odznaczenia Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (7 listopada 1925)M.P. z 1925 r. nr 262, poz. 1082 „za wybitną działalność naukową i pedagogiczną”. Złoty Krzyż Zasługi (trzykrotnie: po raz pierwszy 11 listopada 1936 „za wybitne zasługi na polu nauki i wychowywania młodzieży w duchu patriotycznym, położone w latach 1905–1918”., po raz trzeci 11 lipca 1948 „za zasługi na polu pracy zawodowej i społecznej”.) Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 (1946) Odznaka pamiątkowa „Orlęta” (1920)
Upamiętnienie Imię Maksymiliana Tytusa Hubera nosi Zespół Szkół Mechanicznych nr 2 w Bydgoszczy, Zespół Szkół nr 5 w Wałbrzychu, Zespół Szkół Elektryczno-Elektronicznych w Szczecinie, Zespół Szkół Chłodniczych i Elektronicznych w Gdyni.
Publikacje O podstawach teoryi wytrzymałości, Prace Matematyczno-Fizyczne, Warszawa, tom XV, s. 47-59, 1904 (napisano w Krakowie w październiku 1903). Właściwa praca odkształcenia jako miara wytężenia materyału, Towarzystwo Politechniczne, Lwów, 1904. Rola teoryi w umiejętnościach technicznych, Czasopismo Techniczne, nr.30, Lwów, 1912. Ogólna teorya płyt żel.-betonowych i jej praktyczne zastosowanie do płyty prostokątnej podpartej wzdłuż całego obwodu, I. Związkowa Drukarnia, s. 29, Lwów 1914. Albert Einstein i jego teorja, Słowo polskie, s. 31, Lwów 1920. Prace Maksymiliana Hubera dostępne w Sieci (Katalog HINT).
Przypisy
Linki zewnętrzne Pismo PG - Profesor M. T. Huber (1872–1950) Sylwetki profesorów Politechniki Warszawskie. Maksymilian Tytus Huber (1872–1950) (oprac. Teresa Kempa-Englert).
Kategoria:Absolwenci Politechniki Lwowskiej Kategoria:Członkowie Towarzystwa Naukowego we Lwowie Kategoria:Doktorzy honoris causa Politechniki Gdańskiej Kategoria:Doktorzy honoris causa Akademii Górniczo-Hutniczej Kategoria:Doktorzy honoris causa Politechniki Warszawskiej Kategoria:Ludzie urodzeni w Krościenku nad Dunajcem Kategoria:Naukowcy związani z Krościenkiem nad Dunajcem Kategoria:Obrońcy Lwowa (1920) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Zwycięstwa i Wolności 1945 Kategoria:Odznaczeni Odznaką Nagrody Państwowej Kategoria:Odznaczeni odznaką pamiątkową „Orlęta” Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Pochowani na cmentarzu Rakowickim Kategoria:Polscy inżynierowie mechanicy Kategoria:Rektorzy Politechniki Lwowskiej Kategoria:Urodzeni w 1872 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Politechniki Gdańskiej Kategoria:Nauczyciele akademiccy Politechniki Lwowskiej Kategoria:Zmarli w 1950 Kategoria:Żołnierze austro-węgierscy w niewoli rosyjskiej w czasie I wojny światowej