Erich Kühnhackl (ur. 17 października 1950 w Citicach) – niemiecki hokeista grający na pozycji napastnika (centra), reprezentant kraju, olimpijczyk, trener, działacz hokejowy.
Jeden z najlepszych hokeistów w historii niemieckiego hokeja na lodzie. Reprezentował barwy: Baníka Sokolov, trzykrotnie EV Landshut (dwukrotny mistrz Niemiec, zdobywca Pucharu Niemiec), Kölner EC (dwukrotny mistrz Niemiec) oraz EHC Olten. Z reprezentacją RFN trzykrotnie uczestniczył w zimowych igrzyskach olimpijskich (1972, 1976 – brązowy medal, 1984) oraz 10-krotnie uczestniczył w mistrzostwach świata.
Erich Kühnhackl w trakcie kariery sportowej zyskał pseudonim Szafa na Łyżwy (Kleiderschrank auf Kufen), który nawiązuje do jego potężnego wyglądu. W Finlandii znany jest jako Iso-Eerikki (Wielki Eric).
Był także nagradzany indywidualnie: 7-krotny zdobywca Pucharu Gustava Jaenecke – dla najlepszego punktującego w Bundeslidze, dwukrotny zdobywca Trofeum Fritza Poitscha – dla najlepszego strzelca w Bundeslidze, czterokrotny zdobywca Trofeum Xavera Unsinna – dla najlepszego asystenta w Bundeslidze, najlepszy punktujący mistrzostw świata 1978, Hokeista Roku w Bundeslidze, 7-krotnie wybierany do Drużyny Gwiazd Bundesligi, członek Galerii Sławy IIHF (1997) – jako jeden z trzynastu niemieckich hokeistów, Niemiecki Hokeista Stulecia (2000)Son of German hockey legend Kuhnhackl hopes to play for Spitfires [data dostępu: 2010-05-30] , członek Galerii Sław Niemieckiego Sportu (2016), Nagroda Sportowa Bawarii za całokształt kariery (2016), członek Galerii Sławy Niemieckiego Hokeja na LodzieHall of Fame Deutschland . Ma także w reprezentacji Niemiec zastrzeżony numer (numer 14). Rekordzista Bundesligi względem ilości zdobytych goli w punktów – 1408 punktów (714 goli, 694 asyst) oraz 1054 minuty na ławce kar w 788 meczach, a także względem ilości zdobytych goli w jednym sezonie Bundesligi (83 gole w sezonie 1979/1980). Odznaczony Srebrnym Liściem Laurowym (1976).
Jako trener trenował: EV Landshut, reprezentację Niemiec na Igrzyskach dobrej woli 1990, reprezentację Niemiec U-20, EC Bad Nauheim, reprezentację Niemiec U-18, Erding Jets, Eisbären Regensburg, Straubing Tigers, a także był asystentem trenera w EV Landshut, dwukrotnie w reprezentacji RFN/Niemiec.
Jako działacz był wiceprezesem DEB (Niemiecki Związek Hokeja na Lodzie) oraz dyrektorem sportowym ds. młodzieży we Frankfurcie Lions.
Kariera mały|lewo|Erich Kühnhackl (w środku) w barwach Kölner EC, 1977 rok. mały|lewo|Erich Kühnhackl (z prawej) w barwach EV Landshut w sezonie 1988/1989. Erich Kühnhackl urodził się w Czechosłowacji jako syn Niemców sudeckichErich Kühnhackl w bazie Internationalhockeylegends.blogspot.com Strona fundacji Ericha Kühnhackla . W 1968 roku wyemigrował wraz z rodziną do RFN po interwencji wojsk Układu Warszawskiego kraju tzw. Operacji „Dunaj”Erich Kühnhackl: Ein Kleiderschrank wird 65 [data dostępu: 2015-10-17] .
Karierę sportową rozpoczął jeszcze w Czechosłowacji w juniorach Baníku Sokolov, jednak profesjonalną karierę sportową rozpoczął już po emigracji do RFN, kiedy w 1968 roku został zawodnikiem EV Landshut. Grał w tym klubie w trzech okresach (1968–1976, 1979–1985, 1987–1989) i odnosił największe sukcesy w karierze sportowej: trzykrotnie zdobywał mistrzostwo Niemiec (1970, 1983), trzykrotnie wicemistrzostwo Niemiec (1974, 1976, 1984), zajął także w sezonie 1972/1973 3. miejsce w Bundeslidze, zdobył Puchar Niemiec 1969 po wygranej rywalizacji w finale 7:6 (2:1, 5:5) z SC RiesserseeChampionnat d’Allemagne 1968/69 – Coupe , a także nagrody i wyróżnienia indywidualne: 4-krotnie Puchar Gustava Jaenecke (1974, 1980, 1983, 1984), 2-krotnie Trofeum Fritza Poitscha (1974, 1980), 3-krotnie Trofeum Xavera Unsinna (1974, 1983, 1984), Hokeista Roku w Bundeslidze (1976), 4-krotnie wybierany do Drużyny Gwiazd Bundesligi (1980, 1982, 1983, 1984).
W latach 1976–1979 reprezentował barwy Kölner EC, z którym 2-krotnie zdobył mistrzostwo Niemiec (1977, 1979) oraz zajął 3. miejsce w Bundeslidze w sezonie 1977/1978, a także 3-krotnie zdobył Pucharu Gustava Jaenecke oraz 3-krotnie został wybrany do Drużyny Gwiazd Bundesligi (1977–1979).
W 1985 roku wyjechał do Szwajcarii, gdzie w latach 1985–1987 reprezentował barwy występującego Nationallidze A EHC Olten, z którym zajmował miejsca na końcu tabeli ligowej: w sezonie 1985/1986 zajął przedostatnie – 9. miejsce, natomiast w sezonie 1986/1987 zajął ostatnie – 10. miejsce, który spowodował spadek klubu do Nationalligi B, po czym wrócił do ojczyzny, do EV Landshut w którym w sezonie 1988/1989 był kapitanem klubu, w którym po jego zakończeniu zakończył karierę sportową.
Kariera reprezentacyjna Erich Kühnhackl w latach 1969–1985 w reprezentacji RFN rozegrał 211 meczów, w których zdobył 224 punkty (134 gole, 90 asyst) oraz spędził 284 minuty na ławce kar, a od 1982 roku był kapitanem Noszących Orła. Trzykrotnie uczestniczył w zimowych igrzyskach olimpijskich (1968, 1972, 1976). Na turnieju olimpijskim 1976 w Innsbrucku z reprezentacją RFN pod wodzą selekcjonera Xavera Unsinna zdobył pierwszy od 44 lat medal olimpijski – brązowy medal w bazie Sport-Reference.com . W październiku tego samego roku za ten sukces wraz z innymi wraz z kolegami z reprezentacji RFN otrzymał z rąk ówczesnego kanclerza Niemiec, Helmuta Schmidta Srebrny Liść LaurowyStadt Landshut, Sportchronik 1974-76.
Ponadto 10-krotnie uczestniczył w mistrzostwach świata (1973 – spadek do Grupy B, 1974, 1975 – awans do Grupy A, 1976, 1977, 1978, 1981, 1982, 1983, 1985). Na mistrzostwach świata 1978 w Czechosłowacji rozegrał 5 meczów, w których zdobył 15 punktów (8 goli, 7 asyst) oraz spędził 6 minut na ławce kar, dzięki czemu został najlepszym punktującym turnieju, będąc pierwszym niemieckim zawodnikiem, który został nagrodzony takim wyróżnieniem w historii tego turnieju.
Ponadto dwukrotnie uczestniczył w Turnieju Izwiestii (1982, 1984).
Kariera trenerska Erich Kühnhackl po zakończeniu kariery sportowej rozpoczął karierę trenerską. W latach 1989–1990 był asystentem trenera w EV Landshut, po czym w grudniu 1990 roku został głównym trenerem klubu w którym był do końca sezonu 1991/1992. W międzyczasie był asystentem selekcjonera reprezentacji RFN/Niemiec, a także prowadził reprezentację RFN podczas turnieju igrzysk dobrej woli 1990 w Stanach Zjednoczonych. Następnie w 1992–1997 prowadził reprezentację Niemiec U-20, oraz w latach 1996–1997 był asystentem trenera George’a Kingstona w seniorskiej reprezentacji Niemiec.
Następnie w sezonie 1997/1998 trenował występującego z rozgrywkach 1. Eishockey-Ligi EC Bad Nauheim, w którym po przegranej rywalizacji 2:0 (5:2, 6:5 p.d.) w finale fazy play-off z EHC Neuwied zdobył wicemistrzostwo 1. Eishockey-Ligi. W międzyczasie trenował również reprezentację Niemiec U-18, z którą na mistrzostwach Europy U-18 1998 w Niemczech – ostatniej edycji turnieju, wygrał Grupę B.
Następnymi klubami w karierze trenerskiej Kühnhackla były: Erding Jets (1999-2002 – awans do 2. Bundesligi w sezonie 1999/2000), Eisbären Regensburg (2002-2006) oraz Straubing Tigers (2006-2007), w którym został zastąpiony przez Boba Manno.
Statystyki Klubowe Sezon Drużyna Liga Sezon zasadniczy Faza Play-off M G A Pkt Min M G A Pkt Min 1968/1969 EV Landshut BL 14 6 2 8 2 1969/1970 EV Landshut BL 35 21 14 35 14 1970/1971 EV Landshut BL 35 16 12 28 18 1971/1972 EV Landshut BL 35 24 19 43 36 1972/1973 EV Landshut BL 40 38 30 68 43 1973/1974 EV Landshut BL 36 50 26 76 40 1974/1975 EV Landshut BL 35 47 20 67 90 1975/1976 EV Landshut BL 35 29 27 56 73 1976/1977 Kölner EC BL 40 47 26 73 79 1977/1978 Kölner EC BL 46 52 43 95 43 1978/1979 EV Landshut BL 52 59 58 117 99 1979/1980 EV Landshut BL 48 83 72 155 67 1980/1981 EV Landshut BL 44 40 46 86 74 5 4 2 6 4 1981/1982 EV Landshut BL 38 41 61 102 34 8 6 9 15 4 1982/1983 EV Landshut BL 36 32 48 80 70 10 7 7 14 0 1983/1984 EV Landshut BL 43 35 52 87 75 10 4 11 15 0 1984/1985 EV Landshut BL 36 30 39 69 59 4 2 3 5 16 1985/1986 EHC Olten NDA 35 22 23 45 88 — — — — — 1986/1987 EHC Olten NDA 15 6 8 14 38 — — — — — 1987/1988 EV Landshut BL 35 20 29 49 47 — — — — — 1988/1989 EV Landshut BL 36 21 38 59 67 — — — — — BL Ogółem 751 691 662 1353 1030 37 23 32 55 24 NDA Ogółem 50 28 31 59 126 — — — — —
Reprezentacyjne Rok Drużyna Turniej Miejsce M G A Pkt Min 1972 IO 7 5 2 4 6 0 1973 MŚ 6 10 6 1 7 10 1974 MŚ-B Plik:Bronze medal icon.svg 7 9 5 14 2 1975 MŚ-B Plik:Silver medal icon.svg 7 6 4 10 11 1976 Kw. IO – 1 1 0 1 0 1976 IO Plik:Bronze medal icon.svg 5 5 5 10 10 1976 MŚ 6 10 7 1 8 18 1977 MŚ 7 10 5 5 10 24 1978 MŚ 5 10 8 7 15 6 1981 MŚ 7 8 3 3 6 12 1982 MŚ 6 7 3 5 8 8 1982 TI 5 4 2 0 2 14 1983 MŚ 5 10 5 6 11 28 1984 IO 5 6 8 7 15 12 1984 TI 5 4 1 0 1 6 1985 MŚ 7 10 3 4 7 20 Ogółem 114 74 58 132 181
Sukcesy Zawodnicze EV Landshut Mistrzostwo Niemiec: 1970, 1983 Wicemistrzostwo Niemiec: 1974, 1976, 1984 3. miejsce w Bundeslidze: 1973 Puchar Niemiec w hokeju na lodzie: 1969
Kölner EC Mistrzostwo Niemiec: 1977, 1979 3. miejsce w Bundeslidze: 1978
Reprezentacja RFN Awans do Grupy A mistrzostw świata: 1975 Brązowy medal zimowych igrzysk olimpijskich: 1976
Trenerskie EC Bad Nauheim Wicemistrzostwo 1. Eishockey-Ligi: 1998
Reprezentacja Niemiec U-20 Mistrzostwo Grupy B mistrzostw Europy U-18: 1998
Erding Jets Awans do 2. Bundesligi: 2000
Indywidualne Puchar Gustava Jaenecke: 1974, 1977, 1978, 1979, 1980, 1983, 1984 Trofeum Fritza Poitscha: 1974, 1980 Trofeum Xavera Unsinna: 1974, 1978, 1983, 1984 Najlepszy punktujący mistrzostw świata: 1978 (15 punktów) Hokeista Roku w Bundeslidze: 1976 Drużyna Gwiazd Bundesligi: 1977, 1978, 1979, 1980, 1982, 1983, 1984 Członek Galerii Sław IIHF: 1997 Niemiecki Hokeista Stulecia: 2000 Członek Galerii Sław Niemieckiego Sportu: 2016 Nagroda Sportowa Bawarii za całokształt kariery: 2016 Członek Galerii Sław Niemieckiego Hokeja na Lodzie Zastrzeżony numer w reprezentacji Niemiec: numer 14
Odznaczenia Srebrny Liść Laurowy: 1976
Rekordy Najlepszy punktujący reprezentacji RFN (224 punkty) 2. najlepszy strzelec reprezentacji RFN (134 gole) 2. najlepszy asystent reprezentacji RFN (90 asyst) Najskuteczniejszy punktujący w Bundeslidze (1408 punktów w 788 meczach) Najskuteczniejszy strzelec w Bundeslidze (714 goli w 788 meczach) Najwięcej goli w jednym sezonie Bundesligi (1979/1980 – 83 gole)
Kariera działacza Erich Kühnhackl w okresie od 16 października 2008 roku do 5 maja 2014 roku był wiceprezesem DEBÄnderungen beim DEB – Reindl und Kühnhackl hören auf [data dostępu: 2014-05-05] , a także w sezonie 2009/2010 był dyrektorem sportowym ds. młodzieży w klubie Deutsche Eishockey Liga – Frankfurcie LionsKühnhackl neuer Sportdirektor bei Frankfurt Lions [data dostępu: 2009-06-08] German legend Kühnhackl takes on new challenge [data dostępu: 2009-10-06] Kühnhackl bei Frankfurt Lions entlassen [data dostępu: 2010-06-05] Kühnhackl feiert 60. Geburtstag [data dostępu: 2010-10-17] .
Pozostała działalność Założył fundację wspierającą hokejowe drużyny młodzieżowe. W 2014 roku bez powodzenia startował w wyborach samorządowych do rady miasta Landshut z 43. pozycji z ramienia CSU, zajmując 13. miejsce (2,41% – 5308 głosy). Do 12. miejsca, gwarantującego dostanie się do rady miasta Landshut (zajął je Philipp Wetzstein), zabrakło 140 głosów (0,6%)Vorläufiges Ergebnis zur Stadtratswahl 2014 am 16.03.2014 .
Życie prywatne Erich Kühnhackl jest żonaty, ma trójkę dzieci: w tym hokeistów – córkę Kirstin (ur. 1979) i syna Toma (ur. 1992). Mieszka w Landshut.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Erich Kühnhackl w bazie Sport-Reference.com Erich Kühnhackl w bazie Olympiandatabase.com
Erich Kühnhackl w bazie Internationalhockeylegends.blogspot.com
Kategoria:Członkowie Galerii Sławy IIHF Kategoria:Hokeiści HC Baník Sokolov Kategoria:Hokeiści EV Landshut Kategoria:Hokeiści Kölner Haie Kategoria:Hokeiści EHC Olten Kategoria:Hokeiści na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1972 Kategoria:Hokeiści na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1976