Mahura – rodzaj pająków z rodziny lejkowcowatych. Obejmuje 18 opisanych gatunków. Zamieszkują Nową Zelandię.
Morfologia Pająki te osiągają od 1,5 do 3,5 mm długości ciała. Ośmioro oczu rozmieszczonych jest w dwóch rzędach, z których przedni jest zwykle prosty, a tylny nieco odchylony. Oczy wszystkich par są podobnych rozmiarów z wyjątkiem oczu przednio-środkowych, które są o co najmniej połowę mniejsze niż przednio-boczne. Oczy par bocznych leżą blisko siebie. Cała grupa oczu jest zwarta i zajmuje około ⅔ szerokości części głowowej karapaksu. Szczękoczułki ustawione są pionowo, są krótkie i mają po 2 zęby na krawędziach tylnych oraz po 5–7 zębów na krawędziach przednich bruzd. Szerokość wciętej u podstawy wargi dolnej jest większa od jej długości. Tarczowate sternum jest zwykle nieco dłuższe niż szerokie.
Odnóża są pozbawione włosków pierzastych, skopuli i przypazurkowych kępek włosków. Zwykle kolejność par odnóży od najdłuższej do najkrótszej to: IV, I, II, III u samicy i: I, IV, II, III u samca. Wszystkie pary mają kolce grzbietowe na goleniach, organy tarsalne położone odsiebnie względem trichobotrii na stopach, silnie grzebykowane pazurki górne oraz zaopatrzone w jeden lub dwa ząbki pazurki dolne.
Opistosoma może być wyposażona w małe i podzielone siteczko przędne lub być go pozbawiona. Stożeczek jest mały, porośnięty szczecinkami, u gatunków pozbawionych siteczka zwykle zaopatrzony we wcięcie na tylnym brzegu. Genitalia samicy cechuje mała płytka płciowa i zbiornikowata część wewnętrzna z krótkimi przewodami.
Nogogłaszczki samca mają wydatny wyrostek retrolateralny goleni, kolcokształtną lub haczykowatą apofyzę medialną, kolcokształtny i równomiernie zakrzywiony embolus oraz przejrzysty, T-kształtny konduktor.
Ekologia i występowanie Wszystkie gatunki są endemitami Nowej Zelandii. Zamieszkują lasy, gdzie bytują w warstwie ściółki. Przypuszczalnie sięgają też do piętra subalpejskiego. Nie stwierdzono budowania przez nie sieci łownych.
Taksonomia Rodzaj ten wprowadzony został w 1973 roku przez Raymonda Roberta Forstera i Cecila Louisa Wiltona w czwartej części monografii poświęconej pająkom Nowej Zelandii. Autorzy wyznaczyli jego gatunkiem typowym opisanego w tej samej publikacji Mahura turris. Forster i Wilton uważali, że rodzaj ten tworzy w obrębie lejkowcowatych kompleks pokrewnych rodzajów wraz z Orepukia, jednak ten drugi przeniesiony został do rodziny Cycloctenidae na podstawie molekularnej analizy filogenetycznej w 2017 roku przez Warda C. Wheelera i współpracowników.
Do rodzaju tego należy 18 opisanych gatunków: Mahura accola Forster et Wilton, 1973 Mahura bainhamensis Forster et Wilton, 1973 Mahura boara Forster et Wilton, 1973 Mahura crypta Forster et Wilton, 1973 Mahura detrita Forster et Wilton, 1973 Mahura hinua Forster et Wilton, 1973 Mahura musca Forster et Wilton, 1973 Mahura rubella Forster et Wilton, 1973 Mahura rufula Forster et Wilton, 1973 Mahura scuta Forster et Wilton, 1973 Mahura sorenseni Forster et Wilton, 1973 Mahura southgatei Forster et Wilton, 1973 Mahura spinosa Forster et Wilton, 1973 Mahura spinosoides Forster et Wilton, 1973 Mahura takahea Forster et Wilton, 1973 Mahura tarsa Forster et Wilton, 1973 Mahura turris Forster et Wilton, 1973 Mahura vella Forster et Wilton, 1973
Przypisy
Kategoria:Lejkowcowate