Alfred Clarence Redfield, Alfred C. Redfield (ur. 15 listopada 1890 w Filadelfii, Pensylwania, zm. 17 marca 1983 w Woods Hole, Massachusetts) – amerykański naukowiec (oceanograf) i nauczyciel akademicki zainteresowany różnymi naukami przyrodniczymi, współtwórca biogeochemii i stechiometrii ekologicznej, współzałożyciel i przewodniczący Ecological Society of America (1946). Otrzymał (1955) i (1966). Był członkiem National Academy of Sciences od 1958 roku. Na jego prace (np. The biological control of chemical factors in the environment, 1958) powoływał się James Lovelock formułując hipotezę Gai. Za swojego mentora uważał go Robert Berner, twórca pierwszych modeli obiegu węgla w przyrodzie i modeli klimatycznych.
Życiorys Dom rodzinny Alfred [Allie] Clarence Redfield urodził się 15 listopada 1890 roku w Filadelfii jako najmłodsze dziecko Mary i Roberta Redfieldów. Miał brata i dwie siostry.
Rodzina Redfield była od dawna znana z działalności w obszarze nauk przyrodniczych i techniki. Prapradziadek Alfreda, William C. Redfield (1789 –1857), był współzałożycielem i pierwszym prezydentem American Association for the Advancement of Science.
Dziadkiem Alfreda Redfielda był (1815–1895), najstarszy syn Williama C. Redfielda. Był znanym botanikiem i konchiologiem, założycielem sekcji botaniki w Akademii Nauk Przyrodniczych przy Uniwersytecie Drexela.
Dziadkiem ze strony matki był (1791–1874), którego nazwisko jest znane z historii kolei w Stanach Zjednoczonych, w tym z historią . Był jednym z pierwszych wspólników (spółka Baldwin & Whitney, 1842–1846). W następnych latach tworzył odrębne przedsiębiorstwo – Asa Whitney Car Wheel Works (później Asa Whitney and Sons' Car Wheel Works), w którym produkowano żeliwne koła kolejowe z zastosowaniem opatentowanego przez A. Whitneya procesu wyżarzania (annealing).
Członkowie rodziny mieli uzdolnienia plastyczne. Ojciec Alfreda, (1849–1923), pasjonował się fotografowaniem natury (m.in. fotografie piktorialne, platynotypia). Kolekcje jego fotografii znajdują się w Princeton University Art Museum, i w Yale. Wcześnie odszedł na emeryturę z rodzinnej firmy Whitney, co pozwoliło mu spędzać z synem dużo czasu.
Rodzina Alfreda Clarensa spędzała lato na Cape Cod, w 1898 roku w Falmouth, a potem w innych miejscowościach hrabstwa Barnstable, nad brzegiem Zatoki Cape Cod (Cape Cod Bay). W tych latach dzieciństwa Alfred był zafascynowany historią naturalną, a zwłaszcza owadami i ptakami.
Szkoła i studia Alfred Redfield uczył się w , szkole, której dyrektorem był wówczas , członek Amerykańskiego Towarzystwa Filozoficznego, autor podręcznika Astronomy for Schools and General Readers (1882) i innych opracowań dotyczących nauczania. W 1909 roku Redfield ukończył Haverfort School i rozpoczął studia w Haverfort College. Wkrótce został zachęcony przez nauczyciela-przyrodnika do przeniesienia do Uniwersytetu Harvarda, gdzie wykładał profesor . Przeniósł się do Harvardu w 1911 roku. W czasie studiów utrzymywał się częściowo z korepetycji, nabierając doświadczania pomocnego w czasie przyszłej pracy akademickiej. Na uczelni miał przypadkowo możliwość uczestniczenia w kursie geomorfologii, prowadzonym przez Williama Morrisa Davisa, co ułatwiło przyszłe badania naukowe.
Otrzymał stopnie: Bachelor of Science (SB); magna cum laude w 1914 roku doktorat (PhD) w dziedzinie zoologii (1917)
W ramach pracy doktorskiej starał się wyjaśnić mechanizmy zmian barwy skóry horned toad („rogate jaszczurki”). Stwierdził, że proces jest regulowany przez adrenalinę – hormon strachu, walki i ucieczki (hormon 3×F z ang. fright, fight and flight). W czasie studiów odwiedzał w Woods Hole. Dokonał odkryć dotyczących fizjologii oddychania niektórych stawonogów, np. obecności i funkcji hemocyjaniny w krwi skrzypłoczy i in. gatunków bezkręgowców. Badania kontynuował po studiach.
Praca zawodowa Uniwersytet Harvarda thumb|240px|Harvard Medical School, Boston, Mass W Uniwersytecie Harvarda A.C. Redfield pracował jako fizjolog od 1918 roku, gdy objął funkcję Instructor of Physiology. W kolejnych latach, po powrocie ze staży zagranicznych był zatrudniony na etatach profesora: 1921–1930 – Assistant Professor of Physiology 1930–1931 – Associate Professor 1931–1956 – Professor Od 1956 roku do śmierci zajmował stanowisko profesor emeritus.
Alfred Redfield kierował również Wydziałem Biologii (1935–1938) i wydziałowym Laboratorium Biologicznym. Od chwili utworzenia był też ściśle związany z tą instytucją. Woods Hole Oceanographic Institution (WHOI) thumb|180px|left|C.O. Whitman, E.B. Wilson, E.G. Conklin i F.R. Lillie (1921) Oceanographic Institution w Woods Hole założył w 1930 roku (1870–1947). Otrzymał on od Fundacji Rockefellera wysoką dotację na utworzenie instytucji specjalizującej się w oceanografii.
F. Lillie był wcześniej dyrektorem Marine Biological Laboratory (MBL), działającego w Woods Hole od 1888 roku (filia Uniwersytetu w Chicago, prywatna instytucja non-profit). MBL gromadzi naukowców różnych specjalności biologicznych, prowadzących badania naukowe i działalność dydaktyczną (kursy, warsztaty, konferencje, staże). Jest wydawcą cenionego czasopisma . W pierwszej połowie XX wieku z MBL byli związani m.in.: – (1842–1910) – (1856–1939) – (1863–1952) Dyrektorem-założycielem nowej jednostki badawczej (nazywanej „Oceanographic”) został , profesor Harvardu, oceanograf i specjalista w dziedzinie biologii morza. Alfred Redfield, związany z MBL już w latach studenckich (przyjaciel H.B. Bigelowa), został zaangażowany do początkowo ośmioosobowego, a wkrótce kilkunastoosobowego zespołu pracowników. Gromadzili się w Woods Hole w okresie letnim (w czasie roku akademickiego pracowali w różnych macierzystych uniwersytetach i innych instytucjach). Członkiem zespołu był również student Redfielda, Bostwick Ketchum (zob. B.H. Ketchum Award) oraz m.in.: – meteorolog Carl-Gustaf Rossby i jego studenci (Ray Montgomery i Athelstan Spilhaus), – bakteriolog Selman Waxman i jego asystent Charles Renn, – studenci Bigelowa: , i George Clarke, – chemicy: Norris Rakestraw z Brown University i Richard Seiwell z , – geolog Henry Stetson z Harvardu. A.C. Redfield pracował w „Oceanographic” do śmierci, uczestnicząc w badaniach naukowych i zarządzaniu Instytucją.
Działalność poza „Harvard” i „Oceanographic” Zgodne z filozofią interdyscyplinarnego rozwiązywania problemów biologii morza było utrzymywanie ścisłych kontaktów z wieloma naukowcami reprezentującymi różne dyscypliny naukowe i różne placówki badawcze świata. thumb|180px|left|The Biological bulletin W latach 1930–1948 w piśmie ukazało się 12 artykułów Alfreda Redfielda Kontakty ułatwiało wydawanie (od końca XIX w.) cenionego czasopisma naukowego, (początkowo Zoological Bulletin, założyciele: Charles Otis Whitman i William M. Wheeler). Redfield był jego wieloletnim redaktorem (1930–1942). Wniósł też znaczący wkład w tworzenie dwumiesięcznika . We wczesnych latach 60. XX w. kierował . Był członkiem i pełnił kierownicze funkcje w wielu stowarzyszeniach naukowych (zabiegał o ich współdziałanie):
Tematyka pracy naukowej Wczesne prace Redfielda dotyczyły przede wszystkim problemów fizjologii, tj. biochemia krążenia krwi (zob. układ krwionośny poszczególnych taksonów). Porównywał działanie i funkcje dwóch metaloprotein odpowiedzialnych za transport tlenu: hemoglobiny krwi ssaków i hemocyjaniny hemolimfy stawonogów (np. kraby ). Zakres i metody badań charakteryzują takie publikacje, jak: The Absorption Spectra of Some Bloods and Solutions Containing Hemocyanin (1930) The Equilibrium of Oxygen with the Hemocyanin of Limulus polyphemus Determined by a Spectrophotometric Method (1930) On the Respiratory Function of the Blood of the Porpoise (z A.A. Green, 1933) W późniejszych latach zmierzał do wyjaśnienia mechanizmów i szybkości krążenia materii w cyklach biogeochemicznych, prowadząc w dużej skali badania interdyscylinarne (ekologia, geofizyka, biogeochemia i in.).
Współpracownicy Redfielda upamiętnili jego dewizę, umieszczoną na pamiątkowej tablicy przy Laboratorium Redfielda:
Uczestniczył w rejsach badawczych RV Atlantis (pierwszy statek badawczy WHOI) gromadząc dane dotyczące m.in. cyrkulacji wód w Gulf of Maine i jej wpływu na populacje planktonu lub cyrkulacji pierwiastków biofilnych w innych ekosystemach wodnych (również w zbiornikach słodkowodnych i słonych bagnach).
Badania stężeń nutrientów wykonywano w różnych strefach globalnego oceanu (Ocean Atlantycki, Ocean Indyjski, Pacyfik, Morze Barentsa). Analiza wielkiej bazy zgromadzonych danych (np. stężenia azotanów i fosforanów w wodzie i w planktonie) umożliwiła stwierdzenie, że stosunek atomowy N:P w wodzie trzech oceanów i Morza Barentsa wynosi ok. 20:1 (wartość skorygowana: 16:1) i jest zbliżony do średniej wartości N:P w fitoplanktonie. Bywa to uznawane za narodziny stechiometrii ekologicznej w ekosystemach wodnych (zob. stechiometria morskiej produkcji pierwotnej, ).
Do najczęściej cytowanych artykułów A.C. Redfielda należą: On the proportions of organic derivatives in sea water and their relation to the composition of the plankton (1934) An Ecological Aspect of the Gulf Stream (1936) The Cycle of Organic Phosphorus in the Gulf of Maine (1937) The Effect of the Circulation of Water on the Distribution of the Calanoid Community in the Gulf of Maine (1941) The Deuterium Balance of Lake Maracaibo (1956) The biological control of chemical factors in the environment (1958) Badania krążenia pierwiastków w oceanach są kontynuowane m.in. w ramach prognozowania zmian klimatu. Wyniki opublikowane przez Redfielda w 1934 roku są przytaczane w wielu współczesnych opracowaniach.
Lata II wojny światowej W czasie wojny A.C. Redfield współpracował z marynarką wojenną (zob. udział United States Navy w wojnie). Należał do zespołu badawczego, którego raporty zostały częściowo ujawnione. Badano m.in. oddziaływanie środowiska morskiego na poszycie okrętów, w tym m.in. działanie farb przeciwporostowych. W 1946 roku Alred C. Redfield i (naukowiec, którego upamiętnia nazwa batyskafu Alvin) opatentowali wynalazek zatytułowany Method of Sea Water Foam Suppression and Apparatus – sposób zmniejszania widoczności śladu torowego okrętów, ułatwiającego ich wykrycie i zniszczenie.
Jest współautorem wydanej w 1946 roku książki Methods of submarine buoyancy control; Summary technical report of the National Defense Research Committee.
Publikacje i dokumentacja niepublikowana Katalog WorldCat zawiera 276 publikacji z okresu 1922–1967. Na czele listy uporządkowanej według znaczenia znajdują się prace: A study of the disposal of chemical waste at sea, Alfred C Redfield; Lionel Albert Walford, 1951 Interaction of Sea and Atmosphere : a group of contributions, Alfred C Redfield (13 wznowień w okresie 1951–1957) Bibliografie uporządkowane według specjalistycznych kryteriów opracowali m.in.: , WHOI (1965) Roger Revelle, NAS (1995) Peter J. le B. Williams, Uniwersytet Walijski (2006) Poza książkami i artykułami naukowymi dostępna jest dokumentacja nieopublikowana, przechowywana i udostępniana do badań przez WHOI (Manuscript Collection MC-29). Kolekcja zawiera m.in. raporty, mapy, dane pomiarowe i wykresy, obliczenia, analizy komputerowe, fotografie, księgi polowe i robocze rękopisy, wykłady, wycinki z gazet i czasopism i in..
Wyróżnienia Doktoraty honoris causa Został wyróżniony tytułem dr h.c. przez Uniwersytet w Oslo (1956), Lehigh University (1965), Memorial University of Newfoundland (1967) i University of Alaska (1971). Odznaczenia i nagrody 1956 – (Alexander Agassiz) 1966 – 1973 – Walker Prize in Natural History, Museum of Science, Boston Upamiętnienie Biografia Alfreda C. Redfielda jest znana m.in. dzięki artykułom współtwórców współczesnej ekologii i oceanografii, takim jak (1896–1989), Roger Revelle (1909–1991), Eugene Odum (1913–2002) lub (1905–1997) z Woods Hole Oceanographic Institution i inni.