Jacob Friedrich von Abel (ur. 9 maja 1751 w Vaihingen, zm. 7 lipca 1829 w Schorndorf) – niemiecki filozof, psycholog i pedagog.
Życiorys Von Abel studiował filologię, filozofię i teologię w Denkendorfie, Maulbronn i Tybindze. Ukończył naukę w 1770 r. po czym został mianowany profesorem szkoły wojskowej przy Schloß Solitude w okolicach Stuttgartu. Był tam jednym z nauczycieli i przyjaciół Schillera. Jego wykłady obejmowały psychologię, historię i etykę.
W 1790 r. został powołany na profesora filozofii uniwersytetu w Tybindze, od 1793 był kierownikiem szkół wirtemberskich. W 1811 r. został prałatem, generalnym superintendentem w Öhringen i członkiem ciała wykonawczego kościoła protestanckiego Wirtembergii, a w 1825 r. generalnym superintendentem w Bad Urach i Reutlingen. Zmarł 7 lipca 1829 r. podczas wycieczki do Schorndorfu.
Interesował się przede wszystkim zagadnieniem duszy ludzkiej i jej nieśmiertelności, próbując eklektycznie godzić ideały niemieckiego oświecenia z mistycyzmem. Pod imieniem Pythagoras Abderitis był członkiem Zakonu Iluminatów. Wywarł znaczny wpływ na Schillera (istnieje zachowana korespondencja).
Dzieła Sammlung und Erklärung merkwürdiger Erscheinungen aus dem menschlichen Leben, Stuttgart, 1784-1790, 3 tomy. Einleitung in die Seelenlehre, Stuttgart, 1786. Ausführliche Darstellung über die Beweise vom Dasein Gottes, Heilbronn, 1817. Philosophische Untersuchungen über die letzten Gründe des Glaubens an Gott, Stuttgart, 1820. Ausführliche Darstellung des Grundes unserez Glaubens an Unsterblichkeit, Frankfurt, 1826.
Linki zewnętrzne artykuł w Allgemeine Deutsche Biographie
Kategoria:Filozofowie niemieckojęzyczni Kategoria:Niemieccy filozofowie XIX wieku Kategoria:Niemieccy psycholodzy Kategoria:Filozofowie nowożytni Kategoria:Iluminaci Kategoria:Urodzeni w 1751 Kategoria:Zmarli w 1829 Kategoria:Ludzie urodzeni w Vaihingen an der Enz