SM UC-71 – niemiecki okręt podwodny (podwodny stawiacz min) z okresu I wojny światowej, jedna z 64 zbudowanych jednostek typu UC II. Zwodowany 12 sierpnia 1916 roku w stoczni Blohm & Voss w Hamburgu, został przyjęty do służby w Kaiserliche Marine 28 listopada 1916 roku. W czasie służby operacyjnej w składzie Flotylli Flandria i 1. Flotylli U-Bootów Hochseeflotte okręt odbył 19 patroli bojowych, w wyniku których zatonęły 63 statki o łącznej pojemności BRT, a 17 statków o łącznej pojemności BRT i slup o wyporności 1250 ton doznało uszkodzeń. Po zawieszeniu broni w 1918 roku, UC-71 został przekazany Wielkiej Brytanii w ramach reparacji wojennych. Zatonął jednak w drodze na Wyspy Brytyjskie 20 lutego 1919 roku.
Projekt i budowa Dokonania pierwszych niemieckich podwodnych stawiaczy min typu UC I, a także zauważone niedostatki tej konstrukcji, skłoniły dowództwo Cesarskiej Marynarki Wojennej z admirałem von Tirpitzem na czele do działań mających na celu budowę nowego, znacznie większego i doskonalszego typu okrętu podwodnego. Opracowany latem 1915 roku projekt okrętu, oznaczonego później jako typ UC II, tworzony był równolegle z projektem przybrzeżnego torpedowego okrętu podwodnego typu UB II. Głównymi zmianami w stosunku do poprzedniej serii były: instalacja wyrzutni torpedowych i działa pokładowego, zwiększenie mocy i niezawodności siłowni, oraz wzrost prędkości i zasięgu jednostki, kosztem rezygnacji z możliwości łatwego transportu kolejowego (ze względu na powiększone rozmiary).
Przyszły UC-71 zamówiony został 12 stycznia 1916 roku jako jednostka z III serii okrętów typu UC II (numer projektu 41, nadany przez Inspektorat U-Bootów), w ramach wojennego programu rozbudowy floty. Został zbudowany w stoczni Blohm & Voss w Hamburgu jako jeden z dziewięciu okrętów III serii zamówionych w tej wytwórni. UC-71 otrzymał numer stoczniowy 287 (Werk 287). Stępkę okrętu położono w 1916 roku, a zwodowany został 12 sierpnia 1916 roku. Koszt budowy okrętu wyniósł 2 mln 141 tys. marek.
Dane taktyczno-techniczne SM UC-71 był średniej wielkości przybrzeżnym okrętem podwodnym o konstrukcji dwukadłubowej. Długość całkowita wynosiła 50,35 metra, szerokość 5,22 metra i zanurzenie 3,64 metra. Wykonany ze stali kadłub sztywny miał 39,3 metra długości i 3,61 metra szerokości, a wysokość (od stępki do szczytu kiosku) wynosiła 7,46 metra. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 427 ton, a w zanurzeniu 508 ton. Jednostka miała wysoki, ostry dziób przystosowany do przecinania sieci przeciwpodwodnych; do jej wnętrza prowadziły trzy luki: pierwszy przed kioskiem, drugi w kiosku, a ostatni w części rufowej, prowadzący do maszynowni. Cylindryczny kiosk miał średnicę 1,4 metra i wysokość 1,8 metra, obudowany był opływową osłoną. Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa 6-cylindrowe, czterosuwowe silniki wysokoprężne MAN S6V26/36 o łącznej mocy 440 kW (600 KM), a pod wodą poruszał się dzięki dwóm silnikom elektrycznym SSW o łącznej mocy 460 kW (620 KM). Dwa wały napędowe obracały dwie śruby wykonane z brązu manganowego (o średnicy 1,9 metra i skoku 0,9 metra). Okręt osiągał prędkość 12 węzłów na powierzchni i 7,4 węzła w zanurzeniu. Zasięg wynosił 10 420 Mm przy prędkości 7 węzłów w położeniu nawodnym oraz 52 Mm przy prędkości 4 węzłów pod wodą. Zbiorniki mieściły 56 ton paliwa, a energia elektryczna magazynowana była w dwóch bateriach akumulatorów 26 MAS po 62 ogniwa, zlokalizowanych pod przednim i tylnym pomieszczeniem mieszkalnym załogi. Okręt miał siedem zewnętrznych zbiorników balastowych. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 50 metrów, a czas wykonania manewru zanurzenia 40 sekund.
Głównym uzbrojeniem okrętu było 18 min kotwicznych typu UC/200 w sześciu skośnych szybach minowych o średnicy 100 cm, usytuowanych w podwyższonej części dziobowej jeden za drugim w osi symetrii okrętu, pod kątem do tyłu (sposób stawiania – „pod siebie”). Układ ten powodował, że miny trzeba było stawiać na zaplanowanej przed rejsem głębokości, gdyż na morzu nie było do nich dostępu, co znacznie zmniejszało skuteczność okrętów. Uzbrojenie uzupełniały dwie zewnętrzne wyrzutnie torped kalibru 500 mm (umiejscowione powyżej linii wodnej na dziobie, po obu stronach szybów minowych), jedna wewnętrzna wyrzutnia torped kal. 500 mm na rufie (z łącznym zapasem 7 torped), oraz umieszczone przed kioskiem działo pokładowe kal. 88 mm L/30, z zapasem amunicji wynoszącym 130 naboi. Okręt wyposażony był w dwa peryskopy Zeissa: wachtowy i bojowy oraz radiostację z podnoszonym masztem o wysokości 10 metrów. Wyposażenie uzupełniała kotwica grzybkowa o masie 272 kg.
Załoga okrętu składała się z 3 oficerów oraz 23 podoficerów i marynarzy.
Służba 1916 rok 28 listopada 1916 roku SM UC-71 został przyjęty do służby w Cesarskiej Marynarce Wojennej. Dowództwo jednostki objął por. mar. (niem. Oberleutnant zur See) Hans Valentiner, dowodzący wcześniej UB-16 i UB-37.
1917 rok Z dniem 1 lutego 1917 roku, rozkazem szefa sztabu admiralicji niemieckiej z 12 stycznia tego roku, U-Booty należące do czterech flotylli Hochseeflotte, Flotylli Flandria i rozpoczęły nieograniczoną wojnę podwodną. Po okresie szkolenia okręt został 3 marca przydzielony do Flotylli Flandria. W dniach 28 marca – 13 kwietnia UC-71 odbył pierwszy rejs bojowy na wody kanału La Manche, stawiając dwie zagrody minowe. 30 marca na postawione przez U-Boota miny weszła jedna brytyjska i dwie francuskie jednostki: zbudowany w 1906 roku parowiec „Edernian” o pojemności 3588 BRT, płynący pod balastem z Hawru do Cardiff, który doznał uszkodzeń w odległości 3,5 Mm na północny wschód od Saint-Valery-sur-Somme; kuter „Saint Louis III” (97 BRT), który zatonął na tych samych wodach ze stratą 16 członków załogi oraz żaglowiec „Sarcelle” (49 BRT), który zatonął nieopodal Dieppe. Następnego dnia w odległości 35 Mm na południowy wschód od Start Point okręt zatrzymał i zatopił z działa pokładowego zbudowany w 1896 roku brytyjski drewniany szkuner „Primrose” o pojemności 113 BRT, płynący pod balastem z Granville do Fowey (w wyniku ataku zginęła jedna osoba).
3 kwietnia na zachód od Ouessant ten sam los spotkał zbudowany w 1904 roku brytyjski drewniany trzymasztowy szkuner „Ellen James” o pojemności 165 BRT, który wypłynął z Huelvy z ładunkiem pirytów (na pokładzie zginęło pięciu załogantów wraz z kapitanem). Nazajutrz w odległości 40 Mm na zachód od Scilly UC-71 zatrzymał i po ewakuacji załogi zatopił zbudowany w 1888 roku włoski parowiec „Pensiero” (2632 BRT), płynący na trasie Genua – Barry. 5 kwietnia ofiarą działalności bojowej U-Boota padły dwa parowce: zbudowany w 1901 roku hiszpański „San Fulgencio” (1558 BRT), płynący z ładunkiem węgla z Newcastle upon Tyne do Barcelony, który został zatopiony nieopodal Les Sables-d’Olonne oraz pochodzący z 1899 roku brytyjski „Gower Coast” (804 BRT), także transportujący węgiel z Newcastle upon Tyne przez Boulogne-sur-Mer do Le Tréport, który zatonął po wejściu na minę wraz z całą, liczącą 15 osób załogą na pozycji . 7 kwietnia okręt w Zatoce Biskajskiej zatopił ogniem artyleryjskim zbudowany w 1907 roku portugalski parowiec „Caminha” o pojemności 2763 BRT, płynący z Lizbony do Rochefort (na pozycji ). Następnego dnia nieopodal Ouessant załoga UC-71 wykryła trzy parowce eskortowane przez torpedowiec. Przeprowadzony już po północy (9 kwietnia) atak zakończył się zatopieniem dwóch statków: zbudowanego w 1880 roku greckiego „Themistoclis” o pojemności 1895 BRT, przewożącego węgiel z Cardiff do Algieru oraz pochodzącego z 1902 roku norweskiego „Valhall” (750 BRT), płynącego z ładunkiem smoły z Manchesteru do Kadyksu (na pozycji , nikt nie zginął). Nazajutrz w odległości 45 Mm na południowy zachód od Ouessant okręt zatopił zbudowany w 1911 roku norweski parowiec „Ranvik” o pojemności 5848 BRT, przewożący ładunek 9800 ton pszenicy z Buenos Aires do Cherbourga (obyło się bez strat w załodze). 12 kwietnia nieopodal Cherbourga okręt zatrzymał i zatopił z działa pokładowego zbudowany w 1905 roku francuski żaglowiec „Edelweiss” (192 BRT). 18 kwietnia na postawionej przez U-Boota nieopodal Dieppe w marcu minie zatonął zbudowany w 1882 roku norweski parowiec „Heim” o pojemności 1669 BRT, przewożący ładunek węgla z Kingston upon Hull do Rouen (na pokładzie śmierć poniosły dwie osoby). Pięć dni później pod Le Tréport ten sam los spotkał belgijską łódź rybacką „Cenobic” o pojemności 16 BRT (zginęło czterech rybaków).
26 kwietnia nowym dowódcą okrętu został mianowany por. mar. Hugo Thielmann, dowodzący uprzednio UC-1 i UB-16. 2 maja na północny zachód od Terschelling (na pozycji ) okręt zatrzymał i po ewakuacji załogi zatopił zbudowany w 1916 roku holenderski kuter rybacki „Westland” (108 BRT). 5 maja na pozycji ten sam los spotkał zbudowany w 1898 roku holenderski trawler „Simon” o pojemności 150 BRT, jednak łodzi obsadzonej przez 11-osobową załogę nigdy nie odnaleziono. 15 maja w odległości 25 Mm na północny zachód od IJmuiden UC-71 zatrzymał i zatopił zbudowany w 1915 roku holenderski motorowiec „Boreas” o pojemności 192 BRT, przewożący ładunek rudy cynku z Göteborga do Rotterdamu. Nazajutrz na tych samych wodach okręt zatrzymał i zatopił ogniem artyleryjskim zbudowany w 1909 roku holenderski żaglowiec ze stalowym kadłubem „Hendrika Johana” (134 BRT), przewożący surówkę hutniczą na tej samej co „Boreas” trasie (na pozycji ). 17 maja załoga U-Bbota zatrzymała i po zejściu załóg zatopiła dwie holenderskie żaglowe łodzie rybackie: zbudowaną w 1896 roku „Jakoba” o pojemności 107 BRT (nieopodal Den Helder) oraz pochodzącą z 1916 roku „Mercurius” (80 BRT, w odległości 17 Mm na północny zachód od Noordwijk). Następnego dnia w odległości 40 Mm od IJmuiden identyczny los spotkał zbudowany w 1911 roku holenderski motorowiec „Annetta” o pojemności 177 BRT, przewożący ładunek drobnicy na trasie IJmuiden – Hawr.
10 czerwca komendę nad SM UC-71 objął por. mar. Reinhold Saltzwedel, dowodzący wcześniej UB-10, UC-10, UC-11 i UC-21. 14 czerwca na wodach La Manche okręt storpedował bez ostrzeżenia i zatopił zbudowany w 1885 roku brytyjski parowiec „Wega” o pojemności 839 BRT, przewożący węgiel z Hartlepool do Cowes (w wyniku ataku zginęło pięciu członków załogi). Następnego dnia na południowy wschód od wyspy Wight UC-71 storpedował bez ostrzeżenia zbudowany w 1912 roku uzbrojony brytyjski zbiornikowiec „Wapello” o pojemności 5576 BRT, płynący z ładunkiem benzyny z Filadelfii do . Statek zatonął na pozycji ze stratą dwóch załogantów). 26 czerwca nieopodal Cherbourga okręt stoczył pojedynek artyleryjski ze zbudowanym w 1878 roku francuskim żaglowym trzymasztowym statkiem-pułapką „Normandy” (543 BRT), uszkadzając wrogą jednostkę i zabijając na jej pokładzie jednego marynarza. 28 czerwca w odległości 5 Mm od Île d’Yeu U-Boot o 22:45 storpedował płynący w konwoju zbudowany w 1917 roku uzbrojony francuski parowiec „Marne” o pojemności 4019 BRT, transportujący węgiel z Sunderlandu do Bordeaux. Do ataku doszło na pozycji , a z liczącej 40 osób załogi uzbrojony trawler „Sauterelle” uratował 28 rozbitków. Następnego dnia w odległości około 5 Mm na południowy zachód od Île de Noirmoutier okręt zatopił piętnastoma celnymi pociskami z działa pokładowego zbudowany w 1891 roku grecki parowiec „Driskos” o pojemności 2833 BRT, przewożący ładunek rudy żelaza z Bône do ujścia Tees (w wyniku ostrzału śmierć poniósł jeden marynarz).