mały|Józef Pogonowski w gabinecie prezesa Towarzystwa Kredytowego m. Łodzi Józef Narcyz Pogonowski herbu Ogończyk, ps. Marcin Wrona, Narcyz Ogończyk (ur. 28 lutego 1874 w Łęcznowoli, zm. 15 maja 1949 w Łodzi) – wiceprezydent Łodzi, radny, publicysta, farmaceuta, homeopata, właściciel ziemski.
Życiorys Józef Pogonowski urodził się 28 lutego 1874 w Łęcznowoli. W latach 1897–1900 studiował farmację na uniwersytecie w Dorpacie, który ukończył z dyplomem prowizora farmacji. Następnie pracował w Piotrkowie Trybunalskim w aptece Szumachera. Później przeniósł się do Łodzi, gdzie kupił od Władysława Grodzkiego aptekę homeopatyczną przy ul. Główniej 5 i laboratorium farmaceutyczne. Był zaangażowany w działalność Towarzystwa Kredytowego Miejskiego w Łodzi. Był członkiem jego zarządu, a od 1915 był zastępcą dyrektora Towarzystwa i członkiem komisji obywatelskiej, informacyjno-monitującej, mającej na celu skuteczne ściąganie długów. W latach 1920–1928 należał do kadry dyrektorskiej, w 1928 zaś objął funkcję prezesa, którą pełnił do 1937.
W 1919 został wybrany do Rady Miejskiej w Łodzi. Jako radny odpowiadał za gospodarkę komunalną. Od 1920 należał do Rady Nadzorczej Gazowni Miejskiej, a od 1921 do komisji odpowiadającej za zaprowadzenie kanalizacji i wodociągów w Łodzi. Od stycznia do maja 1923 pełnił funkcję wiceprezydenta miasta Łodzi. Odpowiadał za Główną Kasę Miejską, Oddział Obrachunkowy oraz Biuro Ksiąg Ludności Stałej. W Radzie Miejskiej działał do 1937.
W lutym 1940 Niemcy zlikwidowali jego aptekę, w związku z czym Pogonowski uciekł do Tarnowskiej Woli, gdzie prowadził potajemnie aptekę w swoim dworku. Po zakończeniu wojny powrócił do Łodzi, gdzie ponownie prowadził aptekę przy ul. Głównej.
Życie prywatne Pochodził z rodziny ziemiańskiej. Jego rodzicami byli Józef Pogonowski oraz Zofia z d. Tarkowska. Z żoną, Eugenią z d. Gadzinowską, miał czworo dzieci: Józefa Leszka Pogonowskiego, Krystynę Kulińską, Annę Pogonowską, Barbarę Śniadecką.
Zmarł 15 maja 1949 w Łodzi. Został pochowany na Starym Cmentarzu.
Publikacje Stosunki etnograficzne na Litwie (1910), jako Narcyz Ogończyk, Mariawici w Polsce (1911), jako Marcin Wrona, Stan miast polskich i własności nieruchomej (1925), Ostatni mohikanie pomorscy (1932).
Przypisy
Kategoria:Polscy farmaceuci Kategoria:Urodzeni w 1874 Kategoria:Zmarli w 1949 Kategoria:Radni Łodzi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Wiceprezydenci Łodzi Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu w Tartu Kategoria:Pogonowscy herbu Ogończyk Kategoria:Pochowani w części rzymskokatolickiej Starego Cmentarza w Łodzi Kategoria:Polscy homeopaci