Jan Grudziński (ur. 5 stycznia 1915 w WadowicachKatalog BIP IPN: Jan Grudziński., zm. 7 marca 1991Włodzimierz Janowski, Aleksander Kochański, Informator o strukturze i obsadzie personalnej centralnego aparatu PZPR 1948–1990, pod red. Krzysztofa Persaka, wyd. ISP PAN, Warszawa 2000, s. 156.) – polski komunistyczny działacz partyjny i państwowy w okresie PRL.
Życiorys Był narodowości żydowskiej, posiadał wykształcenie średnie. Przed II wojną światową został skazany na karę 3 lat pozbawienia wolności za działalność komunistyczną, którą odbywał w latach 1934–1936. W czasie wojny przebywał we Lwowie, następnie na Uralu, następnie został oficerem politycznym w 2 Armii Wojska PolskiegoKrystyna Naszkowska, My, dzieci komunistów, wyd. Czerwone i Czarne, Warszawa 2019, s. 293, 298–299..
Po II wojnie światowej znalazł się początkowo w Bydgoszczy. Był członkiem pomorskiej grupy operacyjnej KC PPR, kierowanej przez Antoniego Alstera, w lipcu 1945 został członkiem Komitetu Wojewódzkiego PPR PomorzaRyszard Kozłowski, Ruch robotniczy w województwie pomorskim w latach 1945–1948, [w:] Acta Universitatis Nicolai Copernici, seria Historia, nr 15 (102) z 1978, s. 41, 48.. Od sierpnia 1945 do 10 marca 1946 był I sekretarzem Komitetu Miejskiego PPR w BydgoszczyKrzysztof Osiński, Czerwona zaraza zaatakowała Bydgoszcz., następnie I sekretarzem Komitetu Miejskiego PPR w Gdyni (od lipca 1946 do marca 1948)Encyklopedia Gdyni, wyd. Verbi Causa, Gdynia 2006, s. 592.. W latach 1951–1954 był kierownikiem Wydziału Przemysłu Lekkiego KC PZPRWłodzimierz Janowski, Aleksander Kochański, Informator o strukturze i obsadzie personalnej centralnego aparatu PZPR 1948–1990, pod red. Krzysztofa Persaka, wyd. ISP PAN, Warszawa 2000, s. 135., od stycznia 1954 do lipca 1956 podsekretarzem stanu w Ministerstwie Przemysłu Drzewnego i Papierniczego, od lipca 1956 do marca 1968 podsekretarzem stanu w Ministerstwie Leśnictwa i Przemysłu DrzewnegoTadeusz Mołdawa, Ludzie władzy 1944–1991, wyd. PWN, Warszawa 1991, s. 193–202..
Po tym jak jego córka Irena zaangażowała się w demonstracje studenckie oraz z uwagi na żydowskie pochodzenie został 11 marca 1968 usunięty z funkcji wiceministraDariusz Stola, Kampania antysyjonistyczna w Polsce 1967–1968, wyd. ISP PAN, Warszawa 2000, s. 110.Jerzy Eisler, Polski rok 1968, wyd. IPN, Warszawa, s. 547.. W jego obronie na posiedzeniu podstawowej organizacji partyjnej PZPR w ministerstwie leśnictwa stanął Zygmunt Berling (wówczas także wiceminister tego resortu), który w związku z tym zrezygnował także z członkostwa w partiiJerzy Eisler, Polski rok 1968, wyd. IPN, Warszawa, s. 547–548..
W kolejnych latach pracował jako inspektor kredytowy w Narodowym Banku PolskimKrystyna Naszkowska, My, dzieci komunistów, wyd. Czerwone i Czarne, Warszawa 2019, s. 304..
Był żonaty z Wacławą, z którą miał dwoje dzieci: Irenę Grudzińską-Gross i WłodzimierzaKrystyna Naszkowska, My, dzieci komunistów, wyd. Czerwone i Czarne, Warszawa 2019, s. 294, 303, 307..
Ordery i odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi (19 września 1947) „za zasługi w pracy społecznej i zawodowej”.
Przypisy
Kategoria:Kierownicy wydziałów Komitetu Centralnego PZPR Kategoria:Ludzie urodzeni w Wadowicach Kategoria:Ludzie związani z Narodowym Bankiem Polskim Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Oficerowie polityczni ludowego Wojska Polskiego Kategoria:Sekretarze Komitetów Miejskich PPR Kategoria:Wiceministrowie i urzędnicy PRL Kategoria:Więźniowie polityczni w II Rzeczypospolitej Kategoria:Urodzeni w 1915 Kategoria:Zmarli w 1991