Pauline Oliveros (ur. 30 maja 1932 w Houston, zm. 24 listopada 2016 w Kingston w stanie Nowy Jork) – amerykańska kompozytorka.
Życiorys Podstawy edukacji muzycznej otrzymała w domu od babki i matki, następnie uczyła się prywatnie u Williama Sydlera (skrzypce), Marjorie Harrigan (akordeon) i J.M. Brandsettera (róg). W latach 1949–1952 studiowała u Paula Koepkego (kompozycja) i Willarda Palmera na University of Houston. Od 1954 do 1960 roku kształciła się prywatnie u Roberta Ericksona, w 1957 roku uzyskała też Bachelor’s degree z kompozycji na San Francisco State College. W 1966 roku ukończyła studia podyplomowe pod kierunkiem Hugh Le Caine’a na University of Toronto.
Od 1961 roku współpracowała z Mortonem Subotnickiem i Ramonem Senderem w ramach grupy muzyki improwizowanej Sonics. Współpracowała też z San Francisco Tape Music Center (1961–1965) i Mills College Tape Music Center (1966–1967). Od 1967 do 1981 roku prowadziła wykłady na Uniwersytecie Kalifornijskim w San Diego, gdzie w latach 1976–1979 była także dyrektorem Center for Music Experiment. W 1985 roku założyła Pauline Oliveros Foundation, Inc., której była prezesem i wicedyrektorem artystycznym. Występowała też jako akordeonistka, wykonując własne kompozycje.
Laureatka stypendium Fundacji Pamięci Johna Simona Guggenheima (1973). W 1986 roku otrzymała doktorat honoris causa University of Maryland. Otrzymała także nagrody Foundation for the Arts (1989) i Foundation for Contemporary Performance (1995).
Twórczość Była przedstawicielką awangardy muzycznej, w swojej twórczości eksperymentując z materiałem dźwiękowym, efektami brzmieniowymi i stosowanymi mediami. Tworzyła muzykę elektroakustyczną, wykorzystując takie efekty jak pętle taśmy oraz opóźnienia i sprzężenia zwrotne, uzyskując zwielokrotnienie efektu wyjściowego materiału. Stosowała statyczne brzmienia o prostych dźwiękach. Interesowała się szczególnie możliwościami brzmieniowymi akordeonu, stosując go w obsadzie samodzielnej lub w zestawieniach z innymi instrumentami, często z akustycznym przetwarzaniem dźwięku podczas wykonania. Zasłynęła jako twórczyni teatru instrumentalnego i muzyki multimedialnej, w których szeroko wykorzystywała muzykę improwizowaną, intuitywną i konceptualną oraz tzw. bio-music, np. dźwiękową projekcję bicia serc wykonawców. Stosowała niestandardowe obsady, łącząc dźwięki naturalne z syntetycznymi, z wykorzystaniem elementów wizualnych takich jak światła, przezrocza i filmy. Duży wpływ na jej muzykę wywarło zainteresowanie kulturą azjatycką, zwłaszcza buddyzmem tybetańskim i technikami medytacyjnymi.
Była autorką prac Pauline’s Proverbs (Nowy Jork 1976), Initiation Dream (Los Angeles 1982), Software for People (Baltimore 1984), The Roots of the Moment (Nowy Jork 1998).
Wybrane kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)
Przypisy
Kategoria:Amerykańscy kompozytorzy muzyki poważnej Kategoria:Ludzie urodzeni w Houston Kategoria:Amerykańscy akordeoniści Kategoria:Doktorzy honoris causa uczelni w Stanach Zjednoczonych Kategoria:Urodzeni w 1932 Kategoria:Zmarli w 2016