thumb|240px|Przed przebudową thumb|240px|Przed przebudową thumb|240px|Przed przebudową thumb|240px|Wyburzony (nieistniejący) budynek przy ul. Borowskiej 2 thumb|240px|Peron 6 przed przebudową thumb|240px|Wejście od ul. Suchej do tunelu centralnego Dworca Głównego przed budową pawilonu południowego Ulica Sucha – ulica położona we Wrocławiu na osiedlu Huby, w dawnej dzielnicy Krzyki. Ulica ma długości i biegnie od skrzyżowania ulic: Suchej, Borowskiej, Ślężnej i Swobodnej do skrzyżowania ulic: Suchej, Dyrekcyjnej, Hubskiej i gen. Kazimierza Pułaskiego. Historyczny układ urbanistyczny obszaru przez który przebiega ulica podlega ochronie i wpisany jest do gminnej ewidencji zabytków, podobnie jak położone przy ulicy oraz w bezpośrednim sąsiedztwie zachowane budynki i inne obiekty, w tym wpisane do rejestru zabytków: zespół budowlany stacji Dworca Górnośląskiego i siedziba Dyrekcji Kolei Królewskich, obecnie biurowiec PKP S.A. Znajduje się tu także pomnik przyrody – dąb „Przewodnik”. Jednym ze współczesnych obiektów położonych przy tej ulicy jest galeria Wroclavia z dworcem autobusowym. Ponadto po północnej stronie ulicy położona jest stacja kolejowa Wrocław Główny.
Historia W 1864 r. wytyczono ulicę obejmującą współczesną Suchą i Swobodną, zgodnie z opracowanym w 1856 r. pierwszym planem regulacyjnym przedmieść. Nowa droga powstała wzdłuż torów kolejowych i nowego Dworca Głównego z myślą zastąpienia zdegradowanej ulicy Nasypowej (współcześnie także ulica Wojciecha Bogusławskiego i Kolejowa), co miało związek z budową linii kolejowej i dworca. Ówcześnie łączyła ona ulicę Hubską z ulicą Wincentego Stysia.
Budynek dworcowy powstał w latach 1855–1857 wg projektu Wilhelma Grapowa. W latach 1899–1904 przebudowano i rozbudowano dworzec zgodnie z projektem Bernarda Klüschego, który uwzględniał przeprowadzone wyniesienia torów nad poziom ulic. Decyzja o takiej inwestycji wymuszona była koniecznością zapewnienia bezkolizyjnej komunikacji kolejowej i ulicznej wobec narastających problemów związanych z krzyżowaniem się torów kolejowych z ulicami i torami tramwajowymi. W jej ramach zbudowano także tunele łączące ulicę Suchą z halą dworcową i peronową oraz z placem Dworcowym (obecnie plac ten pozostaje bez nazwy).
Do XIX wieku w miejscu, na którym wzniesiono Galerię Wroclavia, znajdowały się stawy na tak zwanym Małpim Gaju (Pola Stawowe). Teren ten częściowo został zabudowany. W jego obszarze przy ulicy Borowskiej powstał między innymi kościół imienia Zbawiciela w latach 1871–1876, zaprojektowany przez Carla Johanna Christiana Zimmermanna. Zniszczony w wyniku działań wojennych prowadzonych podczas oblężenia Wrocławia w 1945 r., po zakończeniu II wojny światowej został rozebrany.
W 1925 r. z istniejącej ulicy wyodrębniono odcinek od ulicy Borowskiej do ulicy Hubskiej nadając mu nową, odrębną nazwę. Po południowej stronie powstał między innymi Dom Opieki Społecznej z łaźnią wybudowany zgodnie z projektem Karla Klimma z 1909 r. W 1913 r. zakończono budowę budynku Dyrekcji Kolei (lata 1911–1914), tj. dla Pruskiej Królewskiej Dyrekcji Kolei (KPEV). Obiekt został zaprojektowany przez H. Königa i uzyskał formę prestiżowego, neobarokowego pałacu wzniesionego na planie nieregularnego prostokąta.
W 1965 r. Stowarzyszenie Architektów Polskich ogłosiło konkurs, w wyniku którego wyłoniono koncepcję nowego dworca autobusowego, w miejscu skweru powstałego na wolnym od zabudowy terenie po zniszczonej podczas oblężenia Wrocławia zabudowie i parku (m.in. Kościół imienia Zbawiciela), po południowej stronie od ulicy Suchej. Budowa obiektu trwała ponad 20 lat, na co miały wpływ względy ekonomiczne. Zmieniano w tym czasie także zarówno zespół projektowy, jak i częściowo pierwotne założenia. W 1994 r. oddano do eksploatacji nowy dworzec autobusowy w kwartale ulic: Suchej, Borowskiej, Dyrekcyjnej i Joannitów.
Na rogu ulic Suchej i Borowskiej, po południowo-wschodniej stronie skrzyżowania, rośnie dąb szypułkowy – „Przewodnik”, który 12 czerwca 2003 r. uznany został za pomnik przyrody i wpisany do rejestru dolnośląskich pomników przyrody.
W latach 2010–2012 przeprowadzono rewitalizację Dworca Głównego. Koncepcję architektoniczno-urbanistyczną opracowała warszawska „Grupa5 – Architekci”. W jej ramach oprócz dostosowania obiektu do współczesnych potrzeb, z uwzględnieniem zachowana elementów historycznych, wybudowano między innymi tak zwany pawilon południowy przy ulicy Suchej, z wejściem do tunelu centralnego. W 2011 r. w ramach stacji Wrocław Główny został uruchomiony tymczasowy peron 6, położony od strony ulicy Suchej i z wejściami wyłącznie z tej ulicy. Był on eksploatowany podczas przebudowy peronów 1, 2 i 3, oraz podczas Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej Euro 2012 i okazjonalnie np. dla pociągów zabytkowych itp., a w latach 2019–2020 został przebudowany. Istotnym elementem tej inwestycji wartej około 7,4–8,4 mln zł, było przebicie przejścia do tunelu centralnego stacji.
W 2013 r. Rada Miejska Wrocławia uchwaliła dla obszaru objętego ulicami Suchą, Joannitów, Dyrekcyjną i Borowską miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Umożliwił on przygotowanie odpowiedniego projektu i po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na budowę rozpoczęcie w 2015 r. budowy galerii Wroclavia w miejscu dworca autobusowego po przeprowadzeniu jego rozbiórki. Inwestorem była firma Unibail-Rodamco Polska, koncepcję architektoniczną opracowała pracownia IMB Asymetria, wykonawcą był Warbud. Na czas budowy urządzono tymczasowy dworzec autobusowy na terenie położonym pomiędzy ulicą Suchą i Dyrekcyjną oraz budynkiem PKP i stacją benzynową. Przy samej ulicy utworzono ponadto przystanki dla wysiadających. Po jej zakończeniu dworzec autobusowy znajduje się w budynku galerii.
Kolejna inwestycja przy tej ulicy rozpoczęła się w czerwcu 2016 r. a zakończyła w kwietniu 2018 r. Objęła teren od ulicy Borowskiej do południowego wejścia Dworca Głównego, zakupiony od PKP w 2013 roku. Powstał tu biurowiec Sagittarius Business House. Inwestorem był deweloper działający pod firmą o nazwie Echo Investment, zaś generalnym wykonawcą była firma PORR. Konsekwencją tej inwestycji była rozbiórka schronu dowodzenia z lat 30. XX wieku oraz budynku przy ulicy Borowskiej 2 z 1867 r. wpisanego do gminnej ewidencji zabytków. Rozebrany schron był wpisany do ewidencji zabytków, lecz został z niej wykreślony mimo swojej wyjątkowości, polegającej na kompletnym zachowaniu obiektu, z wyposażeniem takim jak maszynownie wentylatorni, sanitariaty, umywalnie, kantyna, czy tabliczki informacyjne. Walka o zachowanie cennego obiektu, prowadzona między innymi przez Towarzystwo Upiększania Miasta Wrocławia, które w 2012 roku wnioskowało do wojewódzkiego konserwatora zabytków we Wrocławiu o wpisanie schronu do rejestru zabytków, zakończyła się fiaskiem i unikalny obiekt wyburzono.
Po wojnie, do lat 70. i 80. XX wieku, korytarz transportowy obejmujący ulice: Suchą oraz Swobodną i Owsianą traktowane były jako droga tranzytowa przez miasto. Ciąg wskazanych ulic łączy bowiem ulicę Zaporoską, która przez pewien czas stanowiła fragment drogi krajowej numer 5 i drogi międzynarodowej E83, z ulicą gen. Kazimierza Pułaskiego, którą przebiegała również przez pewien czas droga krajowa numer 8 i droga międzynarodowa E12. Jeszcze w latach 70. XX wieku te ostatnie wymienione drogi biegły od ulicy Powstańców Śląskich przez ulicą Swobodną i Suchą, dopiero później przez ulicę Ślężną i Dyrekcyjną. Wskazywania tej ulicy (jak i całego ciągu wyżej wymienionych trzech ulic) do tranzytu zaprzestano od początku lat 90. XX wieku. Po wybudowaniu obwodnicy śródmiejskiej i następnie autostradowej obwodnicy Wrocławia stopniowo pozbawiano znaczenia tranzytowego także powiązanych, wymienionych wyżej ulic. Przewidywano dla tej ulicy, na odcinku od ulicy Borowskiej do ulicy Joannitów, funkcję ulicy zbiorczej do obsługi dworców PKP i PKS o szerokości w liniach rozgraniczających rządu od 35 do 54 m. Planowano także modernizację ulicy z jednojezdniowej do dwujezdniowej o dwóch pasach na każdej jezdni. Ponadto przewidywano budowę terminalu dla autobusowej komunikacji miejskiej. Przy ulicy miały znajdować się obustronne ciągi piesze i kładka dla pieszych, stanowiąca także nadziemne przejście dla pieszych, jako połączenie funkcjonalne i przestrzenne ponad ulicą Suchą, dworca PKP z projektowanym budynkiem dworca MPK i PKS z zastosowaniem wind, schodów oraz schodów ruchomych. Jednakże w 2013 r. uchwalono nowy miejscowy plan zagospodarowania obejmujący między innymi opisany odcinek ulicy, w który zmieniono powyższe ustalenia. Na jego podstawie znaczącą transformację ulica Sucha przeszła w 2017 r. Przebudowano wówczas układ drogowy, w ramach III etapu inwestycji Zintegrowany System Transportu Szynowego w Aglomeracji i we Wrocławiu, szczególnie w początkowym, opisanym wyżej jej odcinku. W wyniku przeprowadzonych robót z ulicy o charakterze tranzytowym utworzono, na odcinku od ulicy Borowskiej do ulicy Joannitów dojazdową ulicę ślepą i dalej deptak z pasem dla autobusów i taksówek. Dla pozostałej części ulicy nie zmieniono jej charakteru. Inwestorem dla tej przebudowy była firma Unibail-Rodamco prowadząca budowę galerii. W ramach innego etapu inwestycji (etap III A) przebudowano także końcowy odcinek ulicy Suchej wraz z ulicami gen. Kazimierza Pułaskiego i Hubską na których wybudowano torowiska tramwajowe.
Nazwy W swojej historii ulica nosiła następujące nazwy: Sadowastrasse, do 1925 r. (jako całość z ulicą Swobodną) An der Teichäckern, od 1925 r. do 1945 r. Sucha, od 1945 r.
Pierwsza nazwa ulicy obejmująca zarówno współczesną ulicę Suchą, jak i Swobodną upamiętniała bitwę pod Sadową (nazywaną też bitwą pod Hradcem Králové), która miała miejsce 3 lipca 1866 r. i zdecydowała o zwycięstwie Królestwa Prus w wojnie prowadzonej z Cesarstwem Austrii. Nazwa ulicy An der Teichäckern pochodziła od znajdujących się do XIX wieku w miejscu dzisiejszej galerii Wroclavia stawów na tak zwanym Małpim Gaju (Pola Stawowe). Nazwę tę tłumaczy się z języka niemieckiego na język polski jako „Przy polach stawowych”. Współczesna nazwa ulicy została nadana przez Zarząd Wrocławia i ogłoszona w okólniku nr 97 z 31 grudnia 1945 r.
Układ drogowy Do ulicy Suchej przypisana jest droga gminna o długości (numer drogi 105794D, numer ewidencyjny drogi G1057940264011). Do ulicy przypisane są także dwie działki stanowiące rezerwę. Ulica biegnie, na zachodnim jej krańcu, od skrzyżowania ulic: Suchej, Borowskiej, Ślężnej i Swobodnej do położonego na wschodnim krańcu skrzyżowania ulic: Suchej, Dyrekcyjnej, Hubskiej i gen. Kazimierza Pułaskiego. Na odcinku od ulicy Joannitów do skrzyżowania na wschodnim krańcu ulicy, jest to ulica zbiorcza jednojezdniowa. Przy skrzyżowaniu z ulica Joannitów jest to ulica klasy dojazdowej.
Ulica łączy się z następującymi drogami: + Drogi powiązane Powiązanie kierunek Droga Fotografia Opis skrzyżowanie6px sygnalizacja świetlna ↑ kontynuacja ulica Swobodnaulica zbiorcza klasy technicznejulica o znaczeniu ogólnomiejskim 160px w lewo na zdjęciu, w prawo ulica Sucha ← ulica Ślężna po lewej w dole zdjęcia ← → ulica Borowska15px torowisko tramwajoweklasy zbiorczejulica śródmiejska po prawej w dole zdjęcia i w górę zdjęcia pod wiadukt do ulicy Stawowej przejście dla pieszych ← → Dworzec Główny PKP, pawilon południowy i tunel centralny, Dworzec Autobusowy skrzyżowanie ← ulica Joannitówklasy dojazdowej deptak6px sygnalizacja świetlna na przejściu dla pieszych → tunel tranzytowy Dworca Głównego 160px tunel do ulicy Józefa Piłsudskiego i Dworcowej skrzyżowanie ← ulica Gajowa 160px lewy dolny róg zdjęcia, ulica Sucha w lewo i prawo skrzyżowanie6px sygnalizacja świetlna ← ulica Dyrekcyjnado 31.12.2019 r.: ulica główna klasy technicznejulica o znaczeniu ogólnomiejskim 160px w prawo → ulica gen. Kazimierza Pułaskiego15px torowisko tramwajowedo 31.12.2019 r.: ulica główna klasy technicznejulica o znaczeniu ogólnomiejskim w lewo ↓ kontynuacja ulica Hubska15px torowisko tramwajowedo 1.10.2018 r.: 25px DW 395 na wprost