thumb|240px|Grób rodzinny Stanisława Ignacego Norblina na cmentarzu powązkowskim Stanisław Ignacy Norblin (ur. 26 lipca 1859 w Warszawie zm. 3 marca 1920 tamże) – przemysłowiec, bankowiec i działacz społeczny
Życiorys Ukończył Gimnazjum Realne w Warszawie (1878). Następnie pracował w fabryce platerów i wyrobów brązowniczych w Warszawie, założonej przez swego stryja Wincentego Norblina. Przeszedł w niej wszystkie stanowiska, od robotnika do naczelnego dyrektora. W latach 1893–1902 kierował przekształconą w tym czasie firmą pod nazwą «Towarzystwo Akcyjne Fabryk Metalowych „Norblin, Bracia Buch i T. Werner” w Warszawie». W tym czasie zreorganizował w oparciu o wzorce zachodnie to przedsiębiorstwo. Wydanie zwiększył mechanizację procesu produkcyjnego oraz całkowicie zmienił zbyt jej wyrobów, opierając go o nowoczesną reklamę i kredyt, oraz tworząc własną sieć aż 15 sklepów firmowych, zlokalizowanych głównie na terenie Rosji, m.in. w Petersburgu, Moskwie, Odessie, Charkowie, Kijowie, Rydze, Tyflisie, Saratowie, Jelizawetgradzie, Wilnie, MińskuZbigniew Pustuła: Początki kapitału monopolistycznego w przemyśle hutniczo-metalowym Królestwa Polskiego (1882–1900). Warszawa 1968, s. 247. Poszerzył też znacznie ofertę przedsiębiorstwa – oprócz tradycyjnych norblinowskich wyrobów stołowych, uruchomił od 1894, w oparciu o specjalnie wybudowaną walcownię metali kolorowych, produkcję blachy mosiężnej i srebrnej, rur miedzianych i mosiężnych ciągnionych bez szwu i drutu mosiężnego, miedzianego i srebrnego. Dzięki temu, zatrudniając ponad 600 robotników i mając kapitał zakładowy w wysokości 1,5 miliona rubli, zajął ważną pozycję na rynku ogólnorosyjskim.
Zrezygnował w 1902 z kierowania zakładami, gdy ich rada nadzorczą nie zgodziła się na dalsze inwestycje. Następnie pracował w Petersburgu a potem w Warszawie w dużym banku «H. Wawelberg» (w 1913 przekształconym w «Bank Zachodni SA»), zajmując w nim kierownicze stanowiska. Czynny w działalności społecznej; w latach 1882–1883 prowadził zajęcia na Uniwersytecie Latającym w WarszawieJózef Miąso, Tajne nauczanie w Królestwie Polskim w świetle dokumentów władz rosyjskich, „Rozprawy z dziejów oświaty” t. 33, 1990, s. 61, wersja elektroniczna.
W niepodległej Polsce był w latach 1919–1920 ekspertem ekonomicznym przy Prezydium Rady Ministrów. Pochowany został na Starych Powązkach.
Rodzina Urodził się w znanej warszawskiej rodzinie: był prawnukiem znanego malarza Jana Piotra Norblina (1745–1830), synem ziemianina Adama (1814–1873) i Marii z Babskich (1817–1870). Od 1890 był mężem Bronisławy z Piaseckich, mieli troje dzieci: Zofię (1891–1956) żonę Leona Chrzanowskiego (1888–1954), Stefana (1892–1952) i Marię (1893–1973), żonę ziemianina Stefana Frankowskiego (1895–1942)Zbigniew Pustuła, Norblin Stanisław Ignacy (1859-1920), Polski Słownik Biograficzny, t. 23, s. 183M.J. Minakowska, Genealogia potomków Sejmu Wielkiego - Stanisław Ignacy Norblin de La GourdaineStanisław Werner, Korzenie. Rody Wernerów, Norblinów, Schuchów, Malczów, Fukierów, Meisnerów …, Warszawa 2002.
Przypisy
Literatura Zbigniew Pustuła, Norblin Stanisław Ignacy (1859–1920), Polski Słownik Biograficzny, t. 23, s. 183
Kategoria:Absolwenci Gimnazjum Realnego w Warszawie Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Polscy działacze społeczni Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Latającego (1882–1905) Kategoria:Polscy przemysłowcy Kategoria:Urodzeni w 1859 Kategoria:Zmarli w 1920