Bernard Rogers (ur. 4 lutego 1893 w Nowym Jorku, zm. 24 maja 1968 w Rochester) – amerykański kompozytor.
Życiorys W wieku 12 lat rozpoczął naukę gry na fortepianie. Mając 15 lat przerwał edukację i podjął pracę w budownictwie, studiował też architekturę na Columbia University. Jednocześnie pobierał lekcje teorii muzyki u Hansa van der Berga, kompozycji u Arthura Farwella oraz harmonii i kontrapunktu u Ernesta Blocha. Później podjął studia u Percy’ego Goetschiusa w Intitute of Musical Art w Nowym Jorku. Jako laureat stypendium Fundacji Pamięci Johna Simona Guggenheima przebywał w latach 1927–1929 w Europie, odbywając studia u Nadii Boulanger w Paryżu i Franka Bridge’a w Londynie. Był wykładowcą Cleveland Institute of Music (1922–1923), Hartt School of Music (1926–1927) i Eastman School of Music (1929–1967), gdzie od 1938 roku kierował wydziałem kompozycji. W 1947 roku został członkiem National Institute of Arts and Letters.
Był autorem podręcznika The Art of Orchestration (Nowy Jork 1951). Jego uczniami byli William Bergsma, David Leo Diamond, Gail Kubik, Peter Mennin, Burrill Phillips i Gardner Read.
Wybrane kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)
Przypisy
Kategoria:Amerykańscy kompozytorzy muzyki poważnej Kategoria:Ludzie urodzeni w Nowym Jorku Kategoria:Urodzeni w 1893 Kategoria:Zmarli w 1968