Śmierć Wergilego () – modernistyczna powieść historyczna Hermanna Brocha, opublikowana w 1945 roku. Książka określana bywa jako epos prozą z elementami eseju filozoficznego.
Treść Powieść opisuje z perspektywy samego Wergiliusza jego ostatnie godziny przed śmiercią w Brundyzjum, krótko po powrocie z Aten w Grecji do Italii. Główny wątek powieści stanowią rozmyślania Wergiliusza nad spaleniem niedokończonej „Eneidy”, od czego próbują go odwieść przyjaciele: Lucjusz Warius Rufus, oraz cesarz Oktawian August. Znaczna część powieści napisana została w technice strumienia świadomości, prowadzonego z perspektywy umierającego, majaczącego poety. Jego chory umysł produkuje obrazy jego dzieciństwa w Andes, przywołuje z przeszłości matkę, niewolników, byłe kochanki (w tym Plocję Hierię) i kochanków, kreuje fantastyczne wizje.
Nałożenie się na siebie warstw materialnej rzeczywistości i majaków umierającego poety oddaje fragment:
Powieść podzielona została na cztery części: Woda — Przybycie () Ogień — Zstąpienie () Ziemia — Oczekiwania () Eter — Powrót ()
Główni bohaterowie Publiusz Wergiliusz Maro chłopiec Lizaniasz, który prowadził poetę przez Brundyzjum cesarz Oktawian August Lucjusz Warius Rufus Plocjusz Tukka Charondas z Kos, lekarz Augusta
Recepcja Hannah Arendt określiła powieść jako „jedno z prawdziwie wielkich dzieł literatury germańskiej”. Zdaniem filologów klasycznych Mary Beard i Śmierć Wergilego jest „powieścią antynazistowską”. Ich zdaniem główny bohater książki odczuwa „wyrzuty sumienia, że jego dzieło służy jedynie autorytarnym represjom” poprzez to, że sankcjonuje rządy cesarza.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Austriackie powieści historyczne Kategoria:Powieści Hermanna Brocha Kategoria:Powieści z 1945