thumb|240px|Thomas Linacre, Lynaker (ok. 1460–1524) Linacre Professor of Zoology – stanowisko profesorskie na Uniwersytecie Oksfordzkim (współcześnie na Wydziale Zoologii), utworzone w 1857 roku dla upamiętnienia Thomasa Linacre (ok. 1460–1524), przedstawiciela humanizmu renesansowego, lekarza Henryka VIII, założyciela i wykładowcy medycyny greckiej w Oksfordzie i w Cambridge. Od czasu utworzenia stanowiska jest ono powierzane zasłużonym przyrodnikom i lekarzom mającym cechy „ludzi renesansu”, wykładowcom nie tylko tradycyjnej zoologii a również np. fizjologii, anatomii lub anatomii porównawczej, mikrobiologii, epidemiologii, ekologii i in.
Thomas Linacre i historia Royal College of Physicians Thomas Linacre Thomas Linacre (Lynaker) urodził się ok. 1460 roku w Canterbury. Tamże uzyskał podstawowe wykształcenie w klasztornej szkole, kierowanej przez Williama Sellinga (Cellinga), pierwszego w Anglii przedstawiciela „Nowej Nauki” (ang. New Learning, nurt humanizmu renesansowego). Studiował na Uniwersytecie Oksfordzkim (1480–1484). Opanował język grecki pod okiem Cornelia Vitellego. W 1484 roku został członkiem All Souls College. thumb|150px|Galen, Methodus medendi, interpretacja angielskojęzyczna, Thomas Linacre (1530) Towarzyszył Sellingowi w czasie jego podróży do Rzymu w charakterze ambasadora Henryka VII. Przebywał m.in. w domu Wawrzyńca Wspaniałego, jednego z najważniejszych polityków doby renesansu (jako kolega jego synów, z których jeden został później papieżem Leonem X). Studiował medycynę w Vicenzy i otrzymał tytuł doktora medycyny w Uniwersytecie Padewskim. Przebywając we Włoszech przez ponad 10 lat (1485–1497) osiągnął bardzo dobrą znajomość łaciny i greki (podziwianą przez Erasmusa). Zdobył też doświadczenie lekarza-praktyka.
Po powrocie do Anglii został lekarzem Henryka VIII, korepetytorem księcia Arthura (syna Henryka VII) oraz doradcą medycznym wielu przedstawicieli najwyższej szlachty i duchowieństwa w kraju (m.in. kardynał Thomas Wolsey, arcybiskup William Warham). Do grona przyjaciół należeli: Tomasz More, Erazm z Rotterdamu, John Colet, William Grocyn i in. W 1520 roku zrezygnował ze stanowiska królewskiego lekarza, gdy został wyświęcony na księdza rzymskokatolickiego. Zaangażował się w tworzenie Royal College of Physicians oraz katedr medycyny greckiej w Oksfordzie i w Cambridge.
Opracował liczne tłumaczenia z greki na łacinę z angielskojęzycznymi objaśnieniami (Thoma Linacro Interprete), m.in. Methodus medendi Claudiusa Galenusa (Paryż, 1519). Został zapamiętany jako wybitny przedstawiciel rozwijającego się humanizmu renesansowego. O trwałości tej pamięci świadczy utworzenie, po 300 latach od śmierci Thomasa Linacre’a, stanowiska Linacre Proffesor. Wolę jej dalszego zachowania wyraża m.in. nadanie nazwy Linacre College szkole istniejącej w Uniwersytecie Oksfordzkim od 1962 roku lub utworzenie w 2002 roku Thomas Linacre Outpatient Centre w Wrightington Hospital.
Royal College of Physicians (RCP) thumb|150px|Thomas Linacre's house (zob. Old and new London: a narrative of its history, its people and its places, W. Thornbury) Grupa przyjaciół – miłośników włoskiego renesansu – spotykała się w domu Linacre’a przy Knightrider Street w Londynie, nazywanym „Stone House”. Jednym z tematów dyskusji była jakość pomocy medycznej w Londynie. Nie spełniała ona wówczas standardów obowiązujących np. we Włoszech. Leczeniem zajmowały się osoby nieposiadające niezbędnej wiedzy i praktyki. Dyskutowano o konieczności określenia zasad upowszechniania wiedzy i udzielania licencji na prowadzenie praktyki lekarskiej. Wkrótce Thomas Linacre przekonał króla Henryka VIII do oficjalnego upoważnienia kolegium lekarskiego do udzielania takich licencji oraz do karania osób praktykujących bez kwalifikacji i dopuszczających się nadużyć w Londynie i bliskich okolicach miasta. thumb|left|300px|Posiedzenie Kolegium Lekarzy w Oksfordzie(ilustracja z Microcosm of London, 1808)
W 1518 roku Kolegium Lekarskie (College of Physicians) otrzymało Kartę Królewską (ang. Royal charter), a w 1523 roku angielski parlament uchwalił odpowiednią ustawę dotyczącą całego kraju (zob. ustrój polityczny za panowania Henryka III).
Początkowo College of Physicians (później Royal College of Physicians, RCP) działało w dwóch frontowych pomieszczeniach na parterze „Stone House” (sala konferencyjna i biblioteka). Po śmierci Linacre’a (1524) otrzymało do dyspozycji cały budynek. W miarę rozwoju instytucji stały się konieczne poszukiwania innych lokalizacji, umożliwiających rozszerzenie działalności edukacyjnej (np. wykłady).
500-letnią historię RCP dokumentują bogate zbiory muzealne oraz teksty, np. William Munk, The Roll of the Royal College of Physicians of London: wyd. 1861 – dwa tomy, okres od utworzenia RCP w 1518 roku do końca XVIII wieku; wyd. 1878 – trzy tomy, okres do 1825 roku George Norman Clark, History of the Royal College of Physicians (1964)
Linacre Professors of Zoology Stanowisko Linacre Professor utworzono w Uniwersytecie Oksfordzkim w 1857 roku. Było powierzane zasłużonym przyrodnikom i lekarzom, wykładowcom np. fizjologii, anatomii lub anatomii porównawczej. W kolejnych latach określano je poprzez wskazanie całego zakresu nauki o zwierzętach (zoologii) – Linacre Professor of Zoology. Linacre Professors prowadzili badania w różnych dziedzinach tej nauki. Przegląd ich dokonań ilustruje postęp nauk przyrodniczych od okresu powstawania teorii ewolucji do współczesności.
XIX wiek George Rolleston, okres 1859–1881 thumb|150px|left|Popiersie George’a Rollestonaw Oxford University Museum of Natural History Stanowisko Linacre Professor zajął jako pierwszy George Rolleston (1829–1881), Linacre Professor of Physiology – lekarz (chirurgia, anatomia, fizjologia) i biolog zainteresowany różnorodnością i zmiennością form życia. W oksfordzkiej debacie nt. teorii ewolucji, która odbyła się w 1860 roku, stawał po stronie Thomasa Huxleya (zob. wczesny darwinizm), z którym był zaprzyjaźniony. Udział w tej i innych ówczesnych debatach skłonił go do własnych porównań czaszek małp i człowieka, zgromadzonych w Uniwersyteckim Muzeum Historii naturalnej (zob. ewolucja mózgu ludzkiego).
George Rolleston jest autorem książki Forms of animal life: a manual of comparative anatomy, wydanej w Oksfordzie w 1870 roku (wznowionej w 1887) i wielu innych tekstów, których zbiór został opublikowany pośmiertnie w 1884 roku (red. William Turner) jako Scientific Papers and Addresses (vol. I i II).
Henry Nottidge Moseley, okres 1881–1891
Profesora George Rollestona zastąpił Henry Nottidge Moseley (1844–1891), Professor of Human and Comparative Anatomy – przyrodnik uczestniczący m.in. w Government Eclipse Expedition to Ceylon (obserwacje zaćmienia Słońca w grudniu 1871 roku) i Challenger Expedition (1872–1876). Był wytrwałym poszukiwaczem nieznanych gatunków morskich bezkręgowców (np. Helioporidae Moseley, 1876), jednak jest wymieniany również w International Plant Names Index. thumb|150px| Strona Quarterly journal of microscopical science (red. H.Moseley i R.Lankester) Henry Nottidge Moseley był rekomendowany do Royal Society w 1877 roku przez Karola Darwina, George’a Rollestona, E. Raya Lankestera i in.. Upamiętnił się jako współtwórca Plymouth Laboratory of the Marine Biological Association i Quarterly Journal of Microscopical Science.
Edwin Ray Lankester, okres 1891–1898 Kolejnym biologiem na stanowisku Linacre Professor (Professor of Human and Comparative Anatomy) był od 1891 roku Sir Edwin Ray Lankester (1847–1929), zoolog, badacz ewolucyjnego rozwoju pierwotniaków i bezkręgowców, zajmujący wcześniej (1874–1991) stanowisko Jodrell chair of zoology w UCL. thumb|150px|left|Ray Lankester Był dyrektorem Muzeum Historii Naturalnej w Londynie, popularyzatorem nauki, autorem licznych publikacji, wydawcą-założycielem czasopisma Quarterly Journal of Microscopical Science, (współcześnie Journal of Cell Science, J. Cell Sci.) oraz wydawcą wielotomowego zbioru pt. A treatise on zoology. W wersji zdigitalizowanej są dostępne: Part 1. Introduction and Protozoa, zeszyt 1 i zeszyt 2 Part 2. The Porifera and Coelentera Part 3. The Echinoderma Part 4. The Platyhelmia, Mesozoa, and Nemertini Part 5. Mollusca Part 7. Appendiculata Part 9. Vertebrata Craniata thumb|150px|Pierwszy mikroskop achromatyczny, wykonany dla J. Listera (1827–1912) Wśród autorów tekstów zamieszczonych w zbiorze znajdują się uczniowie i przyszli następcy Lankestera na stanowisku Linacre Professor (Walter Frank Raphael Weldon, Gilbert Charles Bourne, Edwin Stephen Goodrich) oraz Joseph Lister, Arthur Willey i in.
Walter F.R. Weldon, okres 1899–1906 W ostatnim roku XIX wieku stanowisko Linacre Proffesor zajął Walter F.R. Weldon (1860–1906). W czasie studiów jego profesorami byli m.in. E.R. Lankester (zoolog) i (matematyk i mechanik zainteresowany maszynami obliczeniowymi, planimetrami i in. urządzeniami technicznymi) i (morfolog). Pod ich wpływem porzucił pierwotny zamiar poświęcenia się medycynie. Został specjalistą w dziedzinie nauki o zmienności populacji organizmów (biologia ewolucyjna, w tym antropologia), twórcą biometrii, nazywanej również biostatystyką – nauki o możliwościach wykorzystywania wyników różnorodnych pomiarów – licznych zbiorów danych gromadzonych w fizjologii, genetyce, medycynie, ekologii, naukach rolniczych, hodowli i in. – z użyciem metod statystyki matematycznej. thumb|150px|left|Walter Weldon (Biometrika, październik 1906, s.1) W celu popularyzacji metod biometrycznych utworzył – z Francisem Galtonem (zob. Nature versus nurture) i Karlem Pearsonem (zob. współczynnik korelacji Pearsona) – czasopismo Biometrika. Galton, Pearson i Weldon należeli też do Royal Society Committee – komisji utworzonej w celu statystycznych badań zmienności organizmów (For the Purpose of conducting Statistical Enquiry into the Variability of Organisms). Welton był przekonany, że jedynym narzędziem umożliwiającym eksperymentalne potwierdzenie hipotezy Darwina jest statystyka. W jednym z raportów zawarł często cytowane zdanie:
W serii artykułów wydanych pt. Contributions to the mathematical theory of evolution Karl Pearson analizował zbiory danych, zgromadzonych przez Weldona, np. rezultatów rzutów kostką do gry (kości Weldona) lub wyników pomiarów okazów zebranych w środowisku naturalnym (np. długość kolców larw skorupiaków).
XX wiek Gilbert Charles Bourne, okres 1906–1921 thumb|150px|Atol Diego Garcia Gilbert Charles Bourne (Professor of Comparative Anatomy) należał do grupy studentów biologii, którzy w Muzeum Historii Naturalnej Uniwersytetu Oksfordzkiego słuchali wykładów zoologii i anatomii porównawczej prowadzonych przez H.N. Moseleya, dzielącego się ze słuchaczami świeżymi wrażeniami z Challenger Expedition. Zakres zainteresowań rozszerzył się w czasie krótkiego pobytu w laboratorium Augusta Weismanna, twórcy teorii teorii plazmy zarodkowej (pobyt we Fryburgu Bryzgowijskim w czasie letnich studenckich wakacji miał na celu poznanie nowych technik badawczych i udoskonalenie znajomości języka niemieckiego). Wkrótce po studiach prowadził badania naukowe na atolu koralowym Diego Garcia, weryfikując wcześniejsze teorie dot. mechanizmu jego powstawania. Wzbogacił muzeum w Oksfordzie kolekcją koralowców, które opisał w cenionych artykułach naukowych, np. na temat podgromady Octocorallia. Publikowane teksty nie ograniczały się do zagadnień z wąskiej specjalności (np. A Textbook of Oarsmanship: A Classic of Rowing Technical Literature)
Edwin Stephen Goodrich, okres 1921–1946 thumb|150px|Porównanie segmentacji ciała płaza Amphibian (A) i ssaka Amniote (B); Goodrich 1913