K-8 – polski okręt pomocniczy – poławiacz torped typu Kormoran, w służbie od roku 1971. Nieoficjalnie nazywany „Kormoran I”. Jego bliźniaczą jednostką był K-11. Jednostka ta służy do odnajdywania, poławiania i transportu torped, w które może zaopatrywać inne okręty w porcie i na morzu.

Geneza i budowa W drugiej połowie lat 60 XX wieku Biuro Konstrukcyjne Taboru Morskiego w Gdańsku opracowało projekt nowoczesnego poławiacza torped dla Marynarki Wojennej. Było to podyktowane dużą ilością okrętów uzbrojonych w torpedy. Projekt otrzymał kryptonim Kormoran, a w kodzie NATO został oznaczony jako Pajak. Budowę dwóch poławiaczy – K-8 i K-11 zrealizowała Stocznia Marynarki Wojennej im. Dąbrowszczaków w Gdyni.

Stępkę pod K-8 położono 30 stycznia 1970 roku. Po ponad pół roku roku budowy, kadłub wodowano 26 sierpnia 1970 roku. Banderę pomocniczych jednostek pływających podniesiono na nim 3 lipca 1971 roku. Dane taktyczno-techniczne Kadłub i nadbudówki Kadłub K-8 jest stalowy, całkowicie spawany. Ma lekki wznios na dziób i małe nadburcie oraz posiada pawężowatą rufę. Jednostka ma dobre właściwości morskie i może wykonywać zadania do stanu morza 6 oraz poławiać torpedy do stanu morza 3. W kadłubie mieszczą się pomieszczenia mieszkalne oraz siłownia. W przedniej części pokładu głównego jest umiejscowiona pokładówka z hydronalium. W pierwszej kondygnacji znajdują się pomieszczenia załogi oraz ogólnookrętowe. W drugim poziomie nadbudówki znalazła się sterówka i główne stanowisko dowodzenia, a nad nimi pokład obserwacyjny (nadmiarowy) i zapasowe stanowisko dowodzenia.

Wyporność normalna K-8 wynosi 102 to, standardowa 110 to, a maksymalna – 133 t. Całkowita długość kadłuba to 34,9, a między pionami wartość ta wynosi 33,7 m. Szerokość konstrukcyjna jednostki to 6,6 m, a szerokość na wysokości pokładu wynosi 6 m. Wysokość boczna K-8 wynosi 2,95 m, a zanurzenie 1,6 m. Uzbrojenie i wyposażenie Po wejściu do służby okręt był uzbrojony w jedną podwójną radziecką armatkę 2M-3M kal. 25 mm. Została ona zastąpiona w drugiej połowie lat 90 XX wieku, przez armatkę ZU-23-2M Wróbel kal. 23 mm, umiejscowioną na dziobie.

Do poławiania torped służy dźwig o nośności do 3 t oraz kabestan o uciągu 400 kg. Transportuje się je za pomocą rufowej pochylni z systemem rolek i zestawu uchwytów że stelażem. Jednostka może przetransportować do 8 torped lub inne ładunki. Wszystkie te urządzenia są umiejscowione na rufie. Napęd i osiągi Okręt jest napędzany przez dwa radzieckie silniki diesla M50F5 o mocy maksymalnej 1200 KM (883 kW) przy 1850 obr/min. każdy. Napędzają one poprzez przekładnie redukcyjno-nawrotne i linie wałów dwie stałe śruby napędowe. Pozwala to na osiągnięcie 21 węzłów prędkości. Zasięg K-8 wynosi 660 Mm przy prędkości 9 węzłów lub 300 Mm przy 13,3 węzła,.

Służba Banderę na K-8 podniesiono 3 lipca 1971 roku. Okręt wszedł w skład 45 Dywizjonu Pomocniczych Jednostek Pływających w Gdyni. W czerwcu 1975 roku okręt uczestniczył w ćwiczeniach o kryptonimie Posejdon-75. W dniach 4–26 maja 1983 roku K-8 wziął udział w wielkich ćwiczeniach sił Marynarki Wojennej o kryptonimie Reda-83. W lutym 1999 roku poławiacz uczestniczył w akcji podjęcia i neutralizacji pływającej torpedy w rejonie platformy wiertniczej BETA WEST. thumb|Rufa poławiacza torped K-8 w 2017 roku thumb|Emblemat K-8 W 2012 w związku z likwidacją Dywizjonu PJP (była to kontynuacja 45 dPJP) K-8 został włączony w skład Dywizjonu Okrętów Wsparcia. W grudniu 2014 roku K-8 razem z okrętem podwodnym ORP „Kondor”, okrętem ratowniczym ORP „Lech” i holownikiem H-8 brał udział w ćwiczeniach torpedowych na Bałtyku. Okręt podjął na pokład torpedę wystrzeloną przez okręt podwodny. W roku 2015 jednostka zabezpieczała ćwiczenia ze zwalczania okrętów podwodnych realizowane przez śmigłowce Kaman SH-2G. W 2017 roku podpisano umowę na remont okrętu, który trwał do 2020 roku.

Lista dowódców (1971-1999)Imię i nazwiskooddouwagi, źródła st. bsm. Zygmunt Osiadacz 15.05.1971 5.01.1974 bsm. sztb. Leszek Nowicki 5.01.1974 15.06.1978 bsm. Leszek Marczewski 15.06.1978 1.04.1982 st. bsm. Mieczysław Lisowski 1.04.1982 30.09.1989 st. bsm. Dariusz Nowak 30.09.1982 10.12.1991 st. chor. mar. Leszek Matyjasek 10.12.1991 19.12.1994 st. chor. mar. Lucjan Skuza 19.12.1994 30.04.1997 chor. mar. Piotr Bac 30.04.1997 27.10.1999 st. chor. mar. Ireneusz Wrona 23.10.1999 bd.bd.

Przypisy

Bibliografia Jarosław Ciślak. Polska Marynarka Wojenna 1995. Warszawa: Lampart i Bellona, 1995, , s. 168.

Witold Koszela. Biało-Czerwona Flota, Współczesne Okręty Polskiej Marynarki Wojennej Tom II. Oświęcim: Napoleon V, 2019, ISBN 978-83-8178-020-9, s. 160.

Kategoria:Polskie okręty pomocnicze z okresu po 1945 Kategoria:Aktywne okręty pomocnicze polskiej Marynarki Wojennej