Wilhelm (Guillermo) Gustav Franz Herter (ur. 10 stycznia 1884 w Berlinie, zm. 17 kwietnia 1958 w Hamburgu) – niemiecki botanik i mykolog.
Życiorys Studiował medycynę we Fryburgu-en-Brisgau, Berlinie, Paryżu i Montpellier. W 1908 r. obronił doktorat w Berlinie na podstawie rozprawy o rodzaju widłak (Lycopodium). Najpierw pracował w Instytucie Cesarza Wilhelma w Brombergu, następnie został asystentem w Muzeum Botanicznym w Dahlem (1908-1908). Potem rozpoczął serię przelotów tam i z powrotem przez Atlantyk do Urugwaju, obejmując różne stanowiska. W ten sposób pracował w Ministerstwie Rolnictwa w Montevideo (1909-1910), na Uniwersytecie Agronomicznym w Berlinie (1911-1912) i na Uniwersytecie Agronomicznym w Porto Alegre jako profesor (1912-1913). Potem został mianowany kierownikiem laboratorium przetwórstwa zbóż w Berlińskiej Wyższej Szkole Rolniczej, w której przebywał do czasu I wojny światowej. W 1925 r. uzyskał obywatelstwo Urugwaju. Pełnił różne funkcje u niektórych swoich byłych pracodawców w Montevideo, takich jak uniwersytet oraz w ministerstwach edukacji i zdrowia publicznego, a także zajmował się pracą w ogrodach botanicznych i muzeum w Montevideo. Oprócz nauczania botaniki wykładał studentom starożytność grecką i propagował naukę mykologii. W 1939 r. powrócił do Niemiec. Podczas drugiej wojny światowej Herter był dyrektorem nazistowsko-niemieckiej serii wydawniczej „Veröffentlichungen der Staatlichen Botanischen Anstalten des Generalgouvernements”. Jego reputację zepsuł trzyletni okres spędzony w okupowanej Polsce. W 1940 r. został dyrektorem Instytutu Botaniki Uniwersytetu Jagiellońskiego. Miał naiwną nadzieję, że Polacy zaakceptują go jako jednego ze swoich, gdyż jednym z jego przodków był znany polski malarz Daniel Chodowiecki. Tak się nie stało i był postrzegany jako emisariusz faszystowskich okupantów.
W 1944 roku, gdy Niemcy zostali z Polski wypędzeni, Herter uciekł z Krakowa i zamieszkał w Greifswaldzie, potem przeniósł się do miejscowości Stara Boleslav koło Pragi, gdzie został mianowany szefem Instytutu Hodowli Rzeszy i profesorem na wydziale nauk przyrodniczych Niemieckiego Uniwersytetu w Pradze. W 1946 r. udało mu się przedostać do Urugwaju. Sytuacja polityczna jednak zmieniła się i został tu powitany niechętnie. Aby się utrzymać musiał sprzedawać swoje kolekcje biologiczne. W wieku 65 lat rząd Urugwaju przyznał mu jednak emeryturę i mianował go konsulem honorowym w Bernie w Szwajcarii. Od 1951 do 1954 r. mieszkał w Bazylei kontynuując pisanie artykułów o grzybach Urugwaju. W 1954 r. przeniósł się do Hamburga.
Praca naukowa Znany jest ze swojej pracy w dziedzinie systematyki i taksonomii, przypisuje się mu identyfikację ponad 200 nowych gatunków roślin i grzybów. Był czołowym ekspertem w zakresie rzędu widłakowców (Lycopodiales). Zebrał pokaźną kolekcję okazów biologicznych i wraz z Corneliusem Ostenem jest autorem dzieła Flora Urugwaju. Opublikował 380 prac o różnorodnej tematyce i opisał około 1449 taksonów. Zdeponował i sprzedał muzeom około 100 000 roślin z Ameryki Południowej i Europy. Zurych posiada zbiór 2800 numerów zebranych przez Hertera w Urugwaju, w Genewie jest ich około 2500. Jego osobisty zielnik liczący około 30 000 arkuszy został zniszczony w 1943 r., kiedy zbombardowano berlińskie ogrody botaniczne i muzeum. Kolejne 50 000 kolekcji zostało przeniesionych z Montevideo do Bazylei.
W naukowych nazwach opisanych przez niego taksonów dodawane jest jego nazwisko Herter. Na jego cześć nazwano około 30 gatunków roślin i grzybów.
Wybrane publikacje Beiträge zur Kenntnis der Gattung Lycopodium, 1908 Plantae Uruguayenses, (with Cornelius Osten), 1925 Estudios botanicos en la region Uruguaya, 1927. Flora ilustrada del Uruguay, 1939 Systema Lycopodiorum, 1950.
Zobacz też
Przypisy
Kategoria:Niemieccy botanicy Kategoria:Niemieccy mykolodzy Kategoria:Urugwajscy biolodzy Kategoria:Ludzie urodzeni w Berlinie Kategoria:Urodzeni w 1884 Kategoria:Zmarli w 1958