, Akita no Seibo Maria lub Matka Boża Japońska) – katolicki tytuł Maryi, Matki Jezusa, związany z objawieniami maryjnymi oraz towarzyszącymi im zjawiskami uznawanymi za nadprzyrodzone. Wydarzenia te miały miejsce w latach 1973–1981 w klasztorze żeńskiego zakonu Służebnic Eucharystii (jap. Seitai Hoshikai) w Yuzawadai, na obrzeżach Akity w Japonii. Główną doświadczającą objawień była wówczas 42-letnia nowicjuszka, siostra Agnieszka Katsuko Sasagawa.

Wydarzenia w Akicie obejmowały otrzymanie przez siostrę Sasagawę trzech orędzi wzywających do modlitwy (zwłaszcza różańcowej) i pokuty, pojawienie się krwawiących stygmatów na jej dłoni oraz na dłoni drewnianej figury, cudowne uzdrowienia, a także 101 przypadków płaczu figury, z których jeden został zarejestrowany przez japońską stację telewizyjną. Objawienia te zostały w 1984 roku uznane przez miejscowego ordynariusza, biskupa Johna Shojiro Ito, za mające charakter nadprzyrodzony. Watykańska Kongregacja Nauki Wiary nie wydała ostatecznego dekretu w tej sprawie, jednak w 1988 roku kardynał Joseph Ratzinger udzielił ustnej aprobaty decyzji biskupa Ito.

Tło wydarzeń Siostra Agnieszka Katsuko Sasagawa urodziła się w rodzinie buddyjskiej jako wcześniak. Przez większość życia zmagała się z poważnymi problemami zdrowotnymi – po nieudanej operacji wyrostka robaczkowego była sparaliżowana i unieruchomiona przez ponad dekadę. Jej stan zdrowia poprawił się po napiciu się wody z Lourdes, którą podała jej katolicka zakonnica. Po całkowitej utracie słuchu Sasagawa zamieszkała w klasztorze Służebnic Eucharystii w Akicie w maju 1973 roku. Zmarła 15 sierpnia 2024 roku w wieku 93 lat w klasztorze w Akicie, w uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny.

Objawienia i orędzia W 1973 roku siostra Sasagawa zgłosiła, że doświadczyła wizji aniołów oraz Maryi. Przekazała, że otrzymała od Matki Bożej trzy orędzia za pośrednictwem drewnianej figury znajdującej się w kaplicy klasztornej.

Pierwsze orędzie (6 lipca 1973) Podczas pierwszego objawienia figura Maryi miała rozbłysnąć jasnym światłem. Siostra Sasagawa usłyszała głos pocieszający ją w chorobie i obiecujący uzdrowienie słuchu, a także wzywający do modlitwy za papieża, biskupów i kapłanów.

Drugie orędzie (3 sierpnia 1973) Drugie orędzie podkreślało potrzebę zadośćuczynienia za grzechy ludzkości, aby powstrzymać gniew Boga Ojca, a także wzywało zakonnice do wierności ślubom zakonnym i posłuszeństwa przełożonym.

Trzecie orędzie (13 października 1973) Trzecie i ostatnie orędzie zawierało najpoważniejsze ostrzeżenia. Maryja zapowiedziała w nim nadejście karty dla ludzkości gorszej niż potop (w tym opadnięcie ognia z nieba), a także zapowiedziała głęboki kryzys wewnątrz Kościoła, w którym kardynałowie wystąpią przeciwko kardynałom, a biskupi przeciwko biskupom.

Stygmaty W czerwcu 1973 roku na lewej dłoni siostry Sasagawy pojawiły się dwie czerwone rysy w kształcie krzyża, które zaczęły krwawić i sprawiały jej dotkliwy ból. Zjawisko to zostało zinterpretowane jako stygmatyYasuda, Teiji, Akita: The tears and message of Mary, Asbury 1994, s. 25–27, 31..

Równolegle zakonnice zauważyły krwawienie z prawej dłoni drewnianej figury Maryi stojącej w kaplicy. Jedna z zakonnic opisała ranę jako „czarniawy ślad na przecięciu dwóch linii, przypominający zadrapanie końcówką ołówka”. Inna siostra, pełniąca funkcję zakrystianki, zeznała, że w środku dłoni figury znajdowało się rozcięcie w kształcie krzyża, z którego sączyła się krew. Krew z dłoni figury zniknęła pod koniec września 1973 roku, ustępując miejsca wydzielaniu się tłustej substancji o silnej woni kwiatów (róż, lilii i fiołków).

Płacząca figura i cud łez Wydarzenia związane z płaczem figury miały miejsce w latach 1975–1981. Drewniana rzeźba Matki Bożej została wykonana w 1963 roku przez Saburō Wakasę, lokalnego rzeźbiarza z Akity, który wyrzeźbił ją z jednego bloku drewna kacury. Rzeźba była wzorowana na wizerunku „Pani Wszystkich Narodów” z objawień w Amsterdamie.

Pierwszy płacz figury odnotowano 4 stycznia 1975 roku, a ostatni – 15 września 1981 roku. Łącznie figura płakała 101 razy. W grudniu 1978 roku ekipa japońskiej stacji telewizyjnej TV Tokyo zarejestrowała zjawisko płaczu na taśmie wideo, co wywołało duże zainteresowanie opinii publicznej w Japonii.

Badania naukowe płynu Płyny wydzielane przez figurę (łzy, pot i krew) poddano badaniom laboratoryjnym na Uniwersytecie w Akicie oraz na Uniwersytecie Medycyny Sądowej w Gifu. Badaniom przewodniczył prof. Sagisaka, naukowiec niebędący chrześcijaninem. Analizy wykazały, że płyny są pochodzenia ludzkiego i zawierają krew grupy B oraz pot i łzy grupy AB.

Symbolika liczby 101 Według wyjaśnień, które siostra Sasagawa miała otrzymać od swojego anioła stróża podczas adoracji, liczba 101 ma znaczenie symboliczne: Pierwsza cyfra 1 symbolizuje Ewę, przez którą grzech wszedł na świat. Środkowe 0 oznacza wieczne istnienie Boga Ojca. Ostatnia cyfra 1 symbolizuje Maryję (Nową Ewę), przez którą przyszło zbawienie. Liczba ta odnosi się do zapowiedzi z Księgi Rodzaju (Rdz 3,15), mówiącej o niewieście, która zgniecie głowę węża.

Statystyki i chronologia cudów łez

+ Podsumowanie wydarzeń i płaczu figury (1973–1981) Rok Wydarzenie Liczba wydarzeń Skumulowana liczba 1973 Objawienia maryjne (orędzia) 3 3 1975 Cud łez (wydarzenia 1–4) 4 7 1976 Cud łez (wydarzenia 5–10) 6 13 1978 Cud łez (wydarzenia 11–22) 12 25 1979 Cud łez (wydarzenia 23–97) 75 100 1981 Cud łez (wydarzenia 98–101) 4 104

+ Wykaz 101 przypadków płaczu figury (1975–1981) Lp. Data i godzina Lp. Data i godzina Lp. Data i godzina Lp. Data i godzina 1 4 stycznia 1975, 9:30 26※ 25 marca 1979, 9:20 51 6 czerwca 1979, 7:30 76 13 lipca 1979, 9:40 2 4 stycznia 1975, 12:00 27 27 marca 1979, 17:25 52 7 czerwca 1979, 15:30 77 13 lipca 1979, 14:00 3※ 4 stycznia 1975, 18:45 28 31 marca 1979, 17:10 53 9 czerwca 1979, 8:00 78 14 lipca 1979, 9:00 4 6 marca 1975, 12:45 29 4 kwietnia 1979, 9:20 54 10 czerwca 1979, 9:20 79 16 lipca 1979, 11:00 5 1 maja 1976, 7:30 30 8 kwietnia 1979, 9:30 55 12 czerwca 1979, 11:15 80 18 lipca 1979, 11:00 6 1 maja 1976, 9:20 31 9 kwietnia 1979, 14:45 56 12 czerwca 1979, 19:40 81 20 lipca 1979, 16:30 7 1 maja 1976, 17:00 32 1 maja 1979, 16:00 57 14 czerwca 1979, 12:50 82 22 lipca 1979, 12:35 8 1 maja 1976, 21:40 33 5 maja 1979, 18:45 58 15 czerwca 1979, 17:30 83 22 lipca 1979, 19:25 9 2 maja 1976, 12:30 34 6 maja 1979, 16:10 59 16 czerwca 1979, 17:40 84 23 lipca 1979, 17:15 10 13 maja 1976, 12:50 35 9 maja 1979, 16:30 60 17 czerwca 1979, 11:00 85 24 lipca 1979, 17:20 11 26 lipca 1978, 21:00 36 10 maja 1979, 12:30 61 21 czerwca 1979, 16:32 86 24 lipca 1979, 19:10 12 31 sierpnia 1978, 14:45 37 13 maja 1979, 8:00 62 22 czerwca 1979, 17:23 87 25 lipca 1979, 8:15 13 15 września 1978, 17:00 38 13 maja 1979, 12:05 63 23 czerwca 1979, 15:30 88 25 lipca 1979, 12:30 14 11 października 1978, 8:15 39 19 maja 1979, 11:50 64 25 czerwca 1979, 17:25 89 26 lipca 1979, 8:45 15 21 października 1978, 7:30 40 20 maja 1979, 9:30 65 26 czerwca 1979, 12:50 90※ 27 lipca 1979, 17:25 16 4 listopada 1978, 19:30 41 21 maja 1979, 18:20 66 28 czerwca 1979, 14:20 91 28 lipca 1979, 15:20 17 6 listopada 1978, 19:35 42 22 maja 1979, 14:10 67 29 czerwca 1979, 11:30 92 29 lipca 1979, 13:20 18 9 listopada 1978, 8:10 43 26 maja 1979, 16:35 68 1 lipca 1979, 11:10 93 30 lipca 1979, 15:05 19 13 listopada 1978, 8:10 44 27 maja 1979, 9:20 69 6 lipca 1979, 7:20 94 31 lipca 1979, 15:00 20 5 grudnia 1978, 16:20 45 29 maja 1979, 11:55 70 7 lipca 1979, 12:15 95 31 lipca 1979, 16:45 21 7 grudnia 1978, 20:40 46 29 maja 1979, 20:20 71 8 lipca 1979, 9:15 96 8 grudnia 1979, 0:10 22 25 grudnia 1978, 2:15 47 31 maja 1979, 10:30 72 8 lipca 1979, 18:15 97 8 grudnia 1979, 23:28 23 24 stycznia 1979, 19:00 48 2 czerwca 1979, 9:00 73 10 lipca 1979, 17:20 98 6 stycznia 1981, 8:50 24 4 marca 1979, 17:40 49 3 czerwca 1979, 10:05 74 11 lipca 1979, 7:20 99 22 sierpnia 1981, 13:00 25 7 marca 1979, 13:45 50 5 czerwca 1979, 20:10 75 11 lipca 1979, 19:20 100 12 września 1981, 8:44 101. (ostatni) płacz figury: 15 września 1981, 14:00 ※ oznacza niezwykle dużą ilość łez

Cudowne uzdrowienia Objawieniom w Akicie towarzyszyły doniesienia o niewytłumaczalnych medycznie uzdrowieniach.

Uzdrowienie słuchu siostry Sasagawy Siostra Sasagawa cierpiała na głuchotę lewego ucha od wielu lat, a w marcu 1973 roku utraciła słuch także w prawym uchu. Lekarze z Akita Red Cross Hospital oraz dr Sawada z Niigata Rosai Hospital w Jōetsu zdiagnozowali u niej nieodwracalną i całkowitą głuchotę obustronną. Zakonnica otrzymała z tego tytułu oficjalne państwowe zaświadczenie o niepełnosprawności uprawniające do zasiłku socjalnego. Zgodnie z zapowiedzią z pierwszego orędzia, słuch siostry Sasagawy powrócił nagle w maju 1982 roku, co dr Sawada potwierdził w badaniu lekarskim w czerwcu 1982 roku jako całkowite przywrócenie sprawności narządu słuchu.

Uzdrowienie Teresy Chun Sun Ho Drugim szeroko opisywanym przypadkiem było nagłe i całkowite uzdrowienie koreańskiej kobiety, Teresy Chun Sun Ho, u której zdiagnozowano glejaka wielopostaciowego w stadium terminalnym. Kobieta miała zostać uzdrowiona 4 sierpnia 1981 roku, po tym jak jej bliscy modlili się o wstawiennictwo Matki Bożej z Akita. Lekarze w Korei Południowej potwierdzili całkowite i nagłe zniknięcie guza mózgu. Uzdrowienie to zostało następnie uznane za cudowne przez lokalne władze kościelne w Korei PołudniowejFukushima, Francis Mutsuo, Akita: Mother of God as CoRedemptrix Modern Miracles of Holy Eucharist, Queenship Publishing, Santa Barbara, s. 83–93..

Badanie i stanowisko Kościoła W 1975 roku biskup Niigaty John Shojiro Ito rozpoczął wstępne konsultacje z Kongregacją Nauki Wiary (CDF) w Rzymie. Ponieważ jurysdykcja w sprawach domniemanych objawień spoczywa w pierwszej kolejności na ordynariuszu miejsca, powołał on komisję badawczą. W 1976 roku komisja ta uznała, że „nie jest w stanie dowieść nadprzyrodzonego charakteru tych wydarzeń”Ito, John Shojiro, Duricy, Michael P., Akita apparition letter, The Marian Library/International Marian Research Institute, data publikacji 2011-04-05, data dostępu 2012-08-20, archiwum 2011-08-13..

Po opublikowaniu przez Watykan w 1978 roku nowych norm badania domniemanych objawień, biskup Ito poprosił CDF o powołanie nowej komisji śledczej. Kongregacja odpowiedziała w 1981 roku odmownie, twierdząc, że nie widzi potrzeby ponownego badania sprawy. Biskup Ito uważał jednak, że Watykan opierał się na niepełnych danych, dlatego w 1982 roku przesłał do CDF pełną, uzupełnioną dokumentację i osobiście spotkał się z urzędnikami kongregacji w 1983 roku.

22 kwietnia 1984 roku, po ośmiu latach badań, biskup Ito wydał list pasterski, w którym oficjalnie oświadczył:

W czerwcu 1988 roku emerytowany już biskup Ito spotkał się w Rzymie z kardynałem Josephem Ratzingerem, ówczesnym prefektem Kongregacji Nauki Wiary. Ratzinger udzielił ustnej aprobaty dla listu pasterskiego z 1984 roku, jednocześnie zaznaczając, że Watykan wstrzymuje się od formalnego, definitywnego dekretu i nie narzuca werdyktu całemu Kościołowi powszechnemu.

W 1990 roku kardynał Peter Shirayanagi, arcybiskup Tokio i przewodniczący Konferencji Episkopatu Japonii, wyraził sceptycyzm, twierdząc w wywiadzie dla włoskiego czasopisma 30 Giorni, że wydarzeń w Akicie „nie należy już traktować poważnie”. Jednak z punktu widzenia prawa kanonicznego, ponieważ dekret biskupa Ito nie został cofnięty przez jego następców ani przez Stolicę Apostolską, kult Matki Bożej z Akita zachowuje status oficjalnie zatwierdzonego na poziomie diecezjalnym.

Nowe orędzie z 2019 roku