SM UC-75 – niemiecki okręt podwodny (podwodny stawiacz min) z okresu I wojny światowej, jedna z 64 zbudowanych jednostek typu UC II. Zwodowany 6 listopada 1916 roku w stoczni Vulcan w Hamburgu, został przyjęty do służby w Kaiserliche Marine 6 grudnia 1916 roku. W czasie służby operacyjnej w składzie 1. Flotylli U-Bootów Hochseeflotte i Flotylli Flandria okręt odbył 13 patroli bojowych, w wyniku których zatonęło 57 statków o łącznej pojemności BRT i dwa okręty o łącznej wyporności 1555 ton, a 10 statków o łącznej pojemności BRT zostało uszkodzonych. SM UC-75 zatonął 31 maja 1918 roku na Morzu Północnym staranowany przez brytyjski niszczyciel .
Projekt i budowa Dokonania pierwszych niemieckich podwodnych stawiaczy min typu UC I, a także zauważone niedostatki tej konstrukcji, skłoniły dowództwo Cesarskiej Marynarki Wojennej z admirałem von Tirpitzem na czele do działań mających na celu budowę nowego, znacznie większego i doskonalszego typu okrętu podwodnego. Opracowany latem 1915 roku projekt okrętu, oznaczonego później jako typ UC II, tworzony był równolegle z projektem przybrzeżnego torpedowego okrętu podwodnego typu UB II. Głównymi zmianami w stosunku do poprzedniej serii były: instalacja wyrzutni torpedowych i działa pokładowego, zwiększenie mocy i niezawodności siłowni, oraz wzrost prędkości i zasięgu jednostki, kosztem rezygnacji z możliwości łatwego transportu kolejowego (ze względu na powiększone rozmiary).
Przyszły UC-75 zamówiony został 12 stycznia 1916 roku jako jednostka z III serii okrętów typu UC II (numer projektu 41, nadany przez Inspektorat U-Bootów), w ramach wojennego programu rozbudowy floty. Został zbudowany w stoczni Vulcan w Hamburgu jako jeden z sześciu okrętów III serii zamówionych w tej wytwórni. UC-75 otrzymał numer stoczniowy 80 (Werk 80). Stępkę okrętu położono w 1916 roku, a zwodowany został 6 listopada 1916 roku. Koszt budowy okrętu wyniósł 2 mln 86 tys. marek.
Dane taktyczno-techniczne SM UC-75 był średniej wielkości przybrzeżnym okrętem podwodnym o konstrukcji dwukadłubowej. Długość całkowita wynosiła 50,45 metra, szerokość 5,22 metra i zanurzenie 3,65 metra. Wykonany ze stali kadłub sztywny miał 39,3 metra długości i 3,61 metra szerokości, a wysokość (od stępki do szczytu kiosku) wynosiła 7,46 metra. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 410 ton, a w zanurzeniu 493 tony. Jednostka miała wysoki, ostry dziób przystosowany do przecinania sieci przeciwpodwodnych; do jej wnętrza prowadziły trzy luki: pierwszy przed kioskiem, drugi w kiosku, a ostatni w części rufowej, prowadzący do maszynowni. Cylindryczny kiosk miał średnicę 1,4 metra i wysokość 1,8 metra, obudowany był opływową osłoną. Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa 6-cylindrowe, czterosuwowe silniki wysokoprężne o łącznej mocy 440 kW (600 KM), a pod wodą poruszał się dzięki dwóm silnikom elektrycznym SSW o łącznej mocy 460 kW (620 KM). Dwa wały napędowe obracały dwie śruby wykonane z brązu manganowego (o średnicy 1,9 metra i skoku 0,9 metra). Okręt osiągał prędkość 11,8 węzła na powierzchni i 7,3 węzła w zanurzeniu. Zasięg wynosił 10 230 Mm przy prędkości 7 węzłów w położeniu nawodnym oraz 52 Mm przy prędkości 4 węzłów pod wodą. Zbiorniki mieściły 55 ton paliwa, a energia elektryczna magazynowana była w dwóch bateriach akumulatorów 26 MAS po 62 ogniwa, zlokalizowanych pod przednim i tylnym pomieszczeniem mieszkalnym załogi. Okręt miał siedem zewnętrznych zbiorników balastowych. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 50 metrów, a czas wykonania manewru zanurzenia 40 sekund.
Głównym uzbrojeniem okrętu było 18 min kotwicznych typu UC/200 w sześciu skośnych szybach minowych o średnicy 100 cm, usytuowanych w podwyższonej części dziobowej jeden za drugim w osi symetrii okrętu, pod kątem do tyłu (sposób stawiania – „pod siebie”). Układ ten powodował, że miny trzeba było stawiać na zaplanowanej przed rejsem głębokości, gdyż na morzu nie było do nich dostępu (co znacznie zmniejszało skuteczność okrętów). Wyposażenie uzupełniały dwie zewnętrzne wyrzutnie torped kalibru 500 mm (umiejscowione powyżej linii wodnej na dziobie, po obu stronach szybów minowych), jedna wewnętrzna wyrzutnia torped kal. 500 mm na rufie (z łącznym zapasem 7 torped) oraz umieszczone przed kioskiem działo pokładowe kal. 88 mm L/30, z zapasem amunicji wynoszącym 130 naboi. Okręt wyposażony był w dwa peryskopy Zeissa: wachtowy i bojowy oraz radiostację z podnoszonym masztem o wysokości 10 metrów. Wyposażenie uzupełniała kotwica grzybkowa o masie 272 kg.
Załoga okrętu składała się z 3 oficerów oraz 23 podoficerów i marynarzy.
Służba 1916 rok 6 grudnia 1916 roku SM UC-75 został przyjęty do służby w Cesarskiej Marynarce Wojennej. Dowództwo jednostki objął por. mar. (niem. Oberleutnant zur See) Georg Paech.
1917 rok 13 stycznia 1917 roku dowodzący okrętem por. mar. Georg Paech został awansowany na stopień kpt. mar. (niem. Kapitänleutnant). Z dniem 1 lutego, rozkazem szefa sztabu admiralicji niemieckiej z 12 stycznia tego roku, U-Booty należące do czterech flotylli Hochseeflotte, Flotylli Flandria i rozpoczęły nieograniczoną wojnę podwodną. Po okresie szkolenia okręt został 10 lutego przydzielony do 1. Flotylli U-Bootów Hochseeflotte. 17 marca nowym dowódcą U-Boota został mianowany por. mar. .
W dniach 22 marca – 4 kwietnia UC-75 przeprowadził operację bojową, stawiając u wschodniego wybrzeża Anglii pięć zagród składających się łącznie z 18 min. 25 marca w odległości 17 Mm na wschód od Peterhead U-Boot zatopił zbudowany w 1904 roku norweski parowiec „Marshall” o pojemności 1123 BRT, przewożący węgiel i pasażerów z Newcastle upon Tyne do Tromsø (nikt nie zginął). Tego dnia okręt zatrzymał i zatopił trzy brytyjskie trawlery: zbudowany w 1887 roku „Industria” o pojemności 133 BRT (u wybrzeży Szkocji, łodzi z 9-osobową załogą nigdy nie odnaleziono), pochodzący z 1908 roku „Median” o pojemności 214 BRT (30 Mm na południowy wschód od Aberdeen, nikt nie zginął) i zbudowany w 1892 roku „Rosslyn” o pojemności 113 BRT (bez strat w ludziach, około 55 Mm na południowy wschód od Aberdeen). Trzy dni później ten sam los spotkał kolejny, zbudowany w 1893 roku brytyjski trawler „Expedient” (145 BRT) – jednostkę opuściła dziewięcioosobowa załoga, ale nigdy ich nie odnaleziono. 29 marca w odległości 6 Mm na północ od Whitby UC-75 zatopił zbudowany w 1878 roku belgijski parowiec „Schaldis” o pojemności 1241 BRT, płynący z ładunkiem węgla z Dunston do Calais.
W maju 1917 roku UC-75 oraz pozostałe okręty wchodzące w skład 1. Flotylli (U-71, , UC-29, UC-31, UC-33, UC-41, UC-42, UC-44, UC-45, UC-49, UC-50, UC-51, UC-55 i UC-77) postawiły wokół Wysp Brytyjskich 50 zagród minowych. 1 maja nieopodal przylądka Land’s End U-Boot zatrzymał i zatopił z działa pokładowego zbudowany w 1902 roku rosyjski żaglowiec „Alide” (175 BRT), przewożący stemple z La Rochelle do Cardiff. 3 maja w kanale La Manche okręt zatrzymał i zatopił siedem brytyjskich łodzi rybackich: „Carberry King” (31 BRT), „Eleanor” (31 BRT), „Fastnet” (31 BRT), „Hibernia” (21 BRT), „Lucky Lass” (10 BRT), „North Star” (15 BRT) i „Sir Edward Birkbeck” (23 BRT). Nazajutrz UC-75 w odległości około 30 Mm na południe od Waterford zatrzymał i po zejściu załogi zatopił zbudowany w 1870 roku francuski żaglowiec „Marie” o pojemności 133 BRT, transportujący stemple z Camaret-sur-Mer. 5 maja U-Boot na południe od zatopił w ataku torpedowym brytyjski slup HMS „Lavender” o wyporności 1200 ton (na pozycji , ze stratą 22 członków załogi). Następnego dnia w odległości 12 Mm na zachód od latarni morskiej Trevose Head okręt zatrzymał i po ewakuacji załogi zatopił ogniem artyleryjskim zbudowany w 1873 roku francuski bark „President” o pojemności 354 BRT, transportujący 250 ton rudy żelaza z Saint-Malo do Swansea (na pozycji ). 15 maja o godzinie 8:00 w odległości 15 Mm na zachód od Lizard Point U-Boot storpedował bez ostrzeżenia zbudowany w 1903 roku uzbrojony brytyjski parowiec „Polymnia” (2426 BRT), przewożący ładunek rudy żelaza i owoce z Huelvy do Wielkiej Brytanii. Statek zatonął na pozycji , a na jego pokładzie zginęło osiem osób.
7 czerwca w odległości 20 Mm na południowy wschód od Lizard Point UC-75 zatrzymał i po zejściu załogi zatopił z działa pokładowego zbudowany w 1909 roku brytyjski trzymasztowy szkuner ze stalowym kadłubem „Wilhelm” o pojemności 187 BRT, transportujący węgiel na trasie Glasgow – Lannion (na pozycji ). 11 czerwca w odległości 43 Mm na południowy zachód od Bishop Rock okręt storpedował bez ostrzeżenia zbudowany w 1896 roku uzbrojony brytyjski parowiec „Anglian” (5532 BRT), płynący z ładunkiem drobnicy z Bostonu do Londynu. Statek zatonął na pozycji ze stratą jednego załoganta. Nazajutrz, nieopodal Queenstown, zatrzymał żaglowiec, który po zbliżeniu się do niego U-Boota otworzył ogień artyleryjski, uzyskując kilka niegroźnych dla okrętu podwodnego trafień. UC-75 zanurzył się i odpłynął, a jego niedoszłą ofiarą był brytyjski statek-pułapka HMS „Prize”. 18 czerwca na pozycji okręt storpedował i uszkodził zbudowany w 1913 roku brytyjski parowiec „Kathlamba” (6382 BRT), płynący z ładunkiem drobnicy z Melbourne do Londynu (obyło się bez strat w ludziach). Następnego dnia UC-75 w odległości 33 Mm na południowy zachód od Bishop Rock storpedował bez ostrzeżenia i zatopił zbudowany w 1909 roku uzbrojony brytyjski parowiec „Kelso” o pojemności 1292 BRT, płynący z ładunkiem drobnicy z Porto do Londynu (nikt nie zginął). 20 czerwca U-Boot nieopodal latarni morskiej Portland Bill zatrzymał i po ewakuacji załóg zatopił ogniem pokładowej artylerii dwa żaglowce: zbudowany w 1862 roku brytyjski szkuner „Benita” (130 BRT), przewożący kamień z Cherbourga do Poole oraz pochodzący z 1901 roku francuski szkuner „Bidartaise” (123 BRT), płynący pod balastem z Cherbourga do Swansea.
29 lipca na południowy wschód od Wicklow UC-75 zatopił zbudowany w 1903 roku francuski parowiec „Saint Marcouf” o pojemności 1117 BRT, płynący na trasie Firth of Clyde – Rouen (na pozycji , nikt nie zginął). 1 sierpnia u wybrzeży Waterford okręt storpedował bez ostrzeżenia i zatopił zbudowany w 1905 roku uzbrojony brytyjski parowiec pasażerski „Karina” (4222 BRT), przewożący pasażerów, olej palmowy i zboże (na pokładzie śmierć poniosło 11 osób). Dwa dni później w odległości 4 Mm na południe od St Mary’s U-Boot storpedował bez ostrzeżenia i zatopił zbudowany w 1917 roku uzbrojony brytyjski parowiec „Beechpark” o pojemności 4763 BRT, transportujący węgiel i koks z Newcastle upon Tyne do Port Saidu (na pozycji , bez strat w ludziach). Tego dnia w odległości 20 Mm na południe od Start Point okręt stoczył pojedynek artyleryjski ze zbudowanym w 1892 roku brytyjskim statkiem-pułapką HMS „Mary B. Mitchell” (227 BRT), uszkadzając przeciwnika.
5 sierpnia SM UC-75 został przydzielony do Flotylli Flandria. 25 sierpnia u wybrzeży Wexford okręt storpedował bez ostrzeżenia i zatopił zbudowany w 1905 roku uzbrojony brytyjski parowiec „Cymrian” o pojemności 1014 BRT, płynący z Newport do Dublina (na pokładzie śmierć poniosło 10 osób). 29 sierpnia w odległości 16 Mm na południowy wschód od (Cork) U-Boot zatrzymał i zatopił za pomocą torpedy zbudowany w 1892 roku brytyjski czteromasztowy bark ze stalowym kadłubem „Cooroy” (2470 BRT), przewożący azotany z Tocopilli do Liverpoolu (zginęło siedem osób). Tego dnia na postawioną przez okręt podwodny w Kanale Świętego Jerzego minę wszedł zbudowany w 1917 roku uzbrojony brytyjski parowiec „Lynburn” o pojemności 587 BRT, płynący z Cork do Whitehaven (statek zatonął ze stratą ośmiu załogantów). 28 września na postawionej przez U-Boota nieopodal Holyhead minie doznał uszkodzeń zbudowany w 1893 roku brytyjski parowiec „William Middleton” (2543 BRT), płynący z ładunkiem siana z Dublina do Falmouth (na pokładzie zginęły dwie osoby).