mały|313px|Pierwszy przekład sonetu 133 na język polski z 1913 przez ks. Marię Sułkowską.
Sonet 133 (incipit BEſhrew that heart that makes my heart to groane) – jeden z cyklu 154 sonetów autorstwa Williama Szekspira. Po raz pierwszy został opublikowany w 1609 roku.
W sonecie tym prawdopodobnie opisany jest taki sam problem emocjonalny, jak ten, z którym mamy w sonecie 40, 41 oraz 42, oraz być może również jest wspomniany sonecie 34 i 35.
Treść W sonecie tym podmiot liryczny, przez niektórych badaczy utożsamiany z autorem, wprowadzana kolejne komplikacje do swojego związku, gdyż Czarna Dama uwodzi również Młodzieńca, który nie tylko zostaje pochłonięty jej seksualnymi urokami, ale również się w niej zakochuje. Poeta ma nadzieję załagodzić sytuację, błagając, by jego własne serce mogło stać się poręczycielem Młodzieńca i że wystarczy, aby tylko jeden z nich został przez nią uwięziony. Jednakże natychmiast zdaje sobie sprawę, że jego Czarna Dama będzie tak samo jednocześnie surowa i frywolna dla Młodzieńca, jak dla niego. Dlatego czuje potrójną stratę Czarnej Damy, bo Młodzieniec ją zabrał, Młodzieńca, bo ona go zabrała, i jego samego, bo nie panuje już nad własnymi uczuciami. Strata ta jest dodatkowo zwiększona, ponieważ każdy z uczestników cierpi w podobny sposób lub ma niszczycielską moc w potrójnym związku.
Polskie przekłady 1913 Poskrom Twe serce: przez nie moje jęczy. Maria Sułkowska 1922 O, gore sercu, co w ból tak ponury Jan Kasprowicz 1948 Klnę temu sercu, które zwycięża me serce Władysław Tarnawski 1968 Biada sercu co sprawia, że mnie serce boli Marian Hemar 1979 Przeklnij swe serce, gdyż me serce jęczy; Maciej Słomczyński 2011 Przeklęte serce, które moje rani Stanisław Barańczak 2015 Przekleństwo sercu, co jęk wyrwie z mego Ryszard Długołęcki
Uwagi
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Sonety Williama Shakespeare’a