Giorgio Federico Ghedini (ur. 11 lipca 1892 w Cuneo, zm. 25 marca 1965 w Nervi) – włoski kompozytor.
Życiorys Ukończył konserwatorium w Turynie, gdzie jego nauczycielami byli Evasio Lovazzano (fortepian i organy), Samuele Grossi (wiolonczela) i Giovanni Cravero (kompozycja). Następnie kształcił się u Marco Enrico Bossiego w Liceo Musicale w Bolonii, w 1911 roku uzyskując dyplom z kompozycji. Wykładał harmonię i kompozycję w konserwatoriach w Turynie (1918–1937) i Parmie (1938–1941). Od 1941 roku był wykładowcą konserwatorium w Mediolanie, od 1951 do 1962 roku pełnił też funkcję jego dyrektora.
Twórczość Jako kompozytor zawdzięczał więcej własnym studiom, niż nauce szkolnej. Pozostawał indywidualistą, niepodlegającym ówczesnym awangardowym prądom. Wpłynęło to na brak jego popularności, pierwsze utwory wydano dopiero po 1925 roku, a doceniony został szerzej dopiero w okresie po II wojnie światowej. Własny styl Ghediniego ukształtował się późno, dopiero w drugiej połowie lat 30. XX wieku. W swoich kompozycjach często wykorzystywał lub naśladował formy barokowe.
Interesował się dawną muzyką włoską, przygotował opracowania canzon Girolamo Frescobaldiego na orkiestrę, wydał też dzieła Claudio Monteverdiego i Giovanniego Gabrieliego.
Wybrane kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)
Przypisy
Kategoria:Włoscy kompozytorzy Kategoria:Urodzeni w 1892 Kategoria:Zmarli w 1965 Kategoria:Ludzie urodzeni w Cuneo