Stanisław Marcinek (ur. 29 lipca 1882 w Rakszawie, zm. po 1938) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy.

Życiorys Urodził się 29 lipca 1882 w Rakszawie, w ówczesnym powiecie łańcuckim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Grzegorza i Katarzyny z domu Noga..

Był oficerem rezerwy piechoty cesarskiej i królewskiej Armii. Jego oddziałem macierzystym był Galicyjski Pułk Piechoty Nr 40 w Rzeszowie. W szeregach tego oddziału wziął udział w mobilizacji sił zbrojnych Monarchii Austro-Węgierskiej, wprowadzonej w związku z wojną na Bałkanach, a następnie walczył na froncie rosyjskim w czasie I wojny światowej. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1908, a na stopień porucznika ze starszeństwem z 1 listopada 1914. Dostał się do rosyjskiej niewoli. Razem z ppor. rez. Bogusławem Karasiem, chor. rez. Władysławem Kanią i chor. rez. Aleksandrem Koszakiem przebywał w Tiumieni, w ówczesnej guberni tobolskiej..

Po uwolnieniu z niewoli wstąpił do Dywizji Syberyjskiej. W maju 1919 został wysłany jako kurier z zadaniem otrzymania wiarygodnych wiadomości i rozkazów z kraju.

1 czerwca 1921 pełnił służbę w Dowództwie Okręgu Generalnego Poznań, a jego oddziałem macierzystym był 68 Pułk Piechoty. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 229. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1923 był dowódcą Kwatery Głównej Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VII w Poznaniu. W następnym roku pozostawał w dyspozycji dowódcy macierzystego pułku. W maju 1925 został przydzielony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Gniezno na stanowisko pełniącego obowiązki komendanta. 30 lipca tego roku został przeniesiony służbowo do Departamentu Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie na trzy miesiące. W marcu 1927 został przeniesiony z Departamentu Piechoty MSWojsk. do Powiatowej Komendy Uzupełnień Nowy Sącz na stanowisko komendanta. Z dniem 31 lipca 1928 został przeniesiony w stan spoczynku.

Na emeryturze mieszkał w Nowym Sączu przy ul. Jagiellońskiej 66, a później w Krakowie-Dębnikach przy ul. Powroźniczej 6/5. W 1934, jako oficer stanu spoczynku pozostawał w ewidencji PKU Nowy Sącz. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr V. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”.

Ordery i odznaczenia Krzyż Walecznych Medal Niepodległości – 27 czerwca 1938 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. austro-węgierskie Krzyż Jubileuszowy Wojskowy Krzyż Pamiątkowy Mobilizacji 1912–1913

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Komendanci uzupełnień II Rzeczypospolitej Kategoria:Ludzie urodzeni w Rakszawie Kategoria:Ludzie związani z Nowym Sączem Kategoria:Majorowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Niepodległości Kategoria:Oficerowie 68 Pułku Piechoty (II RP) Kategoria:Polacy odznaczeni Krzyżem Jubileuszowym Wojskowym Kategoria:Polacy odznaczeni Krzyżem Pamiątkowym Mobilizacji 1912–1913 Kategoria:Polacy – oficerowie armii austro-węgierskiej Kategoria:Polacy – żołnierze Cesarskiej i Królewskiej Armii w I wojnie światowej Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1882 Kategoria:Zmarli w XX wieku Kategoria:Nieznana data śmierci Kategoria:Żołnierze 5. Dywizji Strzelców Polskich na Syberii Kategoria:Żołnierze austro-węgierscy w niewoli rosyjskiej w czasie I wojny światowej