Dieter Schnebel (ur. 14 marca 1930 w Lahr, zm. 20 maja 2018 w Berlinie) – niemiecki kompozytor.
Życiorys Jako dziecko uczył się gry na fortepianie u Wilhelma Sieblera. W latach 1945–1949 był uczniem Wilhelma Rescha w Villingen, następnie w latach 1949–1952 studiował teorię i historię muzyki w Hochschule für Musik we Fryburgu Bryzgowijskim u Ericha Dofleina. W 1950 roku uczestniczył w Międzynarodowych Letnich Kursach Nowej Muzyki w Darmstadcie. Od 1952 do 1955 roku studiował teologię, filozofię i muzykologię na uniwersytecie w Tybindze, uzyskując tytuł doktora na podstawie pracy o muzyce Arnolda Schönberga. Po ukończeniu studiów kontynuował naukę fortepianu u Hansa von Besele w Musikhochschule w Stuttgarcie. Od 1963 do 1970 roku pracował jako nauczyciel religii we Frankfurcie nad Menem, następnie od 1970 do 1976 roku w gimnazjum w Monachium. Od 1976 do 1995 roku uczył muzyki eksperymentalnej i teorii w Hochschule der Künste w Berlinie.
W 1972 roku założył Arbeitsgemeinschaft für Neue Musik, przygotowując z uczniami łatwy repertuar muzyki współczesnej i organizując koncerty. Członek berlińskiej Akademie der Künste (1991), Freie Akademie der Künste w Lipsku (1991) i Bayerische Akademie der Schönen Künste w Monachium (1995). Był autorem prac Mauricio Klagel: Musik, Theater, Film (1970), Denkbare Musik: Schriften 1952–1972 (1972), MO-NO: Musik zum Lesen (1973), Anschläge-Ausschläge: Texte zur Neuen Musik (1994).
Twórczość thumb|180px|Grób Schnebela (cmentarz w Dahlem, Berlin) Początkowo pod wpływem kursów darmsztadzkich interesował się serializmem, jednak pod wpływem Johna Cage’a przyjął skrajną postawę, wykorzystując dźwięki niezależnie od ich walorów estetycznych i źródła pochodzenia. Interesował się procesem wydobywania dźwięku i jego artykulacji, wielu kompozycjom nadając formę szkicową, konceptualną. Jako źródło dźwięku wykorzystywał m.in. oddech czy krzyk, posługiwał się także elementami wizualnymi, gestami i ruchami ciała. Odrzucił tradycyjne pojęcie dzieła muzycznego, swoje kompozycje układał w cykle oparte na wspólnym założeniu.
W latach 70. wrócił do bardziej tradycyjnych form i zaczął sięgać do muzyki poprzednich epok, nie porzucając jednak awangardowego języka dźwiękowego. Typowy dla tego okresu twórczości jest cykl Re-Visionen, w którym dokonał daleko idących opracowań fragmentów lub wyrywkowych momentów dzieł wielkich kompozytorów od Beethovena do Weberna.
Kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1930 Kategoria:Zmarli w 2018 Kategoria:Niemieccy kompozytorzy Kategoria:Ludzie urodzeni w Lahr/Schwarzwald