Benedykt Matarewicz (ur. 2 kwietnia 1894 w Wilnie, zm. 15 kwietnia 1975 w Londynie) – major piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Stanisława i Marii z Gilewiczów, urodzony 2 kwietnia 1894 w Wilnie. W latach 1912–1917 służył w armii rosyjskiej. 10 grudnia 1918 został przyjęty Wojska Polskiego z byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. W grudniu tego roku był dowódcą III batalionu, który stacjonował w Łyntupach i wchodził w skład 1 Pułku Brygady Samoobrony. Następnie został dowódcą 4. kompanii Wileńskiego Pułku Strzelców. Wyróżnił się w bitwie nad Czernicą, w czasie której „kierował dzielnie przeciwnatarciem w celu odzyskania utraconych stanowisk nowogródzkiego pułku. Przykład nieustraszonego zachowania się jego, wzmocnił na duchu kompanię. Idąc na czele kompanii, wtargnął w masy nacierającego nieprzyjaciela, walcząc na bliską odległość. Został przytem ranny. Kompania 4-a zagrzana jednak jego odwagą, nie ustała w wysiłku i zdobyła dwa karabiny maszynowe”. Od 9 października 1920 do 1921 dowodził I batalionem pułku.
Po zakończeniu działań wojennych nadal służył w Wileńskim Pułku Strzelców, który został przemianowany na 85 Pułk Piechoty i dyslokowany w Nowej Wilejce. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 1430. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Jako osadnik wojskowy otrzymał działkę w m. Poręby Górańskie, w gminie Mickuny powiatu wileńsko-trockiego. 23 czerwca 1925 został przeniesiony z macierzystego oddziału do Korpusu Ochrony Pogranicza. 18 lutego 1928 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 i 120. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W tym samym roku był kwatermistrzem 21 Baonu Granicznego w Niemenczynie. W marcu 1930 został przeniesiony z KOP do 85 pp na stanowisko dowódcy batalionu. W kwietniu 1934 został przesunięty na stanowisko kwatermistrza. W 1938 został przeniesiony do Komendy Rejonu Uzupełnień Krzemieniec na stanowisko komendanta rejonu uzupełnień.
Zmarł 15 kwietnia 1975 w Londynie. Został pochowany na Chiswick Cemetery.
Był żonaty z Aliną (1900–1986), córką Józefa Lewkowicza, z którą miał dwóch synów: Jerzego Stanisława (1923–2011) i Mariana Antoniego (ur. 10 września 1927). Żona i syn Jerzy w 1940 zostali aresztowani przez funkcjonariuszy NKWD Zachodniej Białorusi. Jerzy Matarewicz służył później w Polskich Siłach Powietrznych w Wielkiej Brytanii, w stopniu plutonowego pilota.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 2688 – 15 marca 1921 Krzyż Walecznych trzykrotnie Złoty Krzyż Zasługi – 25 maja 1939 „za zasługi w służbie wojskowej”. Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Odznaka pamiątkowa Korpusu Ochrony Pogranicza Państwowa Odznaka Sportowa Odznaka Strzelecka
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Członkowie Samoobrony Wileńskiej Kategoria:Komendanci uzupełnień II Rzeczypospolitej Kategoria:Kwatermistrzowie 85 Pułku Strzelców Wileńskich Kategoria:Ludzie urodzeni w Wilnie Kategoria:Majorowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (dwukrotnie) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Zasługi Wojsk Litwy Środkowej Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Odznaką Strzelecką Kategoria:Odznaczeni Państwową Odznaką Sportową Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie piechoty Korpusu Ochrony Pogranicza Kategoria:Osadnicy wojskowi II Rzeczypospolitej Kategoria:Pochowani na Chiswick Cemetery Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1894 Kategoria:Zmarli w 1975 Kategoria:Żołnierze Wojska Polskiego na emigracji w Wielkiej Brytanii po II wojnie światowej