Maksim Anisimau

Maksim Wiktarawicz Anisimau (, , Maksim Wiktorowicz Anisimow; ur. 5 kwietnia 1983 w Mińsku) – białoruski kombinator norweski, a następnie skoczek narciarski. Olimpijczyk (2006), dwukrotny uczestnik mistrzostw świata w narciarstwie klasycznym (2005 i 2007), trzykrotnie brał udział w mistrzostwach świata w lotach narciarskich (2004, 2006 i 2008), dwa razy w mistrzostwach świata juniorów w narciarstwie klasycznym (2001 i 2002) oraz trzy w zimowej uniwersjadzie (2003, 2005 i 2007). Jeden z czterech reprezentantów Białorusi w historii, którzy zdobywali punkty Pucharu Świata w skokach narciarskich.

Przebieg kariery Kombinacja norweska thumb|250px|Skocznia Orlinek w Karpaczu, na której w lutym 2001 Anisimau debiutował w mistrzostwach świata juniorów (stan w czerwcu 2013) Początkowo Anisimau uprawiał kombinację norweską. W dyscyplinie tej w lutym 2001 wziął udział w odbywających się na skoczni Orlinek w Karpaczu i trasach biegowych w Jakuszycach mistrzostwach świata juniorów. 1 lutego, na dłuższym dystansie (Gundersen K85/10 km), mimo zajmowaniu po skoku miejsca blisko połowy stawki (37. w grupie 67 zawodników), w drugiej części rywalizacji uzyskał trzeci najgorszy czas biegu i w klasyfikacji końcowej ostatecznie wyprzedził tylko 6 sklasyfikowanych rywali (czterech Ukraińców oraz po jednym Estończyku i Białorusinie) i zajął 57. lokatę. Dwa dni później, w zmaganiach sprinterskich (Gundersen K85/5 km) na skoczni zaprezentował się gorzej (48. wśród 66 startujących), a w biegu był najwolniejszy ze wszystkich, którzy ukończyli tę część rywalizacji (65. czas) i w końcowej klasyfikacji zajął 60. pozycję, pokonując 5 sklasyfikowanych rywali (dwóch Ukraińców oraz po jednym Polaku, Słowaku i Białorusinie).

Na przełomie sierpnia i września 2001 wystartował w Letniej Grand Prix w kombinacji norweskiej, będąc najgorszym zawodnikiem tego cyklu. W każdym konkursie plasował się na ostatniej pozycji spośród sklasyfikowanych zawodników – w Klingenthal był 58, w Steinbach-Hallenberg 57, w Winterbergu 55, w Ramsau 65, a w Berchtesgaden 70. W klasyfikacji generalnej zajął 38. miejsce, ex aequo z trzema innymi dwuboistami klasycznymi, którzy wzięli udział we wszystkich konkursach LGP 2001 i ani razu nie punktowali.

W styczniu 2002 w Klingenthal wziął udział w dwóch konkursach Pucharu Świata B, plasując się na 72. (Gundersen K80/7,5 km) i 68. (Gundersen K80/15 km) lokacie – w obu przypadkach był ostatni, notując najgorsze rezultaty ze startujących zarówno na skoczni (z wyjątkiem drugiego konkursu, gdzie słabiej od niego skoczył jeden z jego rodaków), jak i trasie biegowej. W tym samym miesiącu w Schonach wystartował w mistrzostwach świata juniorów – w rywalizacji indywidualnej (Gundersen K90/10 km) po skokach plasował się na 48. pozycji (na 56 startujących), jednak w biegu uzyskał zdecydowanie najgorszy czas (do najszybszego – Björna Kircheisena stracił blisko 9 minut) i ostatecznie był 54., wyprzedzając tylko swojego rodaka.

W styczniu 2003 wziął udział w dwóch konkursach Pucharu Świata B w Zakopanem. W rywalizacji drużynowej (start masowy 3×5 km/K120) z reprezentacją Białorusi (oprócz niego startowali w niej Alaksandr Dziadziula i Iwan Sobolew) zajął przedostatnie, 21. miejsce, wyprzedzając jedynie trzeci zespół z Polski. W zawodach indywidualnych (Gundersen K120/15 km) po skokach plasował się na 46. lokacie w gronie 69 sklasyfikowanych zawodników, jednak w biegu po raz kolejny uzyskał najsłabszy czas w stawce i w końcowej klasyfikacji konkursu zajął 55. miejsce w gronie 58 dwuboistów, którzy ukończyli obie części zmagań, wyprzedzając po jednym Białorusinie, Słowaku i Polaku. W tym samym miesiącu wystartował też w zimowej uniwersjadzie w Tarvisio. W obu konkursach indywidualnych zajmował 22. pozycję. Na dłuższym dystansie (Gundersen K90/15 km) po skokach zajmował 13. lokatę w grupie 28 startujących, jednak ponownie uzyskał najgorszy czas biegu spośród wszystkich, którzy ukończyli tę część rywalizacji i w klasyfikacji końcowej zawodów wyprzedził tylko 2 rywali (Ukraińca i Rosjanina). Z kolei w sprincie (Gundersen K90/7,5 km) oddał słabszy skok (21. na 27 zawodników), a w biegu pokonał tylko Borka Sedláka, w ostatecznej klasyfikacji wyprzedzając, oprócz Czecha, także dwóch Rosjan. W zmaganiach drużynowych (start masowy 3×5 km/K90) Białorusini (oprócz Anisimowa w składzie znaleźli się też Dziadziula i Sobolew) uzyskali zdecydowanie najsłabszy czas biegu i, mimo 4. miejsca w części skokowej, w końcowej klasyfikacji zajęli ostatnią, 7. pozycję.

Zawody we Włoszech były jednocześnie ostatnimi startami Anisimowa w oficjalnych zawodach międzynarodowych w kombinacji norweskiej rozgrywanych pod egidą FIS – w sezonie 2003/2004 nie wziął już udziału w żadnej rywalizacji tego typu i przed sezonem 2004/2005 podjął decyzję, żeby skupić się wyłącznie na uprawianiu skoków narciarskich.

Skoki narciarskie thumb|250px|Pośrodku skocznia Mittlere Olympiaschanze w Garmisch-Partenkirchen, na której w sierpniu 2003 Anisimau debiutował w zawodach rangi Pucharu Kontynentalnego (stan we wrześniu 2004) W oficjalnych zawodach międzynarodowych w skokach narciarskich rozgrywanych pod egidą FIS zadebiutował w styczniu 2003 w Tarvisio podczas zimowej uniwersjady – w konkursie indywidualnym na skoczni normalnej zajął 50. lokatę, wyprzedzając dwóch Szwajcarów i jednego Ukraińca. W rywalizacji międzynarodowej w skokach narciarskich zaczął startować regularnie od sezonu 2003/2004, choć w letniej części pojawił się tylko kilkukrotnie. Na początku sierpnia 2003 w Garmisch-Partenkirchen, w ramach letniej edycji cyklu, zadebiutował w Pucharze Kontynentalnym – w pierwszym starcie był 18., zdobywając pierwsze w karierze punkty zawodów tej rangi, a dzień później zajął 12. lokatę. Tydzień później w Hinterzarten po raz pierwszy wystartował w Letniej Grand Prix – w konkursie drużynowym został zdyskwalifikowany, a reprezentacja Białorusi zajęła ostatnią, 11. pozycję, a w zawodach indywidualnych odpadł w kwalifikacjach (w tej części rywalizacji uzyskał 53. wynik w gronie 67 zawodników rywalizujących o awans do konkursu, plasując się tuż przed Simonem Ammannem).

W części zimowej sezonu 2003/2004 startował znacznie częściej niż latem. 28 listopada 2003 w Ruce zadebiutował w Pucharze Świata, zajmując 48. lokatę, a dwa dni później w tej samej miejscowości zajął ostatnie, 73. miejsce. W grudniu 2003 w zawodach rozgrywanych w Szwajcarii najpierw odpadł w kwalifikacjach do konkursu Pucharu Świata w Engelbergu, a następnie po raz pierwszy wystąpił w zimowym konkursie Pucharu Kontynentalnego – w Sankt Moritz był siedemnasty. W 52. Turnieju Czterech Skoczni odpadał w kwalifikacjach do zawodów w Oberstdorfie i Innsbrucku, w Garmisch-Partenkirchen był 48., a konkurs w Bischofshofen opuścił. W styczniu 2004 w Zakopanem dwukrotnie plasował się w czwartej dziesiątce Pucharu Świata. Następnie wystartował w konkursach Pucharu Kontynentalnego w Niemczech – zarówno w Braunlage (33. i 13.), jak i Brotterode (22. i 34.) po razie punktował i zajmował lokatę w czwartej dziesiątce. 6 lutego 2004 w Oberstdorfie odległością 176 metrów osiągniętą w treningu przed zawodami Pucharu Świata na Heini-Klopfer-Skiflugschanze ustanowił swój rekord życiowy. Do pierwszego konkursu jednak się nie zakwalifikował, a podczas drugiego (ostatecznie przerwanego i odwołanego) doznał upadku. 14 lutego w Willingen, choć do konkursu głównego awansował z przedostatnim dającym kwalifikację rezultatem, zdobył debiutanckie punkty Pucharu Świata po zajęciu 28. miejsca. Dzień później po raz pierwszy wystąpił w konkursie drużynowym tego cyklu – Białorusini zajęli w nim przedostatnią, 11. lokatę, wyprzedzając tylko Chińczyków (był to jednocześnie jedyny start białoruskiej reprezentacji w zawodach drużynowych Pucharu Świata w historii). W lutym 2004 wystartował w Mistrzostwach Świata w Lotach Narciarskich 2004 – w konkursie indywidualnym był 42., a w rywalizacji drużynowej 10. Na koniec sezonu 2003/2004 wziął jeszcze udział w zawodach w Finlandii – najpierw w Pucharze Kontynentalnym w Kuopio dwukrotnie punktował, zajmując 22. i 7. miejsce (w drugim przypadku po pierwszej serii był czwarty, ze stratą niespełna 2 punktów do podium, jednak w drugiej oddał słabszą próbę), a następnie w Pucharze Świata w Lahti był 47., a w Kuopio odpadł w kwalifikacjach.

W Pucharze Świata po raz pierwszy pojawił się w 2003 podczas konkursu w Ruce, a pierwsze punkty zdobył w 2004 w Willingen. Najwyższe miejsce w zawodach Pucharu Kontynentalnego zajął w Villach, gdzie był drugi. W wyniku konfliktu z trenerem i zbyt niskich zarobków postanowił na początku sezonu 2008/2009 zakończyć sportową karierę. Jednak latem 2009 ponownie rozpoczął treningi i wystartował w konkursach Fis Cup.

Igrzyska olimpijskie Indywidualnie 2006 Turyn/Pragelato – 33. miejsce (K-95), nie zakwalifikował się (K-125)

Mistrzostwa świata Indywidualnie 2005 Oberstdorf – 50. miejsce (K-90), nie zakwalifikował się (K-120) 2007 Sapporo – nie zakwalifikował się (K-120), nie zakwalifikował się (K-90) Drużynowo 2005 Oberstdorf – 13. miejsce (K-90), 15. miejsce (K-120)

Mistrzostwa świata w lotach Indywidualnie 2004 Planica – 42. miejsce 2006 Tauplitz/Bad Mitterndorf – nie zakwalifikował się 2008 Oberstdorf – nie zakwalifikował się Drużynowo 2004 Planica – 10. miejsce

Puchar Świata Miejsca w klasyfikacji generalnej SezonMiejsce2003/200474.2004/200588.

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Świata

Turniej Czterech Skoczni Miejsca w klasyfikacji generalnej SezonMiejsce2003/200464.2004/200546.2005/200670.2006/200764.

Turniej Nordycki (Skandynawski) Miejsca w klasyfikacji generalnej SezonMiejsce200464.200556.200651.200752.

Letnie Grand Prix

Maksim Anisimau

Czytaj w krótszych częściach

Źródło i licencja