Leonard Seweryn Krasulski (ur. 8 listopada 1950 w Sopocie) – polski polityk, poseł na Sejm V, VI, VII, VIII, IX i X kadencji (od 2005).

Życiorys Ukończył szkołę podstawową w Sopocie, a następnie rozpoczął naukę w szkole zawodowej w Zespole Szkół Budowy Okrętów w Gdańsku-Wrzeszczu. Szkołę porzucił w 1964 i przeniósł się do Zasadniczej Szkoły Zawodowej Morskiej Obsługi Radiowej Statków. Jednocześnie od 1966 uczył się w Korespondencyjnym Liceum Ogólnokształcącym w Gdańsku, gdzie również przerwał naukęPodczas swojej pierwszej poselskiej kadencji (2005–2007) Leonard Krasulski podawał, że ma wykształcenie podstawowe (Strona posła V kadencji Sejmu), natomiast w kolejnych kadencjach na stronach sejmowych pojawiła się nieprawdziwa informacja o wykształceniu średnim..

23 października 1969 został powołany przez WKR Gdynia do odbycia zasadniczej służby wojskowej w 1 Warszawskim Pułku Czołgów (JW 3749) w Elblągu przy ul. Łęczyckiej, gdzie jako szeregowy odbył okres unitarny zakończony złożeniem przysięgi wojskowej. Szkolenie podstawowe w Elblągu trwało do 4 stycznia 1970. 5 stycznia został skierowany na podoficerski kurs sanitarny w 57 batalionie medycznym (JW 2880)Jednostka została sformowana w 1962 w Braniewie, w 1982 została przeformowana na 57 Batalion Medyczny – Szpital Polowy, w 1996 przeformowana na 16 Batalion Medyczny (JW 3450), w 2001 przeniesiona do Elbląga., gdzie jako elew szkolił się w jednostce w Braniewie przy ul. Sikorskiego, będącej w składzie 16 Kaszubskiej Dywizji Pancernej (JW 2234). Kurs ukończył 3 czerwca 1970 i na podstawie rozkazu dowódcy 57 bmed został awansowany do stopnia kaprala. 4 czerwca 1970 został wyznaczony na stanowisko dowódcy drużyny ewakuacyjnej w składzie kompanii medycznej 1 Warszawskiego Pułku CzołgówJednostka brała udział w wydarzeniach grudniowych 1970 roku w Gdańsku, od 16 grudnia operowała w strefie działania: KW MO (15 czołgów i 13 transporterów opancerzonych), WRN (16 czołgów i 3 transporterów opancerzonych), od 17 grudnia w celu odblokowania kompanii żołnierzy ochraniających więzienie przy ul. Jedności Narodowej oraz kompleks budynków sądu i prokuratury (57 czołgów), od 18 grudnia ochraniała Dworzec PKP (pluton czołgów). w Elblągu.

Wg jednego źródła zawodową służbę wojskową rozpoczął 4 czerwca 1970Zaświadczenie wystawione 5 marca 1976 przez JW 3749, dokumentujące przebieg służby i wskazujące na 4 czerwca 1970 jako rozpoczęcie zawodowej służby wojskowej – zostało opublikowane w „Fakt Gazeta Codzienna” z dnia 3 stycznia 2017.; według innego źródła było to 8 października 1971Rozkaz dowódcy POW Nr 0152/Pz/71 z dnia 8.10.1971.

7 kwietnia 1971 awansowany do stopnia starszego kaprala.

Jako zawodowy podoficer służył w 1. Warszawskim Pułku Czołgów z Elbląga w okresie, gdy ta jednostka uczestniczyła w wydarzeniach grudniowych. Krasulski utrzymuje, że pomimo iż był dowódcą pododdziału, to odmówił wykonania rozkazu wzięcia udziału w akcji pacyfikacyjnej przeciw strajkom gdańskich stoczniowców i pozostał w koszarach.

Od 2 czerwca 1972 do 31 lipca 1972 odbył i ukończył kurs podoficerów zawodowych medycznych. 12 października 1972 był awansowany do stopnia plutonowego, następnie od 25 października 1972 został szefem kompanii medycznej w 1 Pułku Czołgów. 15 czerwca 1975 starszy lekarz pułku kpt. Zenon Jeznach, jako drugi opiniujący, wystawił mu negatywną ocenę w formie opisowej„W okresie opiniodawczym okazał się podoficerem nie zdyscyplinowanym, mało wartościowym, ze swoich obowiązków wywiązuje się połowicznie. Nie troszczy się o warunki bytowe żołnierzy. Musi być pod stałą kontrolą przełożonych. Samodzielnie nic nie potrafi zrobić. Niedba o powierzone mu mienie wojskowe.”. Żołnierzem zawodowym Wojska Polskiego był do 14 lutego 1976, służył na stanowiskach: dowódcy drużyny ewakuacyjnej kompanii medycznej do 24 października 1972, a następnie szefa kompanii medycznej (25 października 1972–14 lutego 1976) w 1 Warszawskim Pułku Czołgów.

14 lutego 1976 jako plutonowy został zdegradowanyRozkaz dowódcy 1 pcz Nr PF2/Pz/ z dnia 14.02.1976Biografia posła na stronie Sejmu podaje, że przyczyną degradacji była działalność niepodległościowa. do stopnia szeregowca i przeniesiony do rezerwy. Jak podaje źródło, w 1976 dokonał defraudacji mienia, po wyroku honorowego sądu wojskowego dla podoficerów został zdegradowany przez dowódcę jednostki i wyrzucony z wojska.

Po odejściu z wojska do 2005 z przerwami był pracownikiem administracyjnym w Elbląskich Zakładach Piwowarskich (od 1999 wchodzących w skład Grupy Żywiec).

W latach 80. wstąpił do „Solidarności”. Po wprowadzeniu stanu wojennego był współorganizatorem strajku w swoim zakładzie pracy, po jego pacyfikacji tymczasowo aresztowany, a w 1982 skazany za na karę 5 lat pozbawienia wolności. Zwolnienie warunkowe na mocy ułaskawienia uzyskał wiosną 1983. Przez kilka lat pozostawał bez zatrudnienia.

W 1989 organizował kampanię wyborczą do Senatu Jarosława Kaczyńskiego w województwie elbląskim. W wyborach parlamentarnych w 1991 bez powodzenia kandydował do Sejmu z listy Porozumienia Obywatelskiego Centrum. W wyborach parlamentarnych w 1993 po raz drugi bezskutecznie kandydował do Sejmu z listy Porozumienia Centrum (z poparciem Stowarzyszenia Zjednoczenie Polskie). Był wśród założycieli Porozumienia Centrum i PiS, obejmował kierownicze funkcje w organach tych partii na szczeblu regionalnym i krajowym. W wyborach parlamentarnych w 2001 bez powodzenia kandydował do Sejmu.

W 2005 został skazany za przestępstwo prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości (miał we krwi 0,58 mg alkoholu). Orzeczono wobec niego grzywnę i zakaz prowadzenia pojazdów (skazanie uległo zatarciu). W tym samym roku z listy Prawa i Sprawiedliwości został wybrany na posła V kadencji w okręgu elbląskim. W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz drugi uzyskał mandat poselski, otrzymując 17 184 głosów. W wyborach do Sejmu w 2011 z powodzeniem ubiegał się o reelekcję, dostał 12 790 głosów. W 2015 został ponownie wybrany do Sejmu na kolejną kadencję.

W wyborach w 2019 po raz kolejny z powodzeniem ubiegał się o reelekcję otrzymując 19 747 głosów. W 2021 powołany w skład Rady Doradców Politycznych Prezesa Rady Ministrów Mateusza Morawieckiego. W sierpniu 2023 ponownie został ogłoszony liderem listy wyborczej PiS w okręgu elbląskim w wyborach parlamentarnych w tymże roku; uzyskał mandat poselski, zdobywając 13 948 głosów. Wszedł w skład komitetu politycznego PiS.

Wyniki w wyborach ogólnopolskich Wybory Komitet wyborczy Organ Okręg Wynik 1991 Porozumienie Obywatelskie Centrum Sejm I kadencji nr 23 1677 (0,53%) 1993 Porozumienie Centrum Sejm II kadencji nr 10 2737 (1,75%) 2001 Prawo i Sprawiedliwość Sejm IV kadencji nr 34 3133 (1,60%) 2005 Sejm V kadencji 7777 (4,68%) 2007 Sejm VI kadencji 17 184 (7,45%) 2011 Sejm VII kadencji 12 790 (6,54%) 2015 Sejm VIII kadencji 10 194 (5,09%) 2019 Sejm IX kadencji 19 747 (7,87%) 2023 Sejm X kadencji 13 948 (4,66%) Uwagi

Przypisy

Bibliografia Kazimierz Czernikowski, 16 Pomorska Dywizja Zmechanizowana im. Króla Kazimierza Jagiellończyka, Drukarnia W&P Edward Waszkiewicz, Elżbieta Panter s.c., Malbork 2001, .

Linki zewnętrzne Oficjalna strona (wersja archiwalna)

Kategoria:Członkowie Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność” (1980–1989) Kategoria:Podoficerowie ludowego Wojska Polskiego Kategoria:Politycy Porozumienia Centrum Kategoria:Politycy Prawa i Sprawiedliwości Kategoria:Posłowie z okręgu Elbląg Kategoria:Ludzie związani z Gdańskiem Kategoria:Ułaskawieni przez Radę Państwa (Polska Ludowa)‎ Kategoria:Urodzeni w 1950 Kategoria:Więźniowie polityczni w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej 1957–1989 Kategoria:Żołnierze 1 Warszawskiego Pułku Czołgów Kategoria:Ludzie urodzeni w Sopocie Kategoria:Posłowie na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej VIII kadencji Kategoria:Posłowie na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej IX kadencji Kategoria:Posłowie na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej X kadencji Kategoria:Posłowie na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej VII kadencji Kategoria:Posłowie na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej VI kadencji Kategoria:Posłowie na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej V kadencji (2005–2007)