Mlask podniebienny dźwięczny – rodzaj dźwięku spółgłoskowego występujący w niektórych językach naturalnych. W międzynarodowej transkrypcji fonetycznej IPA oznaczany jest symbolem ǂ̬, ᶢǂ lub gǂ. Jest to dźwięczny wariant mlasku podniebiennego (bezdźwięcznego).
Artykulacja W czasie artykulacji podstawowego wariantu []:
modulowany jest prąd powietrza zasysanego powstały wyniku różnicy ciśnień wytworzonej przy grzbiecie języka wzniesionym do góry, czyli artykulacja tej spółgłoski wymaga inicjacji ustnej i ingresji (zob. mlaski) podniebienie miękkie jest podniesione, mamy do czynienia z artykulacją ustną, prąd powietrza w jamie ustnej przepływa ponad całym językiem lub przynajmniej powietrze uchodzi wzdłuż środkowej linii języka przednia część języka tuż za jego brzegiem unosi się ku zadziąsłowej części podniebienia twardego, tworząc zwarcie, równocześnie grzbiet język wznosi się stromo w kierunku podniebienia miękkiego i języczka tworząc całkowite drugie zwarcie. W powstałej komorze dochodzi do powstania podciśnienia wyniku „ssącego” ruchu języka do tyłu. Następuje przerwanie blokady za dziąsłami, przy czym równocześnie powietrze jest zasysane do środka, co daje akustycznie charakterystyczny mlask. więzadła głosowe drgają, jest to spółgłoska dźwięczna
Występowanie
Mlask podniebienny dźwięczny występuje w języku naro, w którym zapisywany jest za pomocą trójznaku Dtc.
Przypisy
podniebienny dźwięczny